Θα σας πω την ιστορία μιας τρελής . . .

 Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συντονίζει δύο λέξεις που όταν υπάρχει η μία αναιρείται αυτόματα η άλλη. Ίσως ναι...Ίσως και όχι...
 Η ιστορία αυτή είναι και αληθινή και ψεύτικη ταυτόχρονα.
Που είναι το ψέμα ?! Πού είναι η αλήθεια?!? 
Μήπως η αλήθεια έχει λίγο ψέμα και το ψέμα λίγη αλήθεια. Αυτές οι έννοιες- που πασχίζουν οι άνθρωποι να αποδείξουν, μέσα σε αίθουσες δικαστηρίων και δυστυχώς πολλές φορές αλλοιώνονται κατά τέτοιο τρόπο και η μετενέργεια αυτών των εσφαλμένων αποφάσεων είναι οι ένοχοι να κυκλοφορούν ελεύθεροι - είναι τόσο μπλεγμένες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία επίπλαστη πραγματικότητα. Πλέον δυσκολεύεσαι να διακρίνεις που τελειώνει η αλήθεια και που αρχίζει το ψέμα.. Τα όρια δεν είναι αντιληπτά... Η μία λέξη χύνεται μέσα στην άλλη και αν εκ διαμέτρου αντίθετες έχουν γίνει ένα. 
 Εφόσον λοιπόν έθεσα τα ερωτήματά μου και ενδεχομένως σας προβλημάτισα... Θα συνεχίσω να αφιερώνω χρόνο και χαρτί μιλώντας και γράφοντας την ιστορία μιας τρελής.

   Αφορά σ' έναν πλέον ταλαιπωρημένο χαρακτήρα, χωρίς όνομα, του χορού του θεατρικού έργου," Η Δολοφονία Του Μαρά". Έπρεπε αυτός ο χαρακτήρας δίχως όνομα να ζωντανέψει. Δηλαδή να αποκτήσει παρελθόν. Να συνδεθεί με συγκεκριμένα γεγονότα και διάφορες καταστάσεις που την έφεραν στο τώρα, δηλαδή, στον παράλογό της πλέον εαυτό. Αλλά πριν από αυτόν είχε έναν λογικό εαυτό και μία δικιά της προσωπική προϊστορία. Όλα αυτά ήταν απαραίτητα έτσι ώστε η Π. να προσπαθήσει να μπει στα παπούτσια της και κυρίως με εκφράσεις και ποικιλία κινήσεων να "πει" την ιστορία αυτής της τρελής. Η τρελή μ ο υ δεν είχε λόγια. Ωστόσο αυτό δεν την εμπόδισε να μεταμορφωθεί σε μία τρελά "λαλίστατη" τρόφιμο του ασύλου του Σαραντόν. Ξέρεις πολλές φορές γινόμαστε περισσότερο εκφραστικοί με το σώμα μας και το βλέμμα μας, παρά με τα λόγια μας.. Ας αναλογιστούμε πόσα και τι λόγια έχουμε πει έτσι ώστε να διαχειριστούμε την αμηχανία της σιωπής. Λόγια δίχως ουσία και δίχως ουσιαστική έκφραση. Μόνο και μόνο για να καλυφθεί η ησυχία. Αυτή η κακόμοιρη τρελή δεν μιλούσε καθόλου και παρόλα αυτά η σιωπή της δεν δημιουργούσε αμηχανία. Εξέφραζε με τον δικό της τρόπο την αλήθεια της και το ψέμα της. Η τρέλα της ήταν η κληρονομιά που της άφησε η σκληρότητα, η βαρβαρότητα, η ανωμαλία και η αλήθεια αυτού του κόσμου.

 Υπάρχει μία πολύ λεπτή κλωστή-γραμμή που χωρίζει το σώφρον από τον παράφρων νου. Εδώ σιγά σιγά θα ανακαλύψουμε ποιός έκοψε με βία την κλωστή αυτή και έτσι η νεαρά, απώλεσε τη διανοητική της και ψυχική της ισορροπία. Πριν από αυτό όμως είναι επιθυμητό, δίκαιο και ηθικό να αναφερθώ σε εκείνα τα μακρινά χρόνια, όταν ήταν δώδεκα χρονών και ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος.
 Γιατί κάποτε δεν ήταν τρελή. Υπήρξε ένα κοριτσάκι με κατάμαυρα μακριά μαλλιά που συνήθως η μαμά της τα έκανε ωραίες παχιές πλεξούδες, χλωμή επιδερμίδα και μαύρα μεγάάλα μάτια. Τα μάγουλά της είχαν μία δροσερή, ροδακινή,ροζ απόχρωση και σε έκαναν να πιστεύεις - όταν αυτά ανασηκώνονταν τόσο όσο για ν΄ αποκαλυφθεί το γλυκό της παιδικό χαμόγελο - ότι έχει (είχε) μία ευχάριστη και ευτυχισμένη ζωή για τα δεδομένα της τότε εποχής. Όντως είχε!!  

