Τη λέγανε Αγνή

 Είπα ότι θα αποχαιρετήσω την Αγνή και κάποιον καιρό αργότερα, εφόσον έχει ρίξει αυλαία αυτή η θεατρική παράσταση επιστρέφω στο τετραδιάκι μου για να της πω το δικό μου Αντίο.

 Το Αντίο όμως για να ειπωθεί, πρέπει να γυρίσω σ΄ εκείνο το απόγευμα που χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο σκηνοθέτης της θεατρικής ομάδας <<Αρσινόη>> για να μου προτείνει αυτόν τον ιδιαίτερο ρόλο.

 Πώς να φτάσω στο αναμενόμενο <<Αντίο>> χωρίς ν' αναφέρω την πολυπόθητη αρχή?!?
Πως θα αποχαιρετήσω κάτι χωρίς να του επιτρέψω να συστηθεί?!
Πάμε λοιπόν να σας συστήσω την Αγνή, μέσα από τα δικά μου μάτια και το δικό μου λογικό και συναισθηματικό φίλτρο. Ας το πιάσω από εκεί που το άφησα.
Εκείνο το απόγευμα, που χτύπησε το κινητό μου. Εκείνο το απόγευμα που θα πήγαινα να συναντήσω την Αθηνά, την Κατερίνα και την Βιβή στο πατρικό της Αθηνάς για να στολίσουμε όόόλο το σπίτι. Εκείνο το απόγευμα λοιπόν, ήξερα ότι ο σκηνοθέτης μας, ο κ. Κώστας Μπίσδας αποφάσισε να μου εμπιστευτεί ένα ρόλο μιας μοναχής. Μιας νεαρής μοναχής με ιδιαίτερη μοναχική ταυτότητα. Ο δημιουργός John Pielmeier του θεατρικού έργου με τίτλο <<Η Αγνή του Θεού>> θέλει αυτή η νεαρή καλόγρια μία μέρα να γεννά και λίγο αργότερα αυτό το βρέφος να βρίσκεται νεκρό μέσα σε ματωμένα σεντόνια τα οποία βρίσκονται μέσα σ΄ ένα καλάθι σκουπιδιών.
Αυτά τα σκληρά δεδομένα της ζωής της Αγνής <<έχτισαν>> αυτόματα αγωνία, ενδιαφέρον και ομολογουμένως περιέργεια. Ερωτήματα γεννήθηκαν μέσα στο μπερδεμένο μυαλό μου.
Γιατί αυτή η μικρή σε ηλικία καλόγρια δεν τήρησε την αυτονόητη αγαμία?
Είναι ευρέως γνωστό ότι ένα από τα πολλά ή και λίγα τα οποία στοιχειοθετούν τη μοναχική ταυτότητα είναι η διατήρηση υποχρεωτικής αγαμίας, αποχής από σεξουαλικές επαφές. Παρόλα αυτά, αυτή γεννά και μάλιστα θεωρείται ύποπτη για ανεπανόρθωτη πράξη που οδήγησε το ίδιο της το παιδί στο θάνατο.
Η υπομονή μου, κάθε φορά που ο σκηνοθέτης - σ' εκείνο το απογευματινό τηλεφώνημα - μου αποκάλυπτε πληροφορίες για την ζωή αυτής της κοπέλας με το όνομα Αγνή, μειωνόταν. Ήθελα να πάρω στα χέρια μου το κείμενο και να δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Μοναχή και Σεξ? Μοναχή και Φόνος?! Ήθελα να αναμετρηθώ με τη συνείδησή μου και να καταλήξω σε μία αθώωση ή μία ενοχή. Όμως έπρεπε γι ' άλλη μία φορά να κάνω αυτό που η ιστορία του ονόματός μου, βάσει τον Όμηρο με <<προστάζει>> να κάνω. Δηλαδή να περιμένω, να αναμένω εκείνη την στιγμή που το κείμενο θα είναι στα χέρια μου και θα ξετυλίγω το κουβάρι της ζωής της Αγνής.

