Έχω σαλπάρει κι έχω σαλτάρει...
Κανείς δεν ξέρει αν ο τίτλος αυτός θα γίνει πραγματικότητα.. Αν θα μείνει καλά κλεισμένος πίσω από τις πόρτες των χώρων, που πραγματοποιούνται οι πρόβες ή αν θα βρεθεί πάνω στο ξύλινο σανίδι και θα πάρει την μορφή που του ταιριάζει και του αναλογεί. Εγώ ως ένας αφανής, σαλταρισμένος ρόλος , χωρίς όνομα θέλω πολύ να καταφέρει το ξύλινο σανίδι να "μεταμορφωθεί" σ' ένα μεγάλο πειρατικό πλοίο και να πάρει όλους τους παρευρισκόμενους μαζί του. Να γίνουμε ΌΛΟΙ μας μάρτυρες του θανάτου του πρωταγωνιστή. Μην μου αγχώνεσαι. (Πες μου ότι τώρα που σου το είπα , ευθύς αμέσως σταμάτησες ν' αγχώνεσαι!?! ) Χμμ..τι έλεγα?!?!
Ααα ναι!!! Δεν σου αποκαλύπτω κάτι από την βασική πλοκή του έργου. Μιας και ο τίτλος του είναι και το τέλος εκείνου. Τέσσερις λέξεις έχουν αποκαλύψει το τέλος , πριν καν ανοίξει η αυλαία. "Η Δολοφονία του Μαρρά".
Αλλά μια στιγμή!! Τι έχω πάθει?!? Πολύ λογικά ακούγονται όλα αυτά που αναφέρω και δεν θα πείσω για τρελή!! Φταίει που έχει μπει η Πηνελόπη ή η Πόπη μέσα στην τρελή και την κάνει αδιάφορη, μετρημένη και φυσιολογική. Μην κρίνεις που τα πόδια της τρέμουν... Αυτό συμβαίνει γιατί αποφάσισε εντελώς αιφνίδια να πάει εκεί που τα πόδια της τρέμουν. Να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί. Ακόμα και ν' αποτύχει, αλλά προσπαθώντας!! Αυτό έχει σημασία. Γιατί όπως λέει και ο τοίχος σε μία από τις φωτογραφίες που έχω στην αρχική αυτού εδώ του μέρους "Μόνο αν σταματήσεις να προσπαθείς, θ' αποτύχεις." Και μικρέ μου αναγνώστη αυτό δυστυχώς ή ευτυχώς είναι γεγονός! Οπότε κάτσε και σκέψου τι δεν τόλμησες μέχρι στιγμής? Τι σκότωσες πριν καν "γεννηθεί"... Τι φοβήθηκες και αποφάσισες να δώσεις την ευχαρίστηση στον γαμημένο φόβο και να στο πάρει μακριά... Αν έχεις την ανάγκη να βρεθείς κι εσύ σ' ένα "πειρατικό πλοίο"...ότι είναι αυτό για σένα και να δεις μία άλλη εκδοχή του εαυτού σου που είναι εκεί... Αλλά εσύ ο ίδιος - η ίδια την έχεις βάλει για ύπνο... Απλά χτύπα παλαμάκια δυνατά και ξύπνα την!! Και να σου πω και κάτι(!?!) εκεί που θα τρέμει αυτή η πρόσφατα αφυπνισμένη εκδοχή σου, εκεί και θα εξελιχθεί. Άσε που θα έχει την δυνατότητα να απολαύσει μία άλλη θέα. Σκέψου τι θέα έχεις στους πρόποδες ενός βουνού και τι ανοίγεται μπροστά σου όταν καταφέρεις και φτάσεις στην κορυφή αυτού. Ουάου!! Ας δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να κάνει αυτό το βήμα και να αποζημιωθεί , σε άϋλη μορφή, στη συνέχεια. Κι αυτή είναι η καλύτερη "πληρωμή" γιατί εκεί νιώθει πληρότητα το μέσα σου. Κάντο για σένα! Δουλεύεις για άλλους, αφιερώνεις χρόνο για να πάρεις χρήμα και να ζήσεις. Αλλά η ζωή (για μένα προσωπικά) δεν είναι μόνο μία επιβίωση! Μόνο αριθμοί και πως αυτοί θα με βοηθήσουν να βγάλω το μήνα. Ας προσθέσουμε και ποιότητα. Δεν είναι δύσκολο και ούτε απαιτεί κόστος. Δοκίμασε την αλλαγή μέσα στα πιο απλά. Πήγαινε σ' ένα μέρος που έχει ωραίο πράσινο γρασίδι.. άπλωσε ένα πανί, πάρε το φαγητό μαζί σου, πάρε φίλους, πάρε μουσική και κάνε ένα πικνίκ. Κι εκεί κάτσε και σκέψου που τρέμουν τα ποδαράκια σου και μήπως θα ήταν καλό να πας προς τα κει για να "ψηλώσεις".
Παιδίααα!!!! Πώς από τον δολοφονημένο Μαρρά έφτασα ως εδώ να σας παροτρύνω να κάνετε πραγματάκια για σας ...Ούτε που κατάλαβα.(!) Παρόλα αυτά , αυτό δεν έχει καθόλου σημασία. Σημασία έχει αυτό που έχει σημασία για σας κι αυτό το ξέρετε μόνο εσείς!
Άντε αγαπημένοι μου μικροί αναγνώστες σας αφήνω και πάω να χαζέψω την φύση που "ερωτοτροπεί". (Έχω μείνει λίγο στο προηγούμενο κείμενο...εε ήταν και η πρώτη προσπάθεια να γράψω κάποιο ποιήμα...
Τους έχω και αρκετά μπροστά μου.
Σκέφτομαι και τα λόγια του εν δυνάμει δολοφονημένου Μαρρά για το τι είδους έρωτας μου "αξίζει" και ταξιδεύω μ' ένα πειρατικό πλοίο ή και χωρίς αυτό ενώ τους βλέπω αγκαλιά)
Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους.
Κάπου εδώ θα κάνω τον επίλογο λέγοντας σας και δύο "πραγματάκια" τυχαία..
Ένα , αποκάλυψη του μηνύματος που είχα τη χαρά να δω το πρωί όταν άνοιξα τον υπολογιστή "Live in the moment" το οποίο το συνόδευαν τα λόγια του Fred Rogers, "Often when you think you're at the end of something, you're at the beginning of something else."
Και το δεύτερο είναι κάποια λόγια που μιλούν για έρωτα και αγάπη , τα οποία θα τα διαβάσω ενώ τυχαία θα διαλέξω μία σελίδα από αυτό το βιβλιαράκι -"σύντροφο" (όπως συνηθίζω να λέω)
"Ήπια στο τέλος το κρασί
της ζωής, έμαθα την καλύτερη
του κόσμου γνώση, ένιωσα
τη ζεστασιά ξανά και ξανά,
έτσι που μέχρι να πεθάνω
να μην ξανακρυώσω."
Τα λόγια αυτά ανήκουν στην Edith Wharton, Ερωτευμένη στα σαράντα έξι της.