 Ζούσε σ' ένα μικρό σπίτι μαζί με την οικογένειά της. Σ' ένα μικρό χωριό λίγο πιο έξω από το Παρίσι. Αυτή η απόσταση την χώριζε και από το κακό που θα της ανέτρεπε όλη τη ζωή και θα την ανάγκαζε να περάσει με συνοδεία την βαριά - σιδερένια πόρτα του θεραπευτηρίου του Σαραντόν.
 Ήταν ένα μικρό χαριτωμένο π α ι δ ί που μιλούσε πολύ για ότι την ενθουσίαζε. Μάζευε λουλούδια και τα έδινε στους αγαπημένους ανθρώπους της. Νοιαζόταν για τους άλλους και πίστευε ότι όλοι θέλουν το καλό της. Τραγουδούσε διάφορους σκοπούς αν και η ψιλή φωνούλα της μετέτρεπε τα τραγούδια σε κάτι άλλο. Έπαιζε με μία πλεκτή κούκλα που της είχε φτιάξει η πολυαγαπημένη της μαμά. Είχε και η κούκλα της ροζ μάγουλα. Συχνά άκουγε από τον κόσμο, οικείο και μη να της λέει ότι είναι όμορφη σαν κούκλα. Το πίστευε και ένιωθε έτσι.
 Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας της έτρεχε, έπαιζε και χτυπούσε βαθιά τα γόνατά της και τις μικρές της παλάμες στην προσπάθειά της να γλιτώσει το κεφάλι της από κάποιον πιθανό τραυματισμό. Παρόλα αυτά το παιχνίδι δεν σταμάτησε να την συντροφεύει καθ' όλη την περίοδο - εποχή των αθώων χρόνων της. Μαζί με το παιχνίδι είχε χαραγμένες και τις <<αμοιβές>> της από αυτό. Τις πληγές στα χεράκια της. Η μαμά της κάθε βράδυ που την έβαζε για γλυκό και ήσυχο ύπνο της φιλούσε τα βαθιά γδαρσίματα, για να της πάρει τον πόνο μακριά. Εκείνη το πίστευε και αμέσως ένιωθε την ανακούφιση που της είχε προσφέρει η αγαπημένη της μητέρα. Αγκάλιαζε σφιχτά την πλεκτή της κούκλα και αποκοιμιόταν με το πιο γλυκό χαμόγελο παγωμένο στα ροδαλά χείλη της. 

 Που να ξερέ ότι εκείνο το βράδυ, θα ήταν το τελευταίο, που θα κοιμόταν γαλήνια με χαμόγελο, και ότι από την επόμενη ημέρα θα ξεκίναγε να ενεργοποιείται το ακαταλόγιστο και η αναταραχή του ψυχικού της κόσμου γιατί κάποιος άλλος θα αποφάσιζε γι αυτό. Ο νόμος της φύσης βλέπεις!!! Ή ο νόμος της ζούγκλας?!?  Ο δυνατός να επιβάλλεται στον αδύναμο. Ο αδύναμος να παραδίνεται στα χέρια του ισχυρού.

Ξύπνησε, σηκώθηκε και άρχισε να αναζητά την μητέρα της. Ένιωθε ότι ήθελε να χωθεί ε κ ε ί... στο μέρος της καρδιάς της...ν' ακουμπήσει το κεφαλάκι της πάνω στο πλούσιο μπούστο της μαμάς της. Να νιώσει τα δυο χέρια της να την σφίγγουν από α γ ά π η  και να την κυκλώνουν λες και δημιουργούν ένα απροσπέλαστο τοίχος ασφαλείας και προστασίας. Ή ακόμα καλύτερα να νιώσει α ό ρ α τ η  από οποιαδήποτε απειλή. Αν ήταν όπως πριν - λογική και <<απλά>> ταραγμένη από ένα φρικτό όνειρο - τότε ναι! θα έκανε αυτά ακριβώς. Αλλά πλέον το ψυχικό βάρος των καινούργιων δεδομένων την οδήγησε σε  φ υ γ ή!! 
Δεν είχε δει όνειρο! Ήταν πραγματικότητα! 
Ένας άνδρας πολύ μεγαλύτερός της και οικείο πρόσωπο, την βίασε!! 

