Αγαπητό μου blog,

Αγαπητό μου μπλογκ,

σου γράφω γιατί μου κάνει καλό να μοιράζομαι μαζί σου - και όχι μόνο - κάποια πράγματα από την ζωή μου. 

Αυτή τη στιγμή γράφω σ' ένα πολύ όμορφο σημειωματάριο με πάρα πολλά χρωματιστά λουλούδια - στο σκληρό του εξώφυλλο - σε απαλούς τόνους και με χρυσές "λεπτομέρειες" είτε στο περίγραμμα, είτε στο εσωτερικό των φύλλων αυτών των όμορφων λουλουδιών. Το notebook αυτό έχει τόσο , όσο κιτρινισμένες σελίδες και δεν θα το πιστέψεις!?! Δεν είναι δικό μου. 
Ανήκει στην αδελφή μου. Μία μέρα , σε μία από τις επισκέψεις της εδώ το ξέχασε και από τότε είναι εδώ και κάθε τόσο του γεμίζω τις σελίδες με λίγο από την ψυχή μου και τις κουρασμένες σκέψεις μου.

Μετά από αυτή τη περιγραφή και την αποκάλυψη της "ταυτότητας" αυτού του σημειωματάριου θα μιλήσω για κάτι ξεπερασμένο (και ταυτόχρονα όχι) θα έλεγε κανείς.
Και θα μου πεις "Μωρ..Πόπη.. Πηνελόπη τι στο καλό εννοείς!??". Και θα έχεις και δίκιο.
Και θα σου απαντήσω ότι εννοώ τα καρναβάλια.
Αλλά όχι όποια.. όποια...! 
Τίποτα δεν λένε τα καρναβάλια του Ρίο ντε Τζανέιρο. Κι ας έχει αυτά τα υπέροχα κορμιά, με τις υπέροχες οπίσθιες όψεις να κουνιούνται πέρα - δώθε ακριβώς πάνω στον ρυθμό των τραγουδιών.
Αφού ώρες - ώρες νιώθω σαν να παράγουν τα σώματά τους , τον ήχο , την μουσική. 
Ααα και να μην ξεχάσω ν' αναφέρω και το δικό μας το καρναβάλι. Ποιό άλλο?!? Αυτό της Πάτρας!
Και που λες αγαπητέ μου αναγνώστη και αγαπητό μου μπλογκ ΤΊΠΟΤΑ δεν λένε αυτά τα καρναβάλια μπροστά στο καρναβάλι που κρατάει όλο το χρόνο.
Και ίσως ξανά αναρωτηθείς...
Αλλά δεν φαίνεται ότι αναρωτιέσαι.
Γιατί??
Γιατί φοράς μάσκα. Ή όπως μας έλεγαν οι καθηγητές στο μάθημα με όλες αυτές τις αρχαίες τραγωδίες...προσωπείο. 
Και την φοράς ακόμα και τώρα κι ας έχουν περάσει τα καρναβάλια. Μαζί με την μάσκα που κρύβει την ασχήμια σου, φοράς και στολή. Μία στολή που εμπνέει εμπιστοσύνη στους άλλους, αλλά εσύ ΕΊΣΑΙ ένας γελοίος κλόουν. Ένας δειλός που αποκαλύπτει ποιός πραγματικά ΕΊΝΑΙ μόνο τις Απόκριες. Μόνο τότε μπορεί ν΄ αφήσει την μάσκα να "πέσει" γιατί ξέρει (ο δειλός) ότι δεν θα φανεί η αλήθεια του και η σαπίλα του. Διότι θα νομίζουν όλοι οι άλλοι ότι είναι ένας ρόλος, μία αμφίεση...
...Κι έτσι απλά χωρίς να το καταλάβεις (καταλάβω) η πραγματικότητα είναι ένα απαίσιο καρναβάλι.
Αν είχε τουλάχιστον κι αυτά τα κορίτσια με τα άκρως θηλυκά κορμιά να λικνίζονται στον ρυθμό της σάμπα , θα με αποζημίωνε σ' ένα βαθμό συναισθηματικά. Αλλά δεν έχει!! Και το Ριο ντε Τζανέιρο πέφτει λίίγο μακριά..

Υ.Γ.1. Νιώθω περήφανη γιατί έχω ντυθεί κλόουν σ΄ ένα παιδικό πάρτι. Ήμουν ανάμεσα σε πριγκίπισσες και βασίλισσες κι ένιωθα χάλια... Αλλά νιώθω περήφανη γιατί ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ κλόουν.

Υ.Γ.2. Νιώθω περήφανη γιατί στην ερώτηση "Τι κάνεις?" , έχω απαντήσει "Δεν είμαι καλά."

Εσύ τι απαντάς?!? 

Ααα.. και βγάλε επιτέλους αυτή τη μάσκα! ΕΙΣΑΙ άσχημος και μ΄ αυτή!!