..αν μαζευτούμε πολλοί θα κάνουμε το καλά..

Γράφω αυτό το κείμενο μ΄ έναν και μοναδικό σκοπό. Να εστιάσω την προσοχή μου στον ήχο των πλήκτρων καθώς τα χτυπάνε τα ιδρωμένα δάχτυλά μου. 

Μπας και σταματήσω να προσέχω την καρδιά μου που γι' άλλη μία φορά χτυπάει έντονα. 

Παράλληλα γράφω μήπως καταφέρω να βάλω τις σκέψεις σε μία σειρά. Κάποιοι λένε ότι η συγγραφή σε ηρεμεί και μάλιστα ότι υπάρχει περίπτωση καθώς γράφεις να σχηματιστεί κι ένα χαμόγελο στα χείλη σου. Κάποιοι άλλοι λένε ότι όταν χαμογελάς αυτόματα, κατά ένα πολύ μικρό ποσοστό θ' αρχίσεις να νιώθεις έστω και σ΄ έναν μικρό βαθμό καλύτερα... Κάπως έτσι μου το είχε πει ένας φίλος. Ξέρει αυτός ο φίλος από Φι!

 Κι από τότε κάθε φορά που τα ψυχικά φαινόμενα μέσα μου είναι αναστατωμένα, ταραγμένα, έντονα σκάω ένα χαμόγελο μπας και τους την "φέρω". Αυτή λοιπόν είναι μία περίοδος που κάθομαι και χαμογελώ Μ Ο Ν Η μου, στον εαυτό μου, για να μου το ανταποδώσει... Παραδέχομαι ότι δεν περίμενα ότι θα βρεθώ πάλι σε ψυχική τρικυμία αλλά βλέπεις πάλι κάτι επέτρεψα να μπει μέσα στο κουβάρι των φόβων και να το ταρακουνάει πέρα δώθε με μανία. Λες να είναι  κάποια χαριτωμένη γατούλα και να πρέπει να της κάνω αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο εκφοβισμού για ν' αφήσει το κουβάρι μου στην ησυχία του?!? Ή μήπως πρέπει να την πάρω αγκαλιά και να της κάνω χάδια? Νιώθω ότι απλά πρέπει να αποδεχτώ ότι αυτή η "γάτα" θα υπάρχει εκεί και κάποιες μέρες θα κάνει αυτή τη ζωή δυσκολότερη. Αλλά η όσο πιο βαθιά μου αλήθεια είναι ότι θέλω να ξεκουμπιστεί!! Δεν την θέλω καθόλου και ας είμαι φιλόζωη. Θα την ήθελα υπό προϋποθέσεις. Αλλά αυτή δεν κάθεται ήσυχη και μαζί μ αυτή και το "κουβάρι" μου.

Πάντως μέχρι στιγμής έχω να πω , πως τα δάχτυλα εξακολουθούν να είναι ιδρωμένα και παγωμένα. Αυτή η στιγμή ήταν πραγματικότητα στις 03-03-23. 

Τώρα (08-03-23)  που έχω επιστρέψει σ' αυτό το πληκτρολόγιο τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Δεν με ταλανίζουν τόσο έντονα τα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Παρόλα αυτά η "γατούλα" είναι ακόμα εκεί.. εδώ.. Δεν έχω εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Δεν έχω εντοπίσει τι τροφή της δίνω και την προσελκύω. Πρέπει όπως λένε οι φίλοι να το πάρω απόφαση ότι θα ζω μ ΄αυτήν?!? Απλά η συμβίωση μ' αυτή με κάνει να νιώθω λιγότερο φυσιολογική. Πέρναγα τις προάλλες έξω από τα μαγαζιά στο παραλιακό τμήμα της πόλης που ζω αυτή τη στιγμή και έβλεπα τους ανθρώπους πίσω από τις μεγάλες τζαμαρίες και σκεφτόμουν "τι ωραία που κάθονται ήρεμοι και -φαίνεται- ν΄ απολαμβάνουν ότι κάνουν"... Εγώ γιατί δυσκολεύομαι να ηρεμήσω? Γιατί δυσκολεύομαι να δω κάτι και να ξεχαστώ? Γιατί σε μένα δεν πιάνει? Διότι για να ακούω αυτό σαν συμβουλή πάει να πει πως κάποιος άλλος το έχει δοκιμάσει και σε κείνον έπιασε. Αρκετές οι σκέψεις... 

Απ' την άλλη αναγνωρίζω ότι αυτές οι μέρες είναι δύσκολες για πολλούς , αν όχι όλους. Το έγκλημα αυτό έχει επηρεάσει όλους τους ανθρώπους με ανθρωπιά. Μιλούσα χθες με μία φίλη και μου έλεγε, ότι όλοι όσοι επικοινωνεί τον τελευταίο καιρό δεν είναι καλά. Σαν απάντηση της λέω ότι αν μαζευτούμε πολλοί (ίσως) θα κάνουμε το καλά. (Όποιος κατάλαβε , κατάλαβε) Ομολογώ ότι η λέξη "ίσως" είναι μία προσθήκη που έκανα τώρα. Γιατί ζούμε σε μία χώρα που αποτελείται από θλιμμένους πολίτες(γενικά). Αλήθεια για πες μου... Πόσοι  περαστικοί που συναντάς στον δρόμο , στο διάβα σου.. έχουν ένα χαμόγελο στα χείλη τους?! Πόσοι περπατάνε κι έχουν σκυμμένο το κεφάλι τους?! Αλλά δεν βοηθάει αυτή η χώρα να γίνουμε χαρούμενοι. Δεν προσφέρει όσα είναι αυτονόητο να προσφέρει και από την άλλη σου γαμάει την ψυχή με τα νέα που σου προβάλει. Μία με την καταστροφολογία και κινδυνολογία για τις αρρώστιες και δυστυχώς τώρα όλη αυτή η προσπάθεια να κουκουλώσουν την αχρηστία και την ανικανότητα αυτής της κωλό-κυβέρνησης και των προηγουμένων. Γιατί να έχει δικαίωμα λόγου η αχρηστία, η ανικανότητα και η ανευθυνότητα που στοιχίζει ζωή και ζωές?!? Πραγματικά τι αξίζει σε αυτούς τους ανθρώπους?? Και θα συνεχίσω με τις ερωτήσεις εντελώς χύμα... Γιατί εγώ να μπω φυλακή αν για παράδειγμα φοροδιαφεύγω και όλοι αυτοί οι εγκληματίες δυστυχώς δεν μπορούν αν έρθουν αντιμέτωποι με την ποινή που τους αναλογεί? Γιατί όλοι αυτοί δεν έχουν ποινική ευθύνη?! Αλλά έχουν αυτό που λέγεται πολιτική "αντικειμενική" "ευθύνη". Όπως άκουσα και στην μοναδική αντικειμενική προσέγγιση της εκπομπής "Ράδιο Αρβύλα" δυστυχώς δεν υπάρχει καμία νομοθεσία , καμία διάταξη που να προβλέπει τις ευθύνες αυτών των ανθρώπων. Συγκεκριμένα ,δεν υπάρχει κάποιος νόμος που να λέει ότι ο τάδε υπουργός έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών. Κι έτσι όλοι εμείς που στεναχωριόμαστε με την στεναχώρια αυτών των ανθρώπων, όλοι εμείς που θρηνούμε τις χαμένες ζωές ΔΕΝ μπορούμε να συγκεντρωθούμε, να κάνουμε καταγγελίες και να έρθουν αυτοί οι "άνθρωποι" αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεων τους. Πρέπει απλά και περίπλοκα όπως συνηθίζω να λέω, να συνεχίσουμε την ζωή με ότι αυτό συνεπάγεται για τον καθένα... 

...με κρίσεις άγχους και καταθλιπτικά επεισόδια που με μία ξαφνική επίσκεψή της η φίλη μου η Αναστασία και μία σακούλα γεμάτη καλούδια ήρθαν για να τα ελαφρύνουν. Με αυτή την αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον και παίρνει την μορφή ερωτήσεων : "Έφαγες πρωϊνό?". Και αν η απάντηση είναι αρνητική τότε το πρωϊνό έρχεται σε σένα με τη δύναμη της αγάπης και όχι του φεγγαριού... Με όλους εκείνους τους άντρες που είδα σήμερα να περνάνε , με μία ανθοδέσμη στα χέρια για να την προσφέρουν σε κάποια γυναίκα.. Αν και δεν προτιμώ τα λουλούδια κομμένα , αλλά ζωντανά μέσα σε γλαστρούλες , το βρήκα πολύ γλυκό. 

Αναστασία μου με συγκίνησες και σ ΄ευχαριστώ πολύ ΓΙΑ ΟΛΑ! <3 

Υ.Γ. Ήμουν κι εγώ εκεί.