Ζεις σ΄ ένα μεσαιωνικό κόσμο που δεν καταλαβαίνει γιατί ΠΡΈΠΕΙ να λέμε "γυναικοκτονία"

Καλησπέρα αγαπητοί αναγνώστες αυτού του μπλογκ. Με βρίσκετε εδώ να σας μιλάω για ένα θέμα που με απασχολεί πολύ. Όχι επειδή είμαι κορίτσι.. γυναίκα αλλά επειδή η ανησυχία μου έχει βάρος γενικά ανθρώπινο για τα άτομα που ζουν πάνω σε αυτόν το μεσαιωνικό κόσμο του 21ου αιώνα. Άτομα με πολλά ψυχολογικά θέματα όπως όλοι μας ομολογουμένως. Με ψυχολογικά θέματα όμως, που επηρεάζουν ζωές άλλων ανθρώπων. Αυτού του είδους τα ψυχολογικά είναι που με τρελαίνουν και με "αναγκάζουν" να γίνομαι και μία άλλη εκδοχή του εαυτού μου. Δεν είμαι μόνο γλυκούλα όπως με αποκαλούν πολλές φορές... Είμαι και πικρή και ξινή.. ειδικά όταν θα νιώσω την ανάγκη να υπερασπιστώ την αξία -αν θεωρείται αξία - της Ζ Ω Η Σ !!!  Θα έγραφα για το θέμα των γυναικοκτονιών ακόμα και αν είχα άλλο φύλο γιατί η ζωή δεν είναι θέμα φύλου. Και μάλιστα δεν θα χλεύαζα ένα τέτοιο θέμα. Θα μου πεις κι εσύ που βρίσκεσαι εδώ και διαβάζεις όλα αυτά που κατεβάζει το κεφάλι μου.... "Με γρίφους μιλάς γερόντισσα".... "Τι εννοείς?!?" Κι εγώ ως άνθρωπος που σέβεται τους αναγνώστες του θα απαντήσω και θα σας αποκαλύψω το γρίφο.

Η αφορμή που με έκανε να γράψω αυτό το κείμενο είναι μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η οποία αναφερόταν στη δολοφονία ενός άντρα με τέσσερις μαχαιριές, στη μέση του δρόμου, από μία γυναίκα. Η περιγραφή είχε και έχει ειρωνικό τόνο του τύπου " Να και μία ανδροκτονία μέσα στις τόσες γυναικοκτονίες". Κάνουμε χάζι με ένα γεγονός άσχημο. Γιατί και το ένα και το άλλο είναι άσχημα. Δεν είναι κάτι μεγαλύτερης βαρύτητας από το άλλο. Το αποτέλεσμα των γυναικοκτονιών είναι γυναίκες νεκρές και το αποτέλεσμα της εν λόγω ανδροκτονίας είναι ένας άντρας νεκρός. Παύση ζωής εδώ, Παύση ζωής κι εκεί. 

