Άτιτλο...
Νιώσε ελεύθερος να βάλεις εσύ τίτλο σ' αυτό το κείμενο. Ο δημιουργός ή ο συντάκτης αυτού του κειμένου ως ένας αναποφάσιστος που σέβεται για τα καλά τον εαυτό του δεν μπορούσε να καταλήξει κάπου κι έτσι σας πετάει το μπαλάκι και περιμένει ν΄ "ακούσει" την πολύτιμη γνώμη σας.
Μετά από αυτή την εισαγωγή και την πρόσκληση που σας δίνω στο χέρι , έτσι ώστε να το κάνουμε λίγο πιο διαδραστικό όλο αυτό το προσωπικό εγχείρημα θέλω να σας πω με το χέρι στη καρδιά ότι δεν έχω ιδέα τι κεντρική ιδέα θ' αναπτύξω στο εν λόγω κείμενο. Κάπου εδώ, έχω την ανάγκη να πω ότι το χέρι στη καρδιά μου δεν το βάζω για όλους. Γιατί όταν το έκανα με αθωότητα και με εμπιστοσύνη απέναντι σ' αυτό το είδος που λέγεται άνθρωπος υποτιμήθηκε η συναισθηματική μου νοημοσύνη και η σκέτη νοημοσύνη. Οπότε αγόρια και κορίτσια που είστε εδώ που είναι μία Πόπη - Heri is a Popi - προσπαθήστε να μην βάζετε το χέρι στη καρδιά για όλους. Δυστυχώς δεν το αξίζουν. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορώ να πω το αντίθετο. Ότι όλος ο κόσμος είναι καλός...αλλά αυτό που λέγεται ζωή ήρθε για να δώσει ένα μάθημα με ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο από τον ευσεβή μου πόθο.
Αχ!! Κι έτσι εντελώς απρόσμενα η έμπνευση ήρθε και με βρήκε!! Αυτή τη στιγμή που σας γράφω γίνεται η σύλληψη της κεντρικής ιδέας. Το βλέμμα άρχισε να τριγυρίζει από την μία "άκρη" του χώρου μέχρι την άλλη. Έτσι όπως συνέβαινε όταν ήμασταν μικρά και γράφαμε διαγώνισμα στο σχολείο. Η επαναφορά της ύλης που έπρεπε να αποτυπώσω(-ουμε) στο χαρτί (κόλλα αναφοράς) συνοδευόταν από περιήγηση του βλέμματος στο χώρο. Κυρίως μπροστά και πάνω (ταβανοσκόπιση)... Γιατί οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να θεωρηθεί αντιγραφή. Τέλος πάντων!! Ήρθε η ώρα να σας πω που στάθηκε το βλέμμα μου κι έτσι μαγικά η έμπνευση μου "χαρίστηκε" απλόχερα...
Στάθηκε στην εκδήλωση του έρωτα και της αγάπης που αυτή τη στιγμή συμβαίνει λίγα μέτρα πιο μπροστά μου.
Αυτή τη στιγμή (10:22 πμ) η φύση ερωτοτροπεί...
Εκδηλώνει το συναίσθημά της...
Την φροντίδα της...
Την ζεστασιά της...
Είναι αυτή η στιγμή που τα φύλλα του ή της
έχουν τυλίξει μικρό τμήμα του κορμού του ή της...
Η φυλλωσιά όμως του ενός δεν είναι ορατή
γιατί βρίσκεται εκεί να την "αγκαλιάζει" αυτός ή αυτή...
Ναι την κρύβει αλλά έτσι φανερώνει το συναίσθημά του ή της...
Χωρίς να τους νοιάζει το αδιάκριτο βλέμμα μου
"Φωνάζουν" και οι δύο με το σώμα τους τον έρωτά τους...
Λένε σε όλους εμάς που τρέχουμε να προλάβουμε
ποιός ξέρει τι?!?!
Σταματήστε για μια στιγμή και δώστε ό ένας στον άλλον ένα φιλί, μια αγκαλιά.. κατιτίς
Τουλάχιστόν θα ξέρετε γιατί τρέχετε και δεν θα φαίνεστε "τρελοί"
Σταθείτε για λίγο και δείτε πως η φύση "ερωτοτροπεί"
Και πάρτε ένα μάθημα για την ζωή..
Το "για πάντα" κρύβεται στην στιγμή.
Κάντε μία παύση για ένα "γεια τι κάνεις" γι αυτόν ή αυτή...
Γιατί η φύση θα συνεχίσει να ερωτοτροπεί
κι εσύ θα ψάχνεις γιατί τρέχεις μέσα στην εφήμερη ζωή
Αγάπα σαν κι αυτή!!
Με αγάπη η στιγμή.
Κάπου εδώ μετά από αυτό που μέσα στο δικό μου κεφάλι λέγεται ποιήμα, λέω να μην σας αποκαλύψω πάρα πολλά για την ταυτότητα των δύο ερωτευμένων και να σας αφήσω γι' άλλη μία φορά ελεύθερους να φανταστείτε ότι θέλετε εσείς και έχει ανάγκη η ψυχή σας.
Να ξέρετε θα χαρώ με όσους το επιθυμούν και το φέρει η στιγμή να σας μιλήσω με περισσότερες λεπτομέρειες για τον έρωτα αυτών των δύο νέων ή γέρων..
Θα είναι τιμή μου!!!
Προς το παρόν σας αφήνω να "παίξετε" με το περιεχόμενο αυτού εδώ του κειμένου. Να προτείνετε τίτλο και η φαντασία σας να ταξιδέψει εκεί που εκείνη θέλει.
Μπορείτε να φανταστείτε και τον διάλογο αυτών των ερωτοχτυπημένων...
Θα χαρώ να μου τον αποκαλύψετε και να τον μοιραστείτε μαζί μου.
υ.γ. Πιές λίγο νεράκι αν δεν το έχεις κάνει σήμερα. Πρέπει να σε "ποτίζεις" και ποτίζεις "μικρέ" μου αναγνώστη. Αυτό θα κάνω κι εγώ ευθύς αμέσως.