Θα σου πάρω το μυαλό μ' αυτό που θα σου πω.?!

Θα σου πάρω το μυαλό μ' αυτό που θα σου πω. Αλλά πριν από αυτό θα σε ρωτήσω κάτι. 
Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη? Αστειεύομαι, ίσως και ανεπιτυχώς... Η ερώτηση λοιπόν είναι.
Τι 'ναι αυτό που έκανες μέχρι στιγμής στην ζωή σου και είπες ότι <<Τελικά άξιζε τον κόπο!!>>
Τι τελικά αξίζει τον κόπο?! Αξίζει να γράφουμε πάνω σε γραμμές ενός τετραδίου ήδη γραμμένες? Γράφουμε πάνω από δικά μας περασμένα, ξεχασμένα γραπτά? Κι αυτό τι δείχνει?
Δεν τα πιστεύουμε πλέον? Δεν μας ταιριάζουν? Δεν είμαστε αυτές οι γραμμές πλέον? Θέλουμε να τα <<εξαφανίσουμε>> και παράλληλα θέλουμε να είναι κάπως παραμορφωμένα εκεί για να μας θυμίζουν το παραμορφωμένο πριν μας?! Τι? Και ... με τα τωρινά γραπτά που, πατάνε τα άλλοτε γραπτά τι γίνεται?! Θα βγάζουν κάποιο νόημα ή θα είναι τόσο μπερδεμένα και ανακατωμένα με τα παροντικά?! Μήπως έχουμε μία βαθύτερη ανάγκη και θέλουμε η όψη τους να είναι ακαταλαβίστικη σε περίπτωση που αυτό το τετράδιο πέσει σε λάθος, ξένα χέρια..

Τι γίνεται όμως αν γράφουμε πάνω σε κάποιου άλλου τις γραμμές? Γιατί το κάνουμε - όσοι το κάνουμε- ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας. Γιατί ν' αξίζει τον κόπο να πιέσω τόσο πολύ το μολύβι μου για να ξεχωρίσουν τα δικά μου γράμματα με μεγάλο κίνδυνο να σπάσει η μύτη του μολυβιού μου. Νομίζω θα πω και θα γράψω ότι αυτή η θυσία δεν <<πρέπει>> να γίνει.

Αχ άντε ας τις αφήσω αυτές τις ακαταλαβίστικες σκέψεις και ας επιστρέψω στο τώρα που έχει λευκές, κενές γραμμές που θα γράψω πάνω σε αυτές, χωρίς να πρέπει να καταβάλω κάποιον αγώνα κυριαρχίας είτε απέναντι στον ίδιο τον εαυτό , είτε απέναντι σε κάποιον άλλον. Κάπου , κάποτε είχα διαβάσει κάτι που έλεγε... Όταν έχεις το μυαλό σου στο παρελθόν είσαι στεναχωρημένος. Όταν βρίσκεται στο κοντινό ή μακρινό μέλλον είσαι αγχωμένος και με λίγα λόγια μόνο το παρόν θα σε απαλλάξει από αυτή την υποδούλωση. Ίσως να ήταν κάπως βαριά η τελευταία λέξη, αλλά ναι!! Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να γίνεται δούλος του μυαλού μου, των σκέψεων μου. Γι' αυτό ΤΩΡΑ θα επιλέξω τις κενές γραμμές για να γράψω, αφού πρώτα ανάψω εκείνο το ξεχασμένο αρωματικό κερί - μου το είχε κάνει δώρο μία καλή ψυχή- κι έτσι ο χώρος του γραφείου από τις μυρωδιές που θα ξεχυθούν στον χώρο όλο, θα τον κάνει να θυμίζει ζαχαροπλαστείο ή σπίτι γιαγιάς που έχει φτιάξει για τ ' αγαπημένα της εγγόνια , ζεστά μελομακάρονα με κανέλα!! Αχ! 

Τελικά ... είδες που μας φέρθηκα καλά!?! Όπως μας αξίζει άλλωστε.. 
Δεν σου είπα <<ποτέ>> αυτό το κάτι που θα σου (μας) πάρει το μυαλό. Είναι εκεί στην θέση του και τι κάνει.. Σκέφτεται όπως πάντα! 

υ.γ. Τώρα θέλετε να μου πείτε, ότι ήταν τυχαίο το γεγονός ότι ο υπολογιστής μου σήμερα με υποδέχτηκε με το εξής μήνυμα << Change your thoughts. Change your world>>?! 
Η σειρά των γεγονότων ήταν η εξής 1. Σκέφτομαι και γράφω στο αγαπημένο μου τετράδιο.
2. Άνοιγμα υπολογιστή για δημιουργία δημοσίευσης. 
Αν με ρωτάτε που δεν με ρωτάτε , εγώ δεν το βρήκα τυχαίο.