Και μάλιστα, παύση ζωής από κάποιον άνθρωπο που έχεις εμπιστευτεί. Έχεις αγαπήσει. Διότι σ αυτές τις δύο περιπτώσεις που εξετάζω έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Αυτός ο άντρας έπεσε νεκρός κάτω από το μαχαίρι μιας γυναίκας που γνώριζε πολύ καλά... όπως αντίστοιχα οι γυναίκες που δολοφονήθηκαν, έφυγαν από αυτή τη ζωή από άτομα του περιβάλλοντός τους, από ανθρώπους που νόμιζαν ότι ήταν "Ο άνθρωπός" τους!!! Αλλά τελικά αποδείχθηκαν ο Θάνατός τους!! 
Σκέψου ένα σενάριο το οποίο δυστυχώς έχει γίνει πραγματικότητα πολλές φορές... 
Είμαι στο σπίτι που συντηρώ με τον σύζυγό μου και μία μέρα, ένα μεσημέρι μπαίνει μέσα ένας κλέφτης για να μου πάρει πράγματα αξίας... ότι έχω και δεν έχω. Μαζί με τα πράγματα μου παίρνει και τη ζωή. Αυτό δεν είναι γυναικοκτονία. Είναι ανθρωποκτονία!! 
Σκέψου ένα άλλο σενάριο, το οποίο κι αυτό πολλές φορές Δ Υ Σ Τ Υ Χ Ω Σ έχει γίνει πραγματικότητα...
Είμαι στο σπίτι που συντηρώ με τον σύζυγό μου και μία μέρα, ένα μεσημέρι παίρνω την απόφαση να του πω ότι πρέπει και θέλω να χωρίσουμε γιατί δεν νιώθω ευτυχισμένη, γιατί δεν βιώνω τον γάμο που προσδοκούσα...γιατί.. γιατί.. γιατί... και αυτός με σκοτώνει. Με βάζει και μέσα σε μία σακούλα με ένα χαλί και με πετάει σ' έναν βάλτο. Αυτό είναι Γ Υ Ν Α Ι Κ Ο Κ Τ Ο Ν Ι Α!!!
Ακολουθεί ένα τρίτο και τελευταίο θέλω να πιστεύω σενάριο έτσι ώστε να μπορέσουμε να αποσαφηνίσουμε αυτή την έννοια. Αυτό κυρίως πάει σε αυτούς που κάνουν χάζι με τέτοιου είδους θέματα. 
Είμαι στο σπίτι μου και λέω στον πατέρα μου ότι θα πάω να ζήσω με το σύντροφό μου σε μία άλλη χώρα. Ο πατέρας μου δεν εγκρίνει καθόλου αυτή τη σχέση... Τσακωνόμαστε, ασκεί βία που εν τέλει με θανατώνει. Είναι άλλη μία περίπτωση γυναικοκτονίας. 

Από τη στιγμή που δεν ικανοποιώ τα θέλω "σου" αξίζει να πεθάνω. Αξίζει να με σκοτώσεις. Στην τελική τι είμαι?!? Γυναίκα... Κορίτσι.. Ένα πλάσμα ενός κατώτερου Θεού.. Ένα πλάσμα που ζει μέσα σε μία πολύ αυστηρή - και άλλες φορές λιγότερο- πατριαρχική κοινωνία. Αλίμονο σου "γυναίκα" αν φέρεις αντίρρηση σ έναν άντρα. Θα τιμωρηθείς και μάλιστα αν χρειαστεί θα "πρέπει" να πεθάνεις από αυτόν που κάποτε φώναζες "αγάπη μου", "άντρα μου", "μπαμπά"... κ.α. 
Το συνειδητοποιείτε?!?!?!! 
Και μάλιστα η όλη προβολή αυτού του θέματος συνοψίζεται στη λέξη "σούπα". Πολύ στεναχωρήθηκα και θύμωσα διαβάζοντάς το αυτό. Και είπα να λειτουργήσω όπως και η φύση. Για κάθε δράση υπάρχει και μία αντίδραση. Οπότε ήρθα εδώ για να κράξω μιας και ο κόσμος μας είναι χρονικά στον 21ο αιώνα αλλά η ενσυναίσθηση των ανθρώπων βρίσκεται κάπου στο μεσαίωνα. 
Εν τω μεταξύ πασχίζουν να υποβαθμίσουν μία έννοια που αμφιβάλλω αν την καταλαβαίνουν. Γι αυτό πιο πάνω έχω πάρει το ρόλο της "δασκάλας". Και μάλιστα αυστηρής δασκάλας γιατί η απουσία ενσυναίσθησή Σ Ο Υ  δεν μπορεί να μου αφήσει περιθώρια να μην σε κρίνω και σε κακολογήσω. Παρόλα αυτά επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...Προσπαθώ να σου μεταγγίσω λίγη (ενσυναίσθηση) μπας και καταλάβεις τη μαλακία σου. Πάντως στην μαλακία αριστεύεις για να είμαι και "σωστή" δασκάλα! (χαμόγελο  φ ο υ λ  ειρωνικό) Χέστηκες!! Φάνηκε από την δημοσίευση και τα σχόλια που τη συνοδεύουν. 

