To 42!

Καλημέρα φίλοι αναγνώστες ετούτου του blog. Σας λέω την καλημέρα μου, καθώς αυτές οι γραμμές γράφονται στις 9 και 39 το πρωί της πρώτης Πέμπτης του Σεπτέμβρη. Επιθυμώ η ανάγνωση αυτού του κειμένου να σας βρίσκει καλά σε ψυχή και σώμα. Επιθυμώ να μην σας έχει πάρει ο κατήφορος ο ψυχολογικός επειδή ο Αύγουστος έχει δώσει τη θέση του στον Σεπτέμβριο. Ο μήνας που σηματοδοτεί τις αρχές και τα ξεκινήματα. Ο μήνας που θ ακούσεις κάποιον να εύχεται : "Καλό Χειμώνα!". Μα πόσο βιαζόμαστε οι άνθρωποι να πάμε πολύ παρακάτω το χρόνο και να παραλείψουμε μία ολόκληρη εποχή. Μα πως μιλάς για χειμώνα όταν έξω επικρατεί ακόμα καλοκαίρι και σβήνεις μία ολόκληρη εποχή... αυτήν του φθινοπώρου.(!?) Μέσα σ' ένα φθινόπωρο ένας συνάνθρωπος μας μπορεί να ξεπεράσει κάτι που του αλλοιώνει την ποιότητα της καθημερινότητάς του. Μπορεί να θεραπευτεί από κάτι που τον οδήγησε σε θλίψη. [πχ έναν χωρισμό] Μπορεί να κατακτήσει αυτό που λέμε σοφία.... Σοφία που του έδωσε απλόχερα η δυσκολία. Αναλογίσου πόσο την αποστρεφόμαστε και την αποδιώχνουμε κάποιες φορές την δυσκολία.... Και πόσο συνειδητά καταλήγουμε να αναγνωρίζουμε όλα τα "δώρα" που μας φέρνει. Δίνει μορφή σ' εμάς και στην ζωή μας. Καταλαβαίνουμε ότι μπορούμε να αντέξουμε αυτό που στην αρχή νομίζαμε ότι θα μας σκοτώσει. Ερχόμαστε πιο κοντά με εμάς γιατί έτσι ανακαλύπτουμε ποια είναι η αντίδραση μας και οι τρόποι δράσης μας. Μηχανισμοί άμυνας ανεξερεύνητοι ενεργοποιούνται και οι μηχανισμοί επίθεσης ακολουθούν. Το σκέφτομαι ως εξής : Εσύ είσαι μία μαρμάρινη στήλη, ένας μαρμάρινος όγκος και οι ζόρικες καταστάσεις είναι το καλέμι και το σφυρί... Τα τελευταία θα σκαλίσουν τον μαρμάρινο, πέτρινο ψυχικό σου κόσμο και στο τέλος θα του δώσουν μορφή. Η μορφή θ αποκτηθεί μέσα από τον πόνο. Μέσα από την αφαίρεση. Δεν γίνεται να παραλείψεις την αφαίρεση [σκάλισμα]. Η μορφή και η ομορφιά θα δοθεί μόνο μέσω αυτών. Οπότε μην μου φοβάσαι. Το γεγονός ότι πονάς σημαίνει ότι προχωράς. Σημαίνει ότι διαλέγεις την μελλοντική σου ευημερία και γαλήνη. Το μελλοντικό σου <<άνθισμα>>. Και όλα αυτά μπορεί να εξελιχθούν μέσα σ' ένα φθινόπωρο. Εντός εκείνης της εποχής του χρόνου που τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν, σχεδόν κοκκινίζουν και πέφτουν. Σκέψου (αν θέλεις) αγαπητέ μου αναγνώστη ότι την πιο όμορφη απόχρωση τους, την αποκτούν όταν η φύση τα υποχρεώνει σε πτώση. Άλλη μία απόδειξη ότι ένα παροδικό τέλος μπορεί να είναι και όμορφο. Οπότε όταν αποδέχεσαι - και δεν παραλείπεις - αυτήν την μεταβατική εποχή του χρόνου αποδέχεσαι ότι καλό είναι ν' αφήσεις τα "φύλλα" σου να πέσουν. Στη ζωή αυτά τα "φύλλα" συχνά είναι....αναμνήσεις, σχέσεις, ενοχές ή παλιές ταυτότητες που δεν μας εξυπηρετούν πια. Είναι σαν βάρος από χιόνι πάνω στα <<κλαδιά>> μας τα οποία απειλούν να μας τα σπάσουν. Μην φοβάσαι να αφήνεις! Ν' αφήνεις σχέσεις. Ν' αφήνεις εργασίες που σε εξαντλούν. Ν' αφήνεις πεποιθήσεις που τελικά δεν σε αντιπροσωπεύουν ως ψυχή. Ν' αφήνεις τον βούρδουλα των ενοχικών σκέψεων. Ν' αφήνεις μία πόλη γι άλλη. Ν' αφήνεις! Το να αφήνεις κάτι να φύγει δεν σημαίνει ήττα, αλλά εξοικονόμηση ενέργειας για όσα πραγματικά έχουν σημασία. Σημαίνει ότι ενδιαφέρεσαι για εσένα και τα <<κλαδιά>> σου...τα οποία σε λίγους μήνες θα φιλοξενήσουν καινούργια φύλλα. Γιατί ένας από τους κανόνες που χαρακτηρίζουν την ζωή είναι ότι τα πάντα αλλάζουν. Ναι.... το φθινόπωρο θα αποχρωματίσει τα φύλλα και θα τα ρίξει. Ναι ο χειμώνας θα απογυμνώσει τελείως τα κλαδιά. Η άνοιξη όμως θα τα ξανά γεμίσει. Ότι περνάτε τώρα μικροί μου και μεγάλοι αναγνώστες να είστε σίγουροι ότι θα περάσει. Τα πάντα ρέουν!!! Όταν αγκαλιάσουμε πραγματικά αυτόν τον κανόνα του σύμπαντος, ότι τίποτα δεν μένει στατικό. Τότε σταματάμε να υποφέρουμε από την προσκόλληση και μαθαίνουμε να εκτιμούμε την παρούσα φάση της ζωής μας, γνωρίζοντας ότι θα μεταμορφωθεί. Σαν την κάμπια που είναι μέσα στο κουκούλι της. Σε ότι αφορά τα ορισμένα απογυμνωμένα δέντρα η απάντηση στην ζωή και στις δυσκολίες αυτής κρύβεται στο εξής : Η γυμνότητα των δέντρων τον χειμώνα μοιάζει με εσωτερικό κενό, αλλά στην πραγματικότητα είναι η απαραίτητη περίοδος επώασης. Η μετάβαση σε μια νέα κατάσταση απαιτεί να αντέξουμε για λίγο τη «γυμνότητα» και την αβεβαιότητα. Αν δεν αδειάσεις το ποτήρι σου, δεν μπορείς να το γεμίσεις με κάτι καινούριο. Με ελάχιστα λόγια, το κενό είναι απαραίτητο. Εκεί συντελείται η αλλαγή. Αγαπώ και αγαπάω το φθινόπωρο. Υπενθυμίζει ότι η ζωή κινείται σε κύκλους - Γέννηση, Ακμή, Παρακμή, Αναγέννηση) και όχι σε μια ευθεία γραμμή διαρκούς ανόδου. Οι «φθινοπωρινές» περίοδοι της ζωής μας —όπως μια απώλεια, ένας χωρισμός ή μια επαγγελματική αλλαγή— δεν είναι το τέλος του δρόμου, αλλά η προετοιμασία για την επόμενη «άνοιξη».
Το 42ο κείμενο αυτής της κειμενοθήκης είναι μία ωδή στο φθινόπωρο. Οποιοδήποτε φθινόπωρο.
Καλό φθινόπωρο μικροί και μεγάλοι μου αναγνώστες. Καλό φθινόπωρο μέσα στο καλοκαίρι.

Επαναφέρω κάτι από τα παλιά....
Συγκεκριμένα κάτι που έγραψα για πρώτη φορά εδώ. Στις 3 Φεβρουαρίου του 2023.
Το πρώτο κείμενο υποδοχής, καλωσορίσματος του Here Is A Popi. Γραμμένο μέσα στον χειμώνα.         Τίτλος : Για σένα που είσαι εδώ.
 Περιεχόμενο : 
Άκου να σου πω τι έχει γίνει τώρα. Εσύ ναι..! στέκεσαι μπροστά από μία οθόνη αλλά ταυτόχρονα στέκεσαι και μπροστά από ένα τραίνο με πολλά βαγόνια. Είναι σταματημένο και περιμένει να επιβιβαστείς. Ανοίγουν οι πόρτες του, εφόσον έκανες εκείνο το "κλικ" που σε οδήγησε εδώ... Μπαίνεις μέσα, εφόσον άρχισες να το επεξεργάζεσαι με τα τελείως μοναδικά μάτια σου... Έχει λίγους συνταξιδιώτες, καθώς δεν πορεύεσαι μόνος σ αυτή τη ζωή. Άλλο αν κάποιες δύσκολες στιγμές νιώθεις. Κι έχει κι έναν οδηγό. Αυτός θα χαράξει την διαδρομή αλλά εσύ θα τ' αντιληφθείς όλα όπως νιώθεις. Εσύ θα βάλεις τα "χρώματα" πάνω σε όλες αυτές τις εικόνες που θα δεις. Χρώμα που η αλήθεια είναι τις περισσότερες φορές, ταυτίζεται με το χρώμα που θα υπάρχει στην ψυχή σου εκείνη τη μέρα που θα αποφασίσεις να "ταξιδέψεις" με το τραίνο μου. Αλλά εδώ κανένας "επιβάτης" δεν κλείνει θέση με αριθμό. Κανένας εδώ μέσα δεν αντιστοιχεί σ ΄έναν αριθμό. Είμαστε Συναισθήματα Εδώ και ΌΧΙ νούμερα. Αυτός θα είναι και ο λόγος που όταν δεν θα σου αρέσει κάτι και όταν θα έχεις βαρεθεί την θέση σου θα μπορείς ν΄ αλλάξεις και μαζί με την θέση θ αλλάζει και η "θέα" σου. Όποτε θέλεις θα διαλέγεις την θάλασσα.. και όποτε θέλεις το βουνό. Πάμε λοιπόν...Όσοι θέλετε να ανακαλύψουμε τι έχει περισσότερη σημασία σ' αυτή τη ζωή. Το ταξίδι ή ο προορισμός....Ή και τα δύο!?! Δέστε τις ζώνες σας , παρακαλώ πολύ το ταξίδι ξεκινάει!

Δέστε τις ζώνες σας. Το <<τραίνο>> συνεχίζει τη διαδρομή του.

Με ενσυναίσθηση,
Η Πόπη