 Πριν από όλα αυτά όμως <<έπρεπε>> να κάνω κάτι άλλο, για να ξεκινήσουν όλα όσα ακολούθησαν.
Έπρεπε να δεχτώ ή να αρνηθώ αυτόν το ρόλο. Η βαθιά εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο Κώστας αναθέτοντάς μου αυτόν το ρόλο και φυσικά το μεδούλι του ίδιου του ρόλου με οδήγησαν σε αυτόματη αποδοχή. Μ ' αρέσει αυτό το καινούργιο κεφάλαιο που έχω ανοίξει στην ζωή μου και ονομάζεται θέατρο. Μ' αρέσει να εκφράζομαι μέσα από το παίξιμο ρόλων. Οπότε αυτό το <<ναι>>, έβαλε στη ζωή μου την Αγνή. Συστήθηκε αυτή σε μένα, μέσα από τα λόγια της που φανέρωναν τη δύσκολη ιστορία της και στη συνέχεια συστήθηκε σε όλους εκείνους (γνωστούς & αγνώστους) που επέλεξαν ένα βράδυ να ψυχαγωγηθούν βλέποντας θέατρο.

 Θα σας μεταφέρω σ' εκείνη την στιγμή που μου συστήθηκε η Αγνή. Σε όλους εκείνους που ήρθαν να το δουν, αυτός ο ρόλος προφανώς τους είπε ένα ιδιαίτερο <<Χαίρεται>> πάνω στο θεατρικό σανίδι. Σε εμένα αυτό το πρώτο <<χαίρεται>>, το οποίο το απευθύνει και στην ψυχίατρο (ρόλος του έργου) το είπε ένα βράδυ, σ' ένα ροκ [και ροκ] μπαρ, εκεί μπροστά στην μπάρα μ' ένα τζιν τόνικ για συντροφιά. Μιας και είχα πάει μόνη μου. Εγώ, το τζιν τόνικ και η Αγνή. Πολύ αγνός συνδυασμός.
Κάπως εντελώς άξαφνα, πήρα την απόφαση εκείνο το Σάββατο να μην το περάσω μέσα στο σπίτι. Ετοιμάστηκα λοιπόν, φόρεσα τα καλά μου, τα τόσο - όσο για μένα σέξυ μου ρούχα και ήμουν έτοιμη να διασκεδάσω. Ένα μήνυμα από τον σκηνοθέτη όμως ήρθε για να μετατρέψει τη διασκέδαση σε ουσιαστική ψυχαγωγία.
<<Έχω έτοιμο το κείμενο>>, έγραφε. 

 Αλήθεια όταν διάβασα αυτές τις λέξεις το σώμα μου αντέδρασε σαν να είχα διαβάσει ολόκληρο κείμενο ερωτικής εξομολόγησης, από εκείνο το άτομο το οποίο με ενδιαφέρει έντονα ερωτικά από τα φοιτητικά μου χρόνια λόγου χάρη. Ενθουσιάστηκα, ίδρωσαν τα χέρια μου κι ένιωσα γνώριμη ευτυχία από εκείνα τα μακρινά ή και κοντινά φοιτητικά - ανέμελα χρόνια. Ήξερα ότι - αν έφτανα ζωντανή έξω από το σπίτι του σκηνοθέτη - λίγες μονάδες μέτρησης του χρόνου...όπως τα λεπτά με χώριζαν από αυτό που προσμονούσα με αγωνία να γνωρίσω. Δεν περίμενα όμως με τίποτα ότι θα διάβαζα το πολυπόθητο κείμενο σ' ένα χώρο που προορίζεται αμιγώς για διασκέδαση. Με μουσική στη διαπασών, μόνη μου, πίνοντας το δεύτερο τζιν τόνικ και κυρίως κλαίγοντας από το βάρος που μ' έκανε να νιώσω η βασανισμένη ιστορία αυτού του αγνού ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που σκεφτόμουν πολλές φορές την κατάληξή του... ΑΝ είχε μεγαλώσει αλλιώς. Γιατί όπως λένε και οι Στωικοί φιλόσοφοι - σ' ένα βιβλιαράκι που μου έκανε δώρο ο σκηνοθέτης της ομάδας μας - όλοι μας είμαστε προϊόντα των συνθηκών που μεγαλώσαμε, ανατραφήκαμε και τέλος γαλουχηθήκαμε.