Και αφού το πληκτρολόγιο βρωμάει από τη χωλή που έχω ξεράσει θα συνεχίσω να μιλάω με ένα ύφος πιο "πολιτισμένο". 
Γίνονται κάποιοι αγώνες για να αναγνωριστεί νομικά στην Ελλάδα αυτός ο θλιβερός όρος. 
Η κυβέρνηση απαντάει με "όχι" σε αυτόν. Δεν ξέρω τι κάλο έχει ΚΑΙ (ελπίζω να καταλαβαίνεις για ποιον χτυπάει η καμπάνα) αυτή στον εγκέφαλο της.

Πάμε να εξηγήσουμε κάτι ακόμα... Γιατί θα ρωτήσεις εσύ ως "μαθητής" πασχίζετε να συμπεριληφθεί στη νομολογία?!! 
Και θα απαντήσω... "Αν δεν αναγνωρίσεις κάτι πρώτα πώς θα το αντιμετωπίσεις?" 
Αν για παράδειγμα δεν είχα αναγνωρίσει στον εαυτό μου κάποια θέματα ψυχικής ή ψυχολογικής φύσης... Πώς θα έκανα διάφορες ενέργειες για να τ'  αντιμετωπίσω και ιδανικά να τα θεραπεύσω?
Η αποδοχή μίας κατάστασης δίνει χώρο σε όλες εκείνες τις δράσεις που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να βγεις από αυτή. 
Είναι πρόβλημα!! Είναι φαινόμενο και <<είναι επιτακτικά αναγκαία η χρήση του όρου καθώς εξειδικεύει το έγκλημα και φέρνει στην επιφάνεια ως επιβαρυντικό στοιχείο την έμφυλη βία, την αίσθηση κυριαρχίας, την σεξιστική συμπεριφορά.>> (Ελευθερία Κοσσυβάκη)

Σηκώνεις χέρι για να πάρεις το λόγο και να ξανά ρωτήσεις...
<<Γιατί γυναικοκτονία και όχι ανθρωποκτονία?>> 
Και κάπου εδώ θα δώσω το λόγο σε κάποιον χωρίς όνομα που θα απαντήσει ως εξής: 
Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο κίνητρο. Γυναικοκτονία είναι κάθε περίπτωση ανθρωποκτονίας με θύμα γυναίκα, όταν το κίνητρο του θύτη αναδεικνύει έμφυλη διάσταση. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς για ανθρωποκτονία. Δεν είναι φόνος μιας γυναίκας, αλλά φόνος επειδή είναι γυναίκα. Η ζωή της αφαιρείται από πρόθεση ως το αποκορύφωμα της άνισης σχέσης εξουσίας ανάμεσα σε εκείνη και στον άντρα. Αυτός είναι και ο λόγος που η αναγνώριση των γυναικοκτονιών ως διακριτό έγκλημα, θα καταστήσει πιο αποτελεσματική την αντιμετώπισή τους, τόσο στο επίπεδο της καταστολής όσο και της πρόληψης. Ταυτόχρονα, θα συμβάλλει στην αλλαγή κουλτούρας και νοοτροπίας μέσα στην κοινωνία. 

Και αφού η μυρωδιά του <<εμετού>> ,πλέον, μου έχει γίνει τόσο γνώριμη και τη συνήθισα, θα κλείσω αυτό το οργισμένο κείμενο γράφοντας κάποια  ο ν ό μ α τ α...
Βασιλική, Κωνσταντίνα, Καρολάιν, Ελένη, Γαρυφαλλιά, Ανίσα, Σταυρούλα, Μαρία, Δώρα, Μόνικα, Νεκταρία, Ελόνα, Τζεβριέ . . . 

Λυπάμαι αλλά την ίδια στιγμή θα μάχομαι γι αυτά που η συνείδησή μου και ο αξιακός μου κώδικας "επιβάλλουν". 

<<Όσο μεγαλώνουμε νταήδες και ψευτόμαγκες, οι γυναικοκτονίες θα αυξάνονται>> Κούλα Τοπαλούδη