Εννέα μέρες πριν τελειώσει και αυτός ο μήνας, γυρίζω στον τόπο του "εγκλήματος". Εκεί που στο πράσινο γρασίδι ξεφωντάρει κάτι κόκκινο. Αίμα?!? Μπογιά?!!! Μπαλόνια?!?!! Τι? Εσύ άραγε τι σκέφτεσαι τώρα... πριν ολοκληρώσεις την ανάγνωση της εν λόγω παραγράφου και γίνουν οι αποκαλύψεις από τον συγγραφέα αυτής...!!?!! Για μένα, μέσα σε όλη αυτή την...

Έϊ, Ναι εσένα! Εσένα που γύρισες μόλις άκουσες το " Έϊ! ". Θέλω να σου πω. Αλλά μόνο σε σένα! Θέλω να σου πω για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι όντως πράγμα. Αφορά τον Mr Pencil [κ. Μολύβης] που συντροφεύει το εσωτερικό - σχεδόν- κάθε τσάντας μου. Φροντίζοντας σχεδόν πάντα να είναι ετοιμοπόλεμος για να γράψει κάποια "χιλιόμετρα" στο χαρτί....

Μήπως αυτή η φράση - πρόταση είναι η λεγόμενη παρηγοριά στον "άρρωστο"?!? Αναμφίβολα όταν τα πράγματα εξελίσσονται τελείως διαφορετικά απ' ότι τα έχουμε στο μυαλό μας, στην καρδιά μας και κυριότερα στην ψυχή μας.. τότε είναι που εμφανίζεται αυτή η ανθρώπινη ανάγκη να εντοπίσει, να εκμαιεύσει - άλλοτε με μανία - το θετικό μέσα στο αρνητικό. Ή να...

Έχω την ανάγκη να σου γράψω πάλι και να σου μιλήσω αυτή τη φορά για έναν έρωτα, που ο καθ' ένας - ίσως- θα προσδοκούσε να ζήσει σ' αυτή τη ζωή. Ιδανικά θα ήθελα να σου γράφω και να σου μιλάω όταν η Γη θα έχει γυρίσει πλάτη στον αγαπητό Ήλιο. Κι αυτό γιατί τότε οι άνθρωποι πιστεύω πως είναι λίγο διαφορετικοί απ' ότι την ημέρα. ...

Θα σου πω μία φράση που περιέχει δύο πράγματα αλλά και τα δύο -λογικά- φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αλλά γιατί το λέμε τόόόσα χρόνια έτσι?!? Μήπως πίσω από τη φράση "Κοίταξε να δεις"
κρύβεται κάποιο βαθύτερο νόημα?!? Μήπως αυτά τα λίγα χρόνια, που βρίσκομαι σε μία άπειρα μικρή "γωνία"- κουκίδα, αυτού του κόσμου, αναπνέω το οξυγόνο αυτού...

Κανείς δεν ξέρει αν ο τίτλος αυτός θα γίνει πραγματικότητα.. Αν θα μείνει καλά κλεισμένος πίσω από τις πόρτες των χώρων, που πραγματοποιούνται οι πρόβες ή αν θα βρεθεί πάνω στο ξύλινο σανίδι και θα πάρει την μορφή που του ταιριάζει και του αναλογεί. Εγώ ως ένας αφανής, σαλταρισμένος ρόλος , χωρίς όνομα θέλω πολύ να καταφέρει το ξύλινο...

Νιώσε ελεύθερος να βάλεις εσύ τίτλο σ' αυτό το κείμενο. Ο δημιουργός ή ο συντάκτης αυτού του κειμένου ως ένας αναποφάσιστος που σέβεται για τα καλά τον εαυτό του δεν μπορούσε να καταλήξει κάπου κι έτσι σας πετάει το μπαλάκι και περιμένει ν΄ "ακούσει" την πολύτιμη γνώμη σας.

σου γράφω γιατί μου κάνει καλό να μοιράζομαι μαζί σου - και όχι μόνο - κάποια πράγματα από την ζωή μου.

Γράφω αυτό το κείμενο μ΄ έναν και μοναδικό σκοπό. Να εστιάσω την προσοχή μου στον ήχο των πλήκτρων καθώς τα χτυπάνε τα ιδρωμένα δάχτυλά μου.

Θα σου πάρω το μυαλό μ' αυτό που θα σου πω. Αλλά πριν από αυτό θα σε ρωτήσω κάτι.
Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη? Αστειεύομαι, ίσως και ανεπιτυχώς... Η ερώτηση λοιπόν είναι.
Τι 'ναι αυτό που έκανες μέχρι στιγμής στην ζωή σου και είπες ότι <<Τελικά άξιζε τον κόπο!!>>
Τι τελικά αξίζει τον κόπο?! Αξίζει...