 Η Αγνή λοιπόν, καταλαβαίνουμε ότι μεγάλωσε με τη μητέρα της. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος της καταστροφής της. Το διανοείστε ?!?! Δεν πιάνετε αυτήν την στιγμή το μυαλό σας να προσπαθεί να πολεμήσει αυτήν τη διαπίστωση?!? Γιατί τη μάνα την έχουμε όλοι συνυφασμένη με την αγάπη, την προστασία, την φροντίδα, την ασφάλεια, την θυσία και άλλες τόσες έννοιες που έχουν να κάνουν με την προσφορά σώματος, καρδιάς και ψυχής έτσι ώστε να θρέψει το παιδί της. Η αλήθεια στο θεατρικό έργο είναι άλλη. Η μητέρα της είχε σίγουρα κάποια ψυχική πάθηση, η οποία πήγαινε χεράκι - χεράκι με διάφορες νοσηρές, βίαιες, εξτρεμιστικές και εγκληματικές πεποιθήσεις. Μία από τις πολλές ήταν η πλήρης κοινωνική απομόνωση της Αγνής. Έτσι μπορούσε να έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στην κόρη της. Εκείνη έπλαθε τον <<κόσμο>> της και η δύσμοιρη Αγνή δεν είχε κάποιον να το διαψεύσει. Δεν είχε κάποιον να της πει ότι ΕΊΝΑΙ όμορφη. Ότι ΔΕΝ είναι κακό κορίτσι. Ότι ο Θεός την αγαπά έτσι ακριβώς όπως είναι. Κάπου εδώ να πω ότι έχω νιώσει να με "αγαπούν" υπό όρους και να επιτρέπω να μου χώσουν στο μυαλό ότι ο Θεός για να με αγαπήσει θα πρέπει να γίνω κάτι άλλο. Θα πρέπει να λέω συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένους χρόνους. Θα πρέπει να φοράω συγκεκριμένα ρούχα. Θα πρέπει να τρώω συγκεκριμένα φαγητά. Θα πρέπει να παρευρίσκομαι σε απόλυτα συγκεκριμένες καταστάσεις. Και σε άλλες όχι... Θα πρέπει να είμαι υπάκουη, θα πρέπει να είμαι ταπεινή, σεμνή και ένα σωρό άλλες έννοιες μέσα στη λίστα των προϋποθέσεων που θα πιστοποιούν την αγάπη μου... με σκοπό την ώρα της λεγόμενης κρίσης να με αγαπήσει κι εκείνος και να μου χαρίσει τον Παράδεισο. Γι άλλη μία φορά Αγάπη με όρους. Βαρέθηκα να με αγαπούν υπό όρους και να πρέπει να αποδεικνύω συνεχώς σε μία ανώτερη δύναμη ότι την αγαπώ κι εκείνη να μην με αγαπά όπως είμαι. Ξέρεις πόσο αγχωτικό είναι να μην σε αγαπούν γι αυτό που είσαι ?!? Αν δεν ξέρεις... εύχομαι να μην το ζήσεις ποτέ! Σύγκρουση μεγατόνων εσωτερική μιας και προσπαθούσα από επιλογή να με αλλάξω εκ βάθρων. Μου πήγαινα κόντρα και είχα πιστέψει ότι ο Θεός που δεν πιστεύω (παρόν) ότι δεν με αγαπά έτσι όπως είμαι. Μετά από αυτό το άνοιγμα ψυχής, το οποίο κάτω από άλλες συνθήκες χρεώνεται και 60 ευρώ... θα επιστρέψω στην αφετηρία του κειμένου μου.
.... Δεν είχε κάποιον λοιπόν να της πει ότι ΔΕΝ είναι ανόητη. Ότι ρε πούστη μου, αξίζει να αγαπήσει και ν' αγαπηθεί. Δεν της είπε κάποιος ότι η μαμά της είναι ψυχικά άρρωστη και γι' αυτό έσβηνε τα τσιγάρα της πάνω στο τρυφερό και μικρό κορμί της. Την κακοποιούσε με κάθε πιθανό τρόπο, και η κακοποίηση αυτή ήρθε και - δυστυχώς - <<φώλιασε>> μέσα στο μυαλό, πνεύμα, κορμί και στην ψυχή αυτού του παιδιού. Μεγάλωσε και ΌΛΗ της η ύπαρξη πιστεύει ότι είναι ένα λάθος! Αυτό ήταν από μόνο του το λάθος. Διότι μία τέτοια προφανώς στρεβλωμένη πεποίθηση μόνο λάθη μπορεί να γεννήσει.