Μην περιμένεις κάποια παραπάνω πληροφορία. Ότι και να έλεγα για το μέρος, για το πως, για.. για.. για... δεν θα αλλάξει π ο τ έ  το γεγονός ότι ένας άντρας την βίασε.
Τι νόημα έχει να μάθουμε πού ήταν όταν έγινε ότι έγινε.. (?)
Τι νόημα έχει να μάθουμε πώς αυτός ο άντρας βρέθηκε εκεί και της κατέστρεψε την ζωή με το έτσι θέλω.. (?)
Τι νόημα έχει να μάθουμε τι φορούσε... (?)
Καλά ειδικά το τελευταίο είναι άκρως γελοίο να απαντηθεί. Ειδικά μία εποχή που οι γυναίκες είχαν άκρως υποβαθμισμένο ρόλο. Ο νόμος της φύσης επιβεβαιώνεται γι άλλη μία φορά. <<Ο Α-δύναμος παραδίνεται στα χέρια του Δυνατού>>.  
Γιατί δεν ρωτάμε τι <<φοράνε>> οι βιαστές!?!! 
Η απάντηση είναι απλή και περίπλοκη το-την ίδιο-α δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, μέρα, εβδομάδα, μήνα, χρόνο. 
Τ ί π ο τ α!!! 
Είναι  ό λ ο ι  τους γυμνοί από ηθικές και συναισθηματικές αξίες.

Βγαίνω από την θέση του σχολιαστή και επιστρέφω στον αρχικό "ρόλο" αυτόν του αφηγητή... 
...της κατακρεούργησε τα πάντα! Ο γυάλινος κόσμος της έγινε κομμάτια?!? 
Όχι.. όχι κομμάτια! Τα κομμάτια ξανά-ενώνονται. Μπορούν να βρουν - με αρκετή δυσκολία - τα διπλανά κομμάτια ή κομματάκια και να συνθέσουν κάτι που θυμίζει έστω ελάχιστα την πρότερη εικόνα - κατάσταση. 
Σκόνη έγινε!! Και μάλιστα σκόνη που σκορπίστηκε προς οποιοδήποτε σημείο του χάρτη. Σκόνη που θα μείνει για  π ά ν τ α  πάνω στα παπούτσια, χέρια, σώμα αυτού του ανώμαλου - παιδόφιλου άντρα. Όσο κι αν πλυθεί δεν θα μπορέσει να την βγάλει από πάνω του, γιατί το κακό που δημιούργησε με απόλυτη συνείδηση δεν είναι κάτι που μπορεί ν' αντιστραφεί.

...Η μητέρα της ξύπνησε από τον πολύ βαθύ ύπνο της.  Όταν άκουσε την ξύλινη βαριά πόρτα του σπιτιού να χτυπάει και να κλείνει δυνατά, αφήνοντας πίσω της έναν τρομακτικό ήχο. Αυτός ο ήχος ήταν ο λόγος που οδηγήθηκε ενστικτωδώς στο μικρό δωμάτιο της μικρής της κόρης. 
Ο ήλιος δεν είχε ξεπροβάλλει πίσω από το βουνό και παρόλα αυτά το κρεβάτι της ήταν άδειο και η αγαπημένη της κούκλα πεταμένη κάτω στο πάτωμα. Τα παπούτσια της ήταν στην θέση τους, το ίδιο και τα ρούχα που συνήθιζε να φοράει έξω. Η κόρη της δεν ήταν στο σπίτι. Είχε πάρει τους δρόμους.(?!) 
Το ίδιο θα έκανε (και έκανε) κι εκείνη με σκοπό να την βρει. Ένιωσε αμέσως ρίγος να διαπερνά την ραχοκοκαλιά της και δεν ήταν από το κρύο. Ένιωθε ότι κάτι δεν πάει καλά... Καθόλου καλά!!  Ενώ η αίσθηση αυτή της μετέφερε ένα απίστευτο βάρος στα γόνατά της, που τα έκαναν ευθύς αμέσως να τρέμουν. Έτρεξε έξω και άρχισε να αναζητά τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής της.

 Μετά από αρκετή ώρα, ενώ κόντευε να ξημερώσει, την βρήκε στην άλλη άκρη του χωριού. Αναγνώρισε το περίγραμμα της φιγούρας της από μακριά. Αλλά μαζί μ' αυτό αναγνώρισε κι ένα σχεδόν απόκοσμο ουρλιαχτό. Κι αυτό της μικρής της!! Μια κραυγή που της επιβεβαίωσε ότι κάτι άγνωστο για την μέχρι τώρα ζωή τους, έκανε την εμφάνισή του και πλέον η ζωή τους θα άλλαζε σπαρακτικά.
Όλη τους η ζωή θα είναι σαν ουρλιαχτό. Άλλες φορές εκκωφαντικό και άλλες ανατριχιαστικά αθόρυβο.
Ναι.. ναι!! Καλά διάβασες. Και ουρλιαχτό και αθόρυβο.
Γιατί όλα αυτά που πλέον θ' ακούει και θα βλέπει αυτή η Ά-τυχη και Α-δύναμη <<μικρή>>, δεν θα έχουν θόρυβο, ήχο και εικόνα για τους άλλους. Παρά μόνο για εκείνη!!
Θα βλέπει, αλλά κυρίως θα ακούει πράγματα που δεν υπάρχουν. Δεν θα ξέρει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα για εκείνη. Παρόλα αυτά θα τα αντιμετωπίζει όλα σαν καινούργια πραγματικότητα. 

 Έτρεξε προς την κόρη της. Ήθελε να της προσφέρει τη ζεστή αγκαλιά της. Να δει τι της συμβαίνει και να γυρίσουν στο σπίτι τους! Δεν μπόρεσε όμως... Δεν μπορούσε...
Μπροστά της έβλεπε, το κορίτσι της να τραβάει τα ίδια της τα μαλλιά με τρελή  μ α ν ί α  και εν τέλει αυτά να καταλήγουν ξεριζωμένα και να κρέμονται μέσα από τις σφιχτά μανιασμένα κλειστές χούφτες της. Την έβλεπε να επαναλαμβάνει αυτή την κίνηση σε τέτοιο βαθμό, που πλέον το δέρμα στο κεφάλι της είναι ορατό. Οι κινήσεις της είναι τόσο περίεργες, τόσο ακατανόητες, τόσο βγαλμένες από κάποια άβυσσο. Την βλέπει που κινείται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση του χώρου ακόμα και σ' εκείνα τα μέρη, στα οποία οι πέτρες είναι αιχμηρές. Τα ποδαράκια της γεμίζουν βαθιές πληγές μέσα από τις οποίες ξεχύνεται κι άλλο αίμα. Οι πέτρες λεκιάζονται σε κάθε αλλόκοτο βήμα της. Η μητέρα της διαπιστώνει ευθύς αμέσως ότι είναι γυμνά. Τα παπούτσια της είναι στο σπίτι της. Στο γνωστό σημείο που τ' άφηνε πάντα για να τα βρει και να τα φορέσει - κάθε - <<αύριο>>. 
Εκείνη όμως, βρίσκεται έξω χωρίς αυτά. Γεμάτη αίματα, περπατάει αλλόκοτα, τσιρίζει, δαγκώνει με  μ α ν ί α  τα δάχτυλα των χεριών της. Τα σημαδεύει και αυτά. 
Κοιτάζει το εσωτερικό των χεριών της - τις παλάμες της - μ' ένα βλέμμα το οποίο είναι άδειο από ανθρώπινη ύπαρξη.
Ακόμα και η ίδια της η μάνα δεν μπορεί να την αναγνωρίσει. Βλέπει κάποια γνωστή <<άγνωστη>>. Πού είναι το παιδί της?!? 

 Αυτή εξακολουθεί να κοιτάζει τις παλάμες της , πάνω στις οποίες έχουν κολλήσει οι μακριές μαύρες ξεριζωμένες τρίχες της.. Τις τινάζει από πάνω της και με μία κίνηση που συνοδεύεται από ουρλιαχτό ξεριζώνει κι άλλες, κι άλλες.. κι άλλες...
Ώσπου βάζει τα χέρια της στ' αυτιά της. Τα πιέζει, τα κλείνει με όλη την δύναμή της και αμέσως πέφτει κάτω και αρχίζει να κλαίει. Βγάζει άναρθρες κραυγές όταν η μητέρα της επιχειρεί να την πλησιάσει και να της δείξει στοργή.
Βλέπεις αυτό το συναίσθημα θα το λησμονήσει... Ήδη το έχει...

 Το μετά σας είναι γνωστό. Η συθέμελα διαταραγμένη ψυχική κατάσταση αυτού του κοριτσιού, δεν του επέτρεπε να ζει μαζί με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο σε αρμονία.
Εξάλλου, η έννοια και η αίσθηση αυτής της λέξης, δεν υπάρχει πλέον στην καινούργια σκληρή και γεμάτη παραισθήσεις πραγματικότητά της. Θεωρείται και ως έναν βαθμό επικίνδυνη. Επομένως, η συνέχεια της ζωής της θα εξελιχθεί μέσα σ' ένα άσυλο φρενοβλαβών.
Εκεί θα έρθει σ' επαφή με τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ. Θα συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις που θ' ανεβαίνουν μέσα στο <<θεραπευτήριο>>.
Αχ και να είχε την διανοητική ικανότητα να καταλάβει ότι έχει συναναστραφεί μ' έναν άνθρωπο που έχει πολλά κοινά με αυτό το  τ έ ρ α ς  που την οδήγησε εδώ που βρίσκεται σήμερα!
Έναν άνθρωπο που πιστεύει μ ό ν ο στον εαυτό του.
Έτσι ΣΊΓΟΥΡΑ θα ήταν και αυτός. Ένας <<άνθρωπος>> που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και για την ικανοποίησή του. Ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα προκαλέσουν οι πράξεις του, απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Ο υπεύθυνος και δημιουργός των θεατρικών παραστάσεων ήταν ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ.  Ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται την ελευθερία των ηδονών μέχρι και σε σημείο ανωμαλίας. Υπέρμαχος κάθε διαστροφής. Η ελευθερία της σεξουαλικής συμπεριφοράς γι' αυτόν δεν σταματά π ο υ θ ε ν ά. Ακόμα και η αιμομιξία τιτλοφορείται και χαρακτηρίζεται απόλυτα φυσιολογική για εκείνον. Εδώ βέβαια δεν έχουμε να κάνουμε με τέτοιου είδους περιστατικό. Έχουμε να κάνουμε με βιασμό. 

  Κάπου εδώ θα πάρει τον λόγο η Π. ως σχολιαστής της όλης κατάστασης. Το θέμα που θίγω εδώ, βγάζει μάτι ποιό είναι. Αν και το συγκεκριμένο ξεριζώνει και τις ψυχές κάποιων ανθρώπων που έχουν υπάρξει θύματα, μιας τέτοιας οδυνηρής κατάστασης. Αυτοί είναι που θα έρθουν αντιμέτωποι με ασθένειες της ψυχής. Επειδή κάποιος άλλος, κάπου, κάποτε αποφάσισε να "σου" στερήσει το δικαίωμα της ελευθερίας. Δηλαδή, δεν σε άφησε ελεύθερο-η να επιλέξεις αν θέλεις να γίνει το οτιδήποτε ή όχι. "Σου" επέβαλε το δικό του "Ναι", καταπατώντας το δικό "σου" όχι. Γιατί αυτός - η  είναι που έχει άρρωστη, ανώμαλη ψυχή. 
Κι ενώ θα  έ π ρ ε π ε  αυτοί να πάνε σ' έναν ψυχολόγο, ψυχίατρο έτσι ώστε να διαχειριστούν την αρρώστια τους, καταλήγουν τα θύματά τους ν ' αναζητούν βοήθεια από αυτούς τους ειδικούς. Γιατί δεν το έκαναν αυτοί που έπρεπε και πρέπει.

 Η περίοδος  της καραντίνας ήταν μία δύσκολη περίοδος για πολλούς (αν όχι όλους). Είχε πολλά αρνητικά. Αλλά μέσα σε όλη αυτή τη "βροχή", με πολύ θάρρος και ψυχική δύναμη "φύτρωσε" η κάθαρση. Τι εννοώ με αυτό?!? Στο θέατρο ως γνωστόν η κάθαρση έχει ψυχοθεραπευτική λειτουργία. Και δεν επέρχεται δίχως κάτι να έχει προηγηθεί. Χρειάζεται δράση... Η κάθαρση λοιπόν που γεννήθηκε τότε είχε το εξής αποτέλεσμα. Θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, βιασμού, απόπειρας βιασμού, λεκτικής και σωματικής βίας να καταγγείλουν και να δείξουν με το δάχτυλο, όλους αυτούς που προκάλεσαν και προκαλούν τραύματα στον ψυχικό τους κόσμο. Να προσπαθήσουν να φτάσουν στον προσωπικό τους , αλλά και συλλογικό καθαρμό - εξαγνισμό. Λέγοντας αυτή την αλήθεια που  π ο ν ά ε ι. Και ιδανικά ν ' αναζητήσουν δικαίωση.
Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θέλει να προκαλέσει να τον παρενοχλήσουν σεξουαλικά, να τον βιάσουν, να αποπειραθούν να τον βιάσουν, να του ασκήσουν λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία.
Ένας λογικός και ψυχικά σταθεροποιημένος - υγιής -  άνθρωπος  σ έ β ε τ α ι  τον συνάνθρωπό του και την ελευθερία του ανθρώπου που έχει απέναντί του. 
Αυτός που προκαλεί, και είναι ρητός και απαράβατος κανόνας για μένα, είναι αυτός που δεν θα υπολογίσει την ελευθερία σου και δεν θα σε υπολογίσει κατ'  επέκταση σαν άνθρωπο.

  Αν εσύ που διαβάζεις αυτή την ιστορία, έχεις αντίθετη άποψη, τότε σ ί γ ο υ ρ α δεν πάει κάτι καλά με σένα και είσαι από αυτούς τους μικρούς για μένα ανθρώπους, που θα μεταβιβάσουν την ευθύνη στο θύμα.
Αυτούς τους άπειρα μικρούς ανθρώπους θα τους ακούσεις να λένε με παραφυσική φυσικότητα τις φράσεις
<< Έλα μωρέ του κουνήθηκε…>> … <<Τι φόραγε>> και άλλα πολλά τέτοια μικρά που δεν αξίζει τον κόπο να τα αναφέρω..

  Έχω πάλι νεύρα γιατί βλέπω πως κάποια θέματα παραμένουν επίκαιρα χρόονια τώρα γιατί πολύ «απλά» δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Χαζοί!! Αν αλλάξετε θα αλλάξετε και αυτόν τον ταλαιπωρημένο κόσμο. Αυτό τον κόσμο που έχουμε φτιάξει κι έχουμε το θάρρος και θράσος να δίνουμε κληρονομιά στα παιδιά μας. Ναι είναι δύσκολη η αλλαγή! Απαιτεί θυσίες!!
Αλλά κάπως έτσι θα περνάνε τα χρόνια και θα λέμε τα ίδια και τα ίδια γ α μ ώ !!! 

  Τουλάχιστον όλα αυτά τα θέματα μείζονος σημασίας αρχίζουν σιγά σιγά και παύουν να παίρνουν τον δρόμο της σιωπής. 

  Η ιστορία της τρελής που σας έλεγα διακόπηκε απότομα ομολογώ διότι, το συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μου απέκτησε κυρίαρχο ρόλο και άρχισα να τοποθετούμε επί του θέματος, αφήνοντας στην άκρη την ολοκλήρωση της αφήγησης... 
Η συνέχεια της αφήγησης, βρίσκει χρόνια μετά την κοπέλα αυτή -με κοντά μαλλιά- μέσα στο άσυλο του Σαραντόν, να παλεύει με τις παραισθήσεις της. Κι ενώ η ζωή της ακροβατεί μεταξύ αλήθειας και ψέματος καλείται να γίνει μέρος του χορού της θεατρικής παράστασης " Η Δολοφονία του Μαρά". Δεν θα υποκριθεί κάτι. Δεν θα πει ψέματα στο κοινό. Δεν θα πει την ιστορία κάποιου άλλου ανθρώπου. Θα κάνει τον εαυτό της. Θα παίξει σαν τρελή την τρελή. Τραγουδώντας όποτε της υποδεικνύουν! Χορεύοντας όποτε της λένε να το κάνει. Έτσι ώστε ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ να ανεβάσει άλλη μία παράσταση στο θεραπευτήριο του Σαραντόν και να έρθει όλη η καλή κοινωνία του Παρισίου να την παρακολουθήσει...    

 Αυτή η τρελή νέα κοπέλα γεννήθηκε πάνω στο θεατρικό σανίδι. Στις πρόβες με την υπέροχη θεατρική ομάδα <<Αρσινόη>>.Μα πάνω απ όλα μέσα στο μυαλό μου. Δεν έχει όνομα, δεν έχει κάποιες συγκεκριμένες ρίζες, δεν έχει σκοπό ύπαρξης. Αυτή η τρελή κοπέλα δεν μπορεί πλέον να συνδεθεί με εκείνