Άλλη μία Τετάρτη σ' αυτόν τον κόσμο.
Εννέα μέρες πριν τελειώσει και αυτός ο μήνας, γυρίζω στον τόπο του "εγκλήματος". Εκεί που στο πράσινο γρασίδι ξεφωντάρει κάτι κόκκινο. Αίμα?!? Μπογιά?!!! Μπαλόνια?!?!! Τι? Εσύ άραγε τι σκέφτεσαι τώρα... πριν ολοκληρώσεις την ανάγνωση της εν λόγω παραγράφου και γίνουν οι αποκαλύψεις από τον συγγραφέα αυτής...!!?!! Για μένα, μέσα σε όλη αυτή την έκταση του όμορφου πράσινου, που κυματίζει σύμφωνα με τις βουλές του αέρα υπάρχουν, άλλοτε μικρές και χαριτωμένες και άλλοτε μεγάλες παπαρούνες!!!
Μα μην ξεχνάς άλλωστε ότι βρίσκεσαι εδώ που είναι μία Πόπη αλλά και μία Poppy. Κάθε παπαρούνα κι ένα κείμενο που δημιουργείται.. και δημιουργός αυτών η Πόπη. Εδώ γίνεται της Πόπης!! Ενώ έχω ετοιμάσει ένα κείμενο για αυτή την αραχνιασμένη γωνία (ιστότοπος) του διαδικτύου που μπορεί και ακουμπάει ένα κομμάτι της ψυχής μου και των σκέψεων μου, μιας κι εγώ η ίδια είμαι η "αράχνη" και μόνο ο ίδιος ο εαυτός μπορεί ν αποτελεί απειλή κάθομαι και γράφω ότι μου έρθει στο κεφάλι. Τρώγοντας ένα κομμάτι από το κείκ της μαμάς μου. Νιώθοντας την αγάπη της και την φροντίδα της που έχει πάρει την μορφή αυτού του κείκ και έκανε το σπίτι μας να μυρίζει Χριστούγεννο μέσα στο κατακαλόκαιρο, συνεχίζω να διαπράττω άλλο ένα "έγκλημα".
Με ειλικρίνεια να πω ότι γράφοντας όλα αυτά.. έχω στο μυαλό μου κάποια άτομα που με πολύ καλή πρόθεση μου είπαν ότι πολλές φορές αυτά που σας λέω εδώ, έχουν μία ακαταλαβίστικη χροιά. Μου φαίνεται απόλυτα λογικό να συμβαίνει αυτό, γιατί η κατανόηση ενός τελείως ελεύθερου θέματος που έχει κάποια προσωπικά στοιχεία προϋποθέτει και μία οικειότητα ή αλλιώς μία βαθύτερη γνωριμία. Μία επικοινωνία που συντονίζεται με τις εξελίξεις που προκύπτουν στην ζωή αυτού του ατόμου που παράγει τον λόγο. Το "έγκλημα" ίσως λοιπόν σήμερα πραγματοποιηθεί μέσα στο κεφάλι αυτών των ανθρώπων. Ίσως το ταλέντο μου να μπερδεύω τους ανθρώπους γι άλλη μία φορά "ανθίσει" σαν άλλη παπαρούνα!! Αν σας το έκανα αυτό δεν θα ζητήσω συγγνώμη γιατί εγώ το χώρο μου σας τον προσφέρω. Δεν σας περιορίζω κάπως.. Είμαι εδώ και για να με διαβάζετε (όσοι φυσικά θέλετε και επιθυμείτε) αλλά είμαι εδώ και για να σας ακούω. Τώρα τι θα κρατήσω από αυτά που θα ειπωθούν είναι τελείως προσωπική υπόθεση. Διότι δεν "θέλουμε" να θυσιαστεί το προσωπικό ύφος και στυλ στον βωμό των λάικς. Το βασικότερο είναι ν' αρέσεις στον εαυτό σου. Να μην είσαι σε μάχη με εσένα. Να μπορείς να σε δεχτείς με τα "πολλά" σου και τα "λίγα" σου. Αυτό θα είναι που θα δημιουργήσει την έλξη προς το πρόσωπό σου και ίσως σε οδηγήσει σε άλλου είδους "εγκλήματα". Καλά δηλαδή εγκλήματα... Από έγκλημα σε έγκλημα το πάω... Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα. Ίσως φταίει που "δολοφόνησα" το αρχικό κείμενο που θα ήταν εδώ μπροστά σας και θα μιλούσε για "σκυλάνθρωπους" και "γατάνθρωπους"... Έχει θαφτεί κάτω από τις σελίδες του γνωστού τετραδίου. Ίσως ξεθαφτεί... Άγνωστες οι βουλές της Πόπης!! Ίσως φταίει που το πρωί καθώς πήγαινα στην εργασία μου με το ποδήλατό, είδα ένα γατάκι στην άσφαλτο και αυτό δεν ήταν λόγος να με κάνει να κλάψω. Έχω "δολοφονήσει" μία ευαίσθητη πλευρά μου. Έχω επιτρέψει στο μεγάλωμα να με κάνει πιο σκληρή. Ίσως φταίνε πολλά και τίποτα μαζί. Κάπου εδώ γελάω με τον εαυτό μου που όταν ήταν μ ι κ ρ η βιαζόταν να μεγαλώσει. Δηλαδή υπό μία έννοια βιαζόμουν να γίνω - και- πιο σκληρή.. Απλά τότε δεν το ήξερα. Τώρα το ξέρω. Το νιώθω. Όπως νιώθω ότι αν αυτό το άψυχο γατάκι ήταν δικό μου τότε θα είχα πλαντάξει στο κλάμα. Η απόσταση από ένα θέμα λοιπόν δημιουργεί και απόσταση - χάσμα- συναισθήματος. Ίσως φταίει και το έγκλημα στη Κω... Αν ήταν δικός μου άνθρωπος πάλι θα είχα πλαντάξει στο κλάμα... Με σχεδόν εγκληματικό τρόπο θα κόψω την περίσκεψη, θα φάω το τελευταίο κομματάκι από το κεικ της μαμάς και θα κάνω αυτό το κείμενο δημόσιο. Θα ρίξω άλλον έναν σπόρο παπαρούνας.
Υ.Γ. Να προσέχετε!!!