 Καθώς γράφω γι' αυτόν τον καθόλου ανεξάρτητο συναισθηματικά και εγκεφαλικά χαρακτήρα οι μέρες περνούν... Έχουμε φτάσει να έχουμε Σάββατο, το δεύτερο για το καινούργιο έτος και αυτό το Σάββατο τα μικρά μου, και χαριτωμένα μου, αυτάκια που έχουν ακούσει και δυστυχώς πιστέψει πολλά ψέματα.. Άκουσαν κάτι πολύ ενδιαφέρον από τα χείλη ενός ηθοποιού.
<<Οι κακοί χαρακτήρες [ήρωες] υπάρχουν για να φωτίζουν τους καλούς.>>
.... Και αναρωτήθηκα ευθύς αμέσως γι' αυτή την ομολογουμένως κακοποιημένη Αγνή. Φώτισε ή Φωτίστηκε?!? Η ιστορία της ξετυλίγει την πικρή και δυσβάσταχτη αλήθεια ενός αντικειμενικά θύματος που μετατρέπεται λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί σε αντικειμενικό θύτη.
Εσείς που το είδατε τι θα είχατε να πείτε γι αυτό ?
Προκαλώ σ' αυτήν την ανταλλαγή απόψεων, ακόμα και αυτούς που δεν κατάφεραν ή δεν ήθελαν να έρθουν. Έτσι κι αλλιώς, η ανάγνωση αυτού του κειμένου μπορεί να βοηθήσει και να οδηγήσει σε κάποια κατηγορία με ελαφρυντικά ή σε <<θανατική ποινή>> ή τέλος πάντων ότι νιώθει ο καθένας.

 Από αυτόν το γραπτό αποχαιρετισμό που επιχειρώ εδώ, δεν θα μπορούσαν να λείπουν όλες εκείνες οι ΙΕΡΈΣ στιγμές αγωνίας και λαχτάρας να βγω στην σκηνή ως Αγνή. Ψώνιο?!? ΝΑΙ! Εκκωφαντικό Ναι! Πέρασε ένα γενναίο χρονικό διάστημα που ένιωθα ότι υπάρχω πολύ περισσότερο ως Αγνή. Δια μέσω αυτής ακούγομαι. Κι ας έλεγε η ίδια την εξής ατάκα <<... ότι και να λέω, κανείς δεν με ακούει>>. Εκεί υπήρχα, ξεφόνταρα πάνω στο λευκό πανί που υπήρχε στο μπακγκράουντ και εκφωνούσα τα λόγια της Αγνής κάνοντας χρήση του διαφράγματος ,ως επί το πλείστον. Τι πέρασε κι αυτός ο σκηνοθέτης μας... μ' εμένα και τα μαθήματα ορθοφωνίας!? Ευχαριστώ ξανά αγαπητέ Κώστα! Μίλαγα διαφορετικά, με μια σιγουριά που απουσιάζει από την Πηνελόπη. Ήμουν η Πηνελόπη και δεν ήμουν η Πηνελόπη ταυτόχρονα. Και η προσωπική ικανοποίηση, καθώς επίσης και τα σχόλια του κόσμου ήταν ανάλογα της δουλειάς που είχε γίνει. 

 Την επόμενη πρόταση, θα την ξεκινήσω με άρνηση, συγκεκριμένα κάνοντας χρήση της λέξης "δεν". Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς το συναίσθημα, τα συναισθήματα που δημιούργησαν στην καρδιά μου πολλούς παλμούς κι έκαναν τα χέρια μου, όλο μου το κορμί να ιδρώνουν. Δεν ήταν ένα "απλό" άγχος, μία "απλή" αγωνία...
Είχε αγνή λαχτάρα μέσα του. Λα χτά ρα  σας λέω!
Λαχταρώ να το κάνω αυτό. Να βγω στην σκηνή! Λαχταρώ να το κάνουμε όλοι μαζί αυτό. Να βγούμε στην σκηνή! Να επηρεάσουμε την παρούσα συναισθηματική βεντάλια του κοινού και να φτάσουμε όλοι μαζί σε μία προσωπική κάθαρση... Λαχταρώ να πηγαίνω στις πρόβες μας. Να μελετώ τα λόγια, τις σκηνοθετικές οδηγίες, τις παρατηρήσεις και πράξεις βοήθειας από τους έμπειρους ερασιτέχνες ηθοποιούς. Λαχταρώ τις συζητήσεις και τις γνώσεις που μοιράστηκε μαζί μας ο Κώστας για να ζωντανέψει ακόμα περισσότερο το άψυχο κείμενο. Λαχτάρα για εκείνη την πρώτη φορά που φόρεσα το μαύρο ράσο και έπαιξα με αυτό Αύγουστο μήνα. Λαχτάρα για εκείνα τα βράδια που έτρεχα γύρω από την παιδική χαρά με το κείμενο στο χέρι, έτσι ώστε να μιμηθώ τις ανάσες που έπρεπε να παρεμβάλλονται στο λόγο της Αγνής. Ακόμα θυμάμαι ότι σε όλες εκείνες τις εξόδους το βασικό περιεχόμενο της τσάντας μου ήταν το εξής, πορτοφόλι, κλειδιά, κινητό και φυσικά <<Η Αγνή του Θεού>> . Πάντα σκεφτόμουν ότι μπορεί να υπάρξει χρόνος για εκείνη. Όντως υπήρχε! Και πώς να μην υπήρχε άλλωστε, από την στιγμή που υπήρχε θέληση. Όταν υπάρχει θέληση, ακόμα και τα βουνά μετακινούνται... Αυτό είχα τη διάθεσή να το αναφέρω για να σας πω ότι το γκομενάκι που σας στέλνει δικαιολογίες για έλλειψη χρόνου ότι πολύ απλά δεν καίγεται για εσάς. Κάποιος που θέλει να είναι εκεί για εσάς θα ΕΊΝΑΙ!!!! Ήρθε κόσμος από Αθήνα το ίδιο βράδυ για να δει το έργο και μετά έφυγε. Αυτούς να προτιμάτε να είναι κοντά σας. Αυτούς που σας επιλέγουν!!!! Όλους τους άλλους απορρίψτε τους! Είναι υπέροχο που έχουμε τη δύναμη να απορρίπτουμε. Αξιοποιήστε αυτή την υπερδύναμη ντε!

 Αφήνω τη θεία Πηνελόπη και τις συμβουλές της στην άκρη έτσι ώστε να κάνω μία σημαντική αναφορά. Αυτό το Σαββατιάτικο βράδυ ο δρόμος μου, μ ' έβγαλε έξω από τον κινηματογράφο <<Apollon>>. Το χώρο στον οποίο ανέβηκε αυτή η πολυδουλεμένη παράσταση. Έτσι το μυαλό μου δεν άργησε να ταξιδέψει σε εκείνα τα λεπτά που έπρεπε με ταχύ ρυθμό να με βάψει η αγαπημένη Σοφία [υποδύθηκε την αυστηρή και σκληρή Ηγουμένη].... να ντυθώ μοναχή στα μαύρα, να έχω έτοιμο το φροντιστήριο μου και να πάω να κρυφτώ πίσω από το παραβάν έως ότου ακουστεί και το τρίτο κουδούνι το οποίο θα σημάνει την έναρξη του έργου. Αυτά που έγιναν πίσω από το παραβάν, έχοντας στο πλευρό μου τη Σοφία ήταν και είναι τόσο ιερά όσο και η ίδια η παράσταση. Ευχαριστώ Σοφία!
Μέχρι σιγά σιγά να οδηγηθούμε στο κλείσιμο αυτού του κειμένου θα ήθελα να σας μεταφέρω κάτι που συμβαίνει αυτή ακριβώς την στιγμή. Όπως σας είπα ο δρόμος με έβγαλε έξω από το σινεμά. Δεν είναι σε θέση να υποδεχτεί κόσμο και να προβάλει ταινίες, διότι είναι κλειστό. Παίρνω την απόφαση να κάτσω στο πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από αυτό και να εμφανίσω το μικρό μου τετράδιο να γράψω τις σκέψεις μου. Γράφω γράφω για όλα αυτά που έγιναν κάποτε και η εικόνα του κινηματογράφου βοήθησε να τα φέρω στο τώρα. Ο χρόνος της καταγραφής συνοψίζεται στην φράση, αργά, πολύ αργά το βράδυ. Δύο κορίτσια πιασμένα αγκαζέ, πολύ όμορφα ντυμένα περνούν από πίσω μου την ώρα που έχω χωθεί για τα καλά μέσα στις γραμμές του τετραδίου μου και τις γεμίζω. Αρχίζουν να γελούν. Ο ήχος από το γέλιο τους με επανέφερε στο εδώ και τώρα που λέμε και στην ψυχοθεραπεία... Έτσι τις παρατήρησα και ένιωσα κάπως Γήινη... όχι Αρειανή. Αρειανή λογικά θα φάνηκα σε κείνες. Μάλλον είναι πολύ περίεργη εικόνα να βλέπεις κάποιον μετά τα μεσάνυχτα να γράφει κάτι σ'  ένα τετράδιο. Θα ήταν πιο λογικό αν έγραφα τα εσώψυχα μου στο κινητό. Ίσως να μη διασκέδαζε(α) τα κορίτσια όμως! Αυτόματα σκέφτηκα ότι αν έβλεπα κάτι τέτοιο στο δρόμο σίγουρα δεν θα χαχάνιζα και στη συνέχεια θα έφτιαχνα ολόκληρο σενάριο πως πρόκειται για γραπτή έκφραση ερωτικού περιεχομένου που κάποια στιγμή θα καταλήξει στα χέρια του ανθρώπου για τον οποίο μία μύτη ενός μολυβιού αρχίζει να παχαίνει και αντίστοιχα ένα στυλό χύνει σιγά σιγά το μελάνι του για να κάνει λέξεις, φράσεις, προτάσεις, παραγράφους, κείμενο, ποίημα.... τα συναισθήματα. Ώρες - ώρες είμαι αθεράπευτα ρομαντικιά! Εσείς έχετε να πείτε κάτι γι αυτό το σκηνικό ?

Σ΄ αυτό το πλέον κλειστό λόγω ώρας σινεμά αλληλεπίδρασα και θεατρικά με άλλον έναν ταλαντούχο άνθρωπο... Πραγματικά Άνθρωπο! Με το Άλφα Κεφαλαίο. Την αγαπημένη κυρία Ελένη Γλυκοφρύδη. Μου έχει ζητήσει να της μιλάω στον ενικό με απουσία της λέξης "κυρία", και το κάνω. Απλά εδώ έχω την ανάγκη να την πρωτό - συστήσω έτσι. Η Ελένη και η ψυχίατρος Μάρθα Λουίζα Λίβινγκστόουν με έχουν ηρεμήσει σε στιγμές που δεν είχα την ευκολία να ηρεμώ μόνη μου τον εαυτό μου. Μ' έχει δει να κλαίω πολύ και με είχε ακούσει να λέω ότι είχα δυσκολία μεγάλη να αντλήσω χαρά από κάτι. Ακόμα και από το θέατρο. Ήταν μία περίοδος που η ψυχική μου υγεία δοκιμαζόταν. Με είχε ακούσει όπως και τα υπόλοιπα δύο παιδιά, η κυρία Σοφία Φωτιάδου και ο κύριος  Κωνσταντίνος Μπίσδας. Μετά από μία χαλαρή πρόβα νιώθω χάλια συναισθηματικά και αυτά τα παιδιά ήταν εκεί για μένα και τον πόνο μου. Φοβάμαι, είμαι αγχωμένη και ταραγμένη. Η στιγμή που η ψυχίατρος εκφωνεί με σταθερή, σίγουρη και ήρεμη φωνή τα λόγια που θα φέρουν την Αγνή σε ύπνωση και της δημιουργούν μία εικόνα χαλάρωσης και ασφάλειας κάνει τα πράγματα να είναι πιο υποφερτά. Και η στιγμή που η Ελένη μετά την πρόβα προτείνει στην Πηνελόπη να πάνε μαζί σ΄ένα γιατρό κάνει τα πράγματα εξίσου υποφερτά. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ και σένα Ελένη μου!
Και φυσικά δεν ξεχνώ και την κουβέντα που είχα με τη Σοφία το ίδιο βράδυ και προσπάθησε κι εκείνη να μου δώσει δύναμη. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ και σένα Σοφία μου! 
Σε ευχαριστώ που με λες "μικρή". Μ' αρέσει!!!!

  Όπως διαπιστώνετε κι εσείς από όλα αυτά τα λίγα ή πολλά που αποφασίζω να εκθέσω εδώ. Η προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης, η επίγνωση του ρόλου που καλείσαι να φέρεις εις πέρας, η φυσική σου παρουσία εκεί [πρόβες] σε μία δύσκολη μέρα που σε φέρνει σε μεγάλη κόντρα με το ψέμα που πρέπει να κάνεις αλήθεια είναι μία κατάσταση που έχει την ικανότητα άλλοτε να σε γεμίζει και άλλοτε να σε αδειάζει. Αυτά ο θεατής δεν είναι σε θέση να τα διακρίνει όταν θα πάει να στηρίξει μία παραστατική τέχνη όπως είναι το θέατρο. Στην τελική δεν τον αφορούν. Για το θεατή είναι το αποτέλεσμα που θα τον γεμίσει ή θα τον αδειάσει. Αν και τις περισσότερες φορές χωροταξικά βρίσκεται -βάση θέσης- από κάτω... Αποτελεί προτεραιότητα για τους ηθοποιούς, για τους συντελεστές και την όλη παραγωγή η ικανοποίηση του θεατή. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει αυτό που παράγει, να αρέσει στον κόσμο που το απευθύνει. Ειλικρινά αυτή είναι η προσδοκία. Μία προσδοκία όμως που μπορεί να σε αλλοιώσει πάρα πολύ προκειμένου να προσφέρεις ικανοποίηση. Γιατί το λέω αυτό... Γιατί για μένα αποτελεί τεράστια αλλοίωση το γεγονός που επιτρέπει στον κάθε ηθοποιό να παίζει μόνο για τον κόσμο. Για μένα, πρέπει να παίζεις πάνω απ΄όλα για σένα. Να ικανοποιείς εσένα και μετά θα επέλθει κατά μεγάλο βαθμό ικανοποίηση στο κοινό. Συν ότι με αυτόν τον τρόπο δικαιώνεις το ρόλο. Η δικαίωση για την οποία μιλάω είναι γενική και δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στον πυρηνικό χαρακτήρα του ήρωα. Είτε είναι ο πιο κακός ρόλος, είτε είναι ο πιο καλός. Για μένα δικαιώνεται ο μέγιστα κακός όταν πείσει ότι είναι μέγιστα μοχθηρός, ανελέητος, αδίστακτος και αντίστοιχα ο πολύ καλός όταν πείσει ότι είναι πυρηνικά αγνός.

 Είσαι ελεύθερος να μου πεις. <<Πότε πρόλαβες να διαμορφώσεις προσωπική θεωρία πάνω στην τέχνη του θεάτρου ενώ έχεις παίξει μία φορά?>> Θα σου πω ότι Ναι ισχύει ότι έχω παίξει μία φορά ολοκληρωμένο ρόλο. Η Αγνή του Θεού είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη παράσταση. Αυτή θα είναι για πάντα η πρώτη μου. 11/11 του 2024 έκανα την εμφάνιση μου πάνω στην σκηνή ως Αγνή για πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν θα υπάρξει άλλη πρώτη φορά. Αν την ίδια μέρα, τον ίδιο μήνα του τρέχοντος έτους [2025] ζω...θα θυμάμαι ότι πέρυσι είπα την ιστορία της Αγνής , ενσαρκώνοντας την Αγνή. Αν πάρω ξανά την απόφαση να κάνω αίτηση ενδιαφέροντος στη δημόσια σχολή ανώτερης επαγγελματικής κατάρτισης, στο τμήμα της υποκριτικής τέχνης και αυτή τη φορά γίνω δεκτή και κατά τη διάρκεια κάποιου μαθήματος ερωτηθώ για συμμετοχή σε θεατρικό έργο θα πω : <<Έκανα ένα πολυβασανισμένο πλάσμα. Την έλεγαν και τη λένε Αγνή. Έχασα τη θεατρική μου παρθενιά υποδυόμενη τον ολοκληρωμένο ρόλο της Αγνής. Με τη θεατρική ομάδα <<Αρσινόη>> ανεβάσαμε το θεατρικό έργο του John Pielmeier "Η Αγνή του Θεού">>. [με περηφάνια και σταθερή φωνή, χωρίς να τραβάω την τελευταία συλλαβή των λέξεων. ο σκηνοθέτης ξέρει ακριβώς τι λέω] 
Εν τω μεταξύ, πόσο αγνά ερεθιστικό είναι το γεγονός ότι η ημερομηνία έναρξης των παραστάσεων έχει τόσα ένα μαζεμένα μαζί(!) Έτυχε να αποτελείται από τόσα 1 όσα και τα άτομα τα οποία δούλεψαν γι' αυτήν. Έτυχε να σηματοδοτεί την πρώτη φορά πολλών πραγμάτων. Ο ίδιος ο ρόλος κάνει σεξ για πρώτη φορά. Γεννά για πρώτη φορά. Ίσως να διαπράττει αμαρτία για πρώτη φορά. Υπνωτίζεται για πρώτη φορά και λίγο πριν από αυτό σπάει για πρώτη φορά για πολύ λίγο τον κόσμο που της επέβαλε η μητέρα της. Είπε ότι δεν είναι χαζή και ανόητη! Ότι δεν είναι άσχημη! Ότι δεν είναι ένα λάθος! Ίσως να εμπιστεύτηκε και για πρώτη φορά αυτήν την καλή ψυχίατρο - Μάρθα Λουίζα Λίβινγκστόουν" που ήρθε για να εξετάσει την υπόθεσή της και κυρίως την ίδια.
Αααα και σε ότι αφορά τη διαμόρφωση της θεωρίας. Να σας πω ότι ναι είμαι πολύ <<βρέφος>> για το θέατρο. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει απ το να νιώθω. Όσο μικρή και αν είμαι. Απλά, αγνά και περιεκτικά μιλάει το συναίσθημά μου.

Ευχαριστώ

Με αγνότητα,

Η Πηνελόπη που έγινε για λίγο Αγνή

Υ.Γ.1. Προσμένω το νούμερο 2  

Υ.Γ.2. Ευχαριστούμε κ. Γιάννη Αικατερίνη για το φωτογραφικό υλικό.