Το 35ο θα μιλάει για ευτυχία και επιτυχία

Ας ξεκινήσουμε από τα αντικειμενικά στοιχεία του τίτλου αυτού. Που λέτε, το 35 είναι ο αριθμός του κειμένου αυτού του blog. Το 35ο κείμενο θα μιλάει για δύο πολύ υποκειμενικές έννοιες. Οι έννοιες της <<βιτρίνας>> αυτής, είναι η ευτυχία και η επιτυχία. Όπου βιτρίνα = τίτλος.

Σκέφτομαι αν θέλω να τις πιάσω ξεχωριστά ή αν θα τις μπλέξω ή καλύτερα παντρέψω όπως κάνει και η κοινωνία. Σαν αναπόσπαστο μέρος αυτής της κοινωνίας δεν θα κάνω την ανατροπή. Οπότε.... να μας ζήσει η νύφη και ο γαμπρός!!!! Πόσο αστεία η ευχή αυτή. Είναι σαν να εύχεσαι στον άλλον να μην πεθάνει. Μεγαλώσαμε ακούγοντας αυτήν την ευχή από τα στόματα αγαπημένων μας ανθρώπων όταν παρευρίσκονταν σε στιγμές ευτυχίας. Όπως είναι ένας γάμος (καλή ώρα) ή ο ερχομός ενός μωρού στον κόσμο.
Πάμε να φτιάξουμε μία εικόνα, καθώς θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Ας πούμε ότι βρισκόμαστε σ ένα δρόμο παράλληλα με θάλασσα, είναι απόγευμα και σιγά σιγά ο ουρανός θα βαφτεί πορτοκαλοκίτρινορόζ - ηλιοβασιλεματί.... Είσαι μ έναν άνθρωπο που είναι κάτι παραπάνω από φίλος για σένα και μιλάτε γι αυτό το ζεύγος. [Για μένα πχ αυτό είναι ευτυχία!!!!] Το θέμα το αναπτύσσετε λες και είστε 60 χρονών δηλαδή λες και γεννηθήκατε το μακρινό 60. Αυτόματα φέρνεις στον αφρό της θάλασσας των σκέψεων την συνειδητοποίηση της ευτυχίας και της επιτυχίας που έχουν διαμορφώσει αυτοί οι άνθρωποι. Επίτηδες το προσεγγίσαμε έτσι για να δούμε τι μας έχουν φορέσει ως ευτυχία κυρίως. Όταν για παράδειγμα είσαι μικρός και διαβάζεις όσο θέλουν οι γονείς σου τότε έχεις πάρα πολλές πιθανότητες να καταλήξεις πετυχημένος και ευτυχισμένος σ αυτήν την ζωή. Εδώ θα κάνω μία σημαντική παρένθεση. Αν μελετάς όσο θέλουν οι γονείς σου μάλλον δεν είσαι και τόσο ευτυχισμένο παιδί και ίσως να μην το ξέρεις και όλο αυτό να μεταφράζεται ως <<καλό παιδί>> μέσα σου.... Συνεχίζω λέγοντας τα εξής : Πετυχημένος γιατί η πολύωρη μελέτη θα σου εξασφαλίσει μία κατά πάσα πιθανότητα πρίμιουμ εργασία στο μέλλον και ευτυχισμένος γιατί κάθε φορά που θα φέρνεις καλούς βαθμούς θα ακούς πολλά πολλά Μπράβο!!!! Θα είσαι το καλό παιδί με τους καλούς βαθμούς που θα γίνει καλός [......τίτλος.....] και κατ΄επέκταση ευτυχισμένος άνθρωπος. Κι έτσι θα φουντώνει η περιφάνεια των γονέων για τα καλά τους παιδιά. Γιατί από την στιγμή που θα είναι πετυχημένα και ευτυχισμένα αυτά θα είναι άλλο τόσο και αυτοί. Βέβαια εδώ να πω ότι εγκυμονεί τεράστιος κίνδυνος να ετεροπροσδιορίζεται η αξία σου από τους άλλους και τα Μπράβο τους. Έτσι να νιώθεις ότι αξίζεις όταν εισπράττεις το <<Μπράβο>> και η απουσία αυτού να σε γεμίζει ανασφάλεια. Η αξία να επέρχεται από οτιδήποτε εξωτερικό και να μην πηγάζει από το εσωτερικό. Σκέφτομαι πόση σκληρή δουλειά απαιτείται από τους γονείς. Και πόσο ριζωμένα αναγκαίο (τουλάχιστον στο δικό μου κεφάλι) είναι να ψυχοθεραπευτούν πριν αποκτήσουν τα παιδιά τους. Για να τους εμφυσήσουν ότι αξίζουν έτσι κι αλλιώς και η αξία τους δεν θα μετρηθεί από όλα τα τριγύρω. Δηλαδή αν χάσεις τα πτυχία σου, τα μεταπτυχιακά σου, τα διδακτορικά σου, τα ξενόγλωσσα πιστοποιητικά, τα μετάλλια σου, τα κύπελα, τις διακρίσεις σου, τα αυτοκολλητάκια σου και τα μπράβο σου τότε τι είσαι?!?? Εδώ έρχεται μία άλλη έννοια. Αυτή της  Α υ τ α ξ ί α ς  !!!!
Θεωρώ ότι οι αρχικές έννοιες, τις οποίες επέλεξα να τις παντρέψω γιατί και ο υπόλοιπος κόσμος το κάνει μπορούν να αναπτυχθούν εφόσον αναπτυχθεί η  αυταξία!

Σε προσωπικό επίπεδο να πω ότι υπήρχαν και υπάρχουν πολλές στιγμές στην ζωή μου που ένιωθα, ένιωσα να παίρνω αξία από αυτά που υπήρχαν, και όταν αυτά δεν ήταν εκεί, τότε, αυτόματα έχανα την αξία μου. Άρα ούτε πετυχημένη ήμουν εφόσον εκείνο το διάστημα είχα επιλέξει να μην παράγω για κάποιον έργο και ταυτόχρονα ούτε ευτυχισμένη μιας και ντρεπόμουν πάρα πολύ για την ανυπαρξία επαγγελματικής απασχόλησης. Έτρεμα να με συναντήσει κάποιος γνωστός ή άγνωστος στο δρόμο και να μου κάνει τη συνηθισμένη ερώτηση <<Που είσαι τώρα?>> Εννοώντας ξεκάθαρα την εργασία. Σπάνια με ρώταγαν αν είμαι ευτυχισμένη.... ίσως και ποτέ. Πάντα όμως θα ήθελαν να μάθουν με ποιον τρόπο βιοπορίζομαι. Είχε μεγάλη σπουδαιότητα αν εργάζεσαι και που, όχι όμως αν στο εδώ και τώρα είσαι καλά ή τραβάς ζόρια.  Αυτά γιατί συμβαίνουν.... γιατί η γενιά μας μεγάλωσε με εκπαιδευτικούς που υποστήριζαν ότι αν δεν διαβάζεις και δεν είσαι παραγωγικός τότε είσαι μόνο ένα πράγμα : Τ Ε Μ Π Ε Λ Η Σ  !!!! Ή αν δεν είσαι τεμπέλης τότε είσαι χαζός. Και φυσικά φαινόταν η διάκριση ανάμεσα στους πολύ καλούς, μέτριους και κακούς μαθητές. Ένιωθες ότι σε αγαπούν περισσότερο επειδή διαβάζεις κι έτσι νιώθουν κι αυτοί ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οπότε από εσένα - ίσως ένιωθαν ότι - έπαιρναν αξία. Όταν όμως αφήνεις πίσω σου τα μαθητικά χρόνια και βγαίνεις στην κοινωνία η απουσία παραγωγής έργου (με άλλα λόγια δουλειάς) μεταφράζεται ως τεμπελιά ή χαζομάρα. Πως μπορείς να νιώσεις καλά με όλα αυτά και να πεις δίχως ενοχές στο γνωστό ή στον άγνωστο ότι στην παρούσα φάση δεν δουλεύεις. Όχι δεν μπορείς να αποβάλλεις τις ενοχές και την ντροπή. Είσαι σαν παράσιτο. Όλα αυτά μπορεί να "ακούγονται" πέρα για πέρα δυσλειτουργικά και πράγματι θα πω, πως είναι. Για μένα όμως όλα αυτά είναι μία προσωπική ιστορία, γεμάτη από αυτά τα συναισθήματα που περιέγραψα. Τι παρατηρούμε εδώ ???? Ότι η κατάσταση της επιτυχίας με την ευτυχία ήταν ένα. Πάντως ακόμα και τώρα [στα 32 παρά μου χρόνια] αν με ρωτήσεις να σου πω τι είναι επιτυχία δεν ξέρω με σιγουριά να σου πω.... Αλήθεια ας μου πει ένας πετυχημένος τι θεωρεί πως είναι. Και αν θέλει τον προσκαλώ σε συζήτηση. (Όχι ως πετυχημένη, αλλά ως φοβισμένη να πετύχω)

Στη συζήτηση λοιπόν που έκανα εκείνο το απόγευμα, μ ' εκείνον τον φίλο [σε ρόλο 60άρη] καταλάβαμε ότι οι μεγαλύτεροι μας, έχουν "γράψει" σαν κώδικα αυτό ακριβώς μέσα τους, σαν κοσμοθεωρία. Αν δηλαδή ένας πατέρας γυρίσει από την εργασία του και δει το έφηβο παιδί του να παίζει κάποιο παιχνίδι αντί να διαβάζει μιας και είναι σε περίοδο και ρυθμό προετοιμασίας πανελλαδικών εξετάσεων τότε υπάρχει μεγάλη περίπτωση να γίνει έξαλλος και να τσακωθεί με αυτό. Γιατί φοβάται για την αποτυχία του παιδιού του σ αυτόν το μεγάλο διαγωνισμό άπειρων γνώσεων που θα το κατατάξει σε κάποιο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ίσως να φοβάται μία αλυσίδα πραγμάτων.... Εσωτερική Φωνή : <<Το παιδί μου θα αποτύχει στις πανελλαδικές και αυτό σημαίνει τα εξής : Θα μείνει αμόρφωτο και δεν θα έχει μία καλή δουλειά για να επιβιώνει. Θα είναι ένας υπάλληλος των 700,00 €. Πως θα μπορεί να είναι ευτυχισμένο με αυτά τα χρήματα;... Θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να έχει σύντροφο και κατ΄ επέκταση παιδιά. Δεν θα είναι επιτυχημένο ούτε ευτυχισμένο. Και φυσικά ένα επιπλέον μεγάλο <<αγκάθι>> των γονέων .... Πως? θα μπορέσω να πω, σε όλους αυτούς, που με ρωτάνε για το πως τα πήγε το παιδί μου στις πανελλαδικές.... Ότι απέτυχε!!!!? >> Είσαι σαν εκείνον τον δάσκαλο που έπαιρνε αξία από την "Πηνελόπη" επειδή η "Πηνελόπη" διάβαζε. Τώρα όμως που δεν διάβασε και απέτυχε δεν παίρνεις αξία.... αντιθέτως νιώθεις μειονεκτικά και αμήχανα. Η αποτυχία του παιδιού μεταφράζεται και ως αποτυχία του γονέα!!!! Αχ και άλλο ένα δυσλειτουργικό μοτίβο της κοινωνία μας. 
Όσο δυσλειτουργική είναι και η πεποίθηση ότι άπαξ και πετύχεις στις πανελλαδικές θα επιτύχεις και κατάσταση ευτυχίας. Άπαξ και πιάσεις μία καλή δουλειά θα είσαι ευτυχισμένος. [και πετυχημένος και ευτυχισμένος....τι άλλο θες?!?!]. Άπαξ και έχεις έναν σύντροφο στην ζωή και τον παντρευτείς θα είσαι Π & Ε [Πετυχημένος, Ευτυχισμένος]. Άπαξ και κάνεις παιδιά θα είσαι πάλι Π & Ε.
Αλήθεια τώρα ποιος τα λέει όλα αυτά εκτός από τον φίλο που έχει μπει επίτηδες στο πετσί του ρόλου για να αναδείξουμε όλα τα μη ψυχοθεραπευμένα κοινωνικά στερεότυπα.?

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως μπορώ και μιλάω με τόση - αν θέλεις- σιγουριά για θέματα τα οποία έχουν αρκετά υποκειμενικό χαρακτήρα. Αν μιλούσα για την ανατολή και τη δύση του ηλίου τότε θα μπορούσε να δικαιολογηθεί αυτή η σιγουριά. Τώρα όμως μιλάω για την <<ανατολή>> της επιτυχίας και της ευτυχίας στην ζωή ενός ανθρώπου εκφράζοντας και τα δικά μου μικρό-βιώματα. Ανεξάρτητα με τα όσα αναφέρω και επιβεβαιώνω για το πόσο προσωπικό θέμα είναι αυτό. Θέλω να πω από την θέση των τριάντα δύο παρά χρόνων μου,  ότι η επιτυχία μπορεί να έρθει μέσα από την ευτυχία, την αυτογνωσία, το αίσθημα αυταξίας, την επίμονη δουλειά, τη σωστή λήψη αποφάσεων, την ανάληψη ρίσκων και ευθύνης, την αναγνώριση του άγχους που θα υπάρχει και τη διαχείριση αυτού, την αποτυχία ((όσο παράδοξο και αν ακούγεται)). Χμμμμ....τα υπόλοιπα δεν θα τα πω εγώ, θα τα αφήσω σε εσάς. Δικό σας!!!! 
Εσείς αλήθεια που πετύχατε , ευτυχήσατε κιόλας?
Εσείς που παντρευτήκατε , ευτυχήσατε κιόλας?
Εσείς που κάνατε παιδιά , ευτυχήσατε κιόλας?
Εσείς που πετύχατε στη λίστα, που έχει θέσει η κοινωνία των ανεπτυγμένων χωρών , ευτυχήσατε ?

Και για να μην παρεξηγηθώ μιας και έχω ακούσει να με χαρακτηρίζουν εριστική. Οι ερωτήσεις μου είναι πράγματι απορίες που θέτω ολούθε. Βεβαία το θέμα του 35ου κειμένου είναι κατά πολύ προσωπικό και αυτό δεν θα οδηγήσει σε κάποια απάντηση που θα μπορούσε να φτιάξει μία <<συνταγή>> επιτυχίας και ευτυχίας. Παρόλα αυτά ως εθισμένη στην αναζήτηση απαντήσεων, τις θέτω σε παρατεταμένη ισχύ τις ερωτήσεις αυτές και αναμένω.

Μία απάντηση αν έχω να δώσω πρωτίστως σε μένα και μετά στο 35ο είναι ότι η ευτυχία και η επιτυχία είναι ένα ατελείωτο κυνήγι. Και πηγαίνουν μαζί όταν κάποιος έχει δομήσει τη ζωή του πάνω στην επίτευξη κατακτήσεων και κοινωνικής αναγνώρισης. Έτσι έμαθε από μικρός-ή να αναγνωρίζει την ευτυχία αυτός ο άνθρωπος, μέσω της επιτυχίας. Τα μπράβο έφεραν την ευτυχία. Ποιό παιδάκι δεν χαίρεται όταν ακούει από έναν μεγάλο "Μπράβο".... Και αυτά με τη σειρά τους και με πολλή -διαπιστευμένη- δουλειά έφεραν την επιτυχία.

Παραδοχή για μία κατάσταση που μπορεί να επιφέρει ευτυχία, αυτή της γονεϊκότητας.
Μα ναι! έχω αγωνία για το πως είναι αυτή η διατυμπανισμένη ευτυχία που βιώνει μία μητέρα όταν έχει το παιδί της. Πιθανόν να έχω και εσφαλμένη εικόνα, διότι τη μητρότητα τείνουν να την ωραιοποιούν ενώ σίγουρα θα έχει τμήματα πιο σκοτεινά. Παρόλα αυτά η ανάγκη μου να μην κάνω άθελα μου κακό σ έναν νέο άνθρωπο ζυγίζει πολύ περισσότερο από την ομολογουμένως αγωνία και περιέργεια που έχει αυτός ο μέχρι στιγμής απάτητος δρόμος που κατακτά κατά τα λεγόμενα των άλλων, κατάσταση ευτυχίας. Με άλλα λόγια (αν και ο χρόνος δεν είναι υπέρ μου) η ανάγκη για ψυχοθεραπεία είναι στις προτεραιότητες μου. Γιατί ιδανικά θέλω να νιώθω ολόκληρη για να βιώσω αυτήν την ευτυχία. Θέλω να αναγνωρίζω πλήρως ότι αυτός ο νέος άνθρωπος είναι ένας άλλος άνθρωπος που θα διαμορφώσει τη δικιά του κοσμοθεωρία και δεν είναι εδώ για να γίνει δικός μου καθρέφτης, ούτε να εκπληρώσει τα δικά μου απωθημένα. Να το αγαπάω να το φροντίζω και να σέβομαι έμπρακτα το δικό του εγώ. Να μαθαίνουμε μαζί ξανά από την αρχή αυτόν το κόσμο. Και να φτιάχνουμε ολόκληρα, όχι μισά. Σεβόμενοι ο ένας τον άλλον. 
Ναι μιλάω έξω από αυτόν το χορό. Εδώ που είμαι τώρα, δίχως παιδιά και ευτυχισμένη, γιατί η επιλογή μου είναι αυτή ακριβώς. Διαπιστώνω ότι ιδανικά έτσι (και έτσι) θέλω να εξελιχθεί το ταξίδι της μητρότητας. Με την όσο δυνατόν μικρότερη μεταφορά τραύματος σε αυτόν το νέο άνθρωπο. Πχ ένας άνθρωπος (μητέρα - πατέρας) που νιώθει ότι δεν αξίζει πολλά σ αυτήν την ζωή. Υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να αναθρέψει ένα παιδί που θα του δείχνει πως να μην διεκδικεί και πως να κάνει τέχνη τον συμβιβασμό. Αν επιλέξεις να θεραπεύσεις την ψυχή σου τότε αυτές οι πιθανότητες θα μειωθούν κατά πολύ και θα δείξεις όλα αυτά που αξίζει αυτός ο νέος άνθρωπος και πως να φέρνει κοντά του όλα αυτά που πιστεύει ότι αξίζει έχοντας πάντα κατά νου ότι μπορεί και να αποτύχει. Το θέμα είναι να μη μένει αδρανής εξαιτίας της πολύ πιθανής κατάστασης που λέγεται αποτυχία. Να δρα και να αντλεί θετικά και αρνητικά μέσα από αυτήν τη δράση. Με άλλα λόγια να μαθαίνει, και να επιλέγει συνειδητά τα πιστεύω του και να μην του τα φοράνε. Ακόμα κι εγώ ως μία υποθετική μητέρα να μην επιτρέψω στον εγωισμό μου να το προκαλέσει αυτό, γιατί θα πρέπει πάντα να σκέφτομαι ότι αυτός ο νέος άνθρωπος δεν είναι εγώ, και αν το αντιμετωπίσω έτσι ίσως δεν του επιτρέψω να ευτυχίσει. 

Πως το κυκλώνω αυτό το κείμενο και το αποχαιρετώ? Κυκλώνω, σημαίνει, τελειώνω στο δικό μου κεφάλι.
Με ευχές θα κάνω τον κύκλο του. Το πήρα απόφαση!
Δεν υπάρχουν συνταγές για επιτυχία και ευτυχία. Ας είναι ευλογημένοι όσοι θέλουν να τα βρουν-φτιάξουν και τα δύο. Ο τρόπος δεν είναι γνωστός.... θέλει αναζήτηση πολλή ή και όχι πολλή....
Εύχομαι ο καθένας να βρει το δικό του μοναδικό τρόπο για να κατακτήσει ότι έχει ανάγκη να κατακτήσει δίχως όμως να προσβάλει το διπλανό του. Να έχουμε θέληση να αναγνωρίσουμε ότι από την στιγμή που μπορεί και <<ανατέλλει>> η ευτυχία και επιτυχία στην ζωή μας, έτσι μπορεί και να <<δύσει>>. Να αναγνωρίζουμε την αξία αυτής της <<δύσης>> και να κάνουμε πράξεις για να φέρουμε ξανά την <<ανατολή>>. Είτε θα τον βρεις το δρόμο είτε θα τον φτιάξεις. Σου εύχομαι και τα δύο. 

Μπάάιιιι βρε χερ ις α ποπι πίπολ μου!!!!

Τα λέμε όταν θα είναι να τα ξανά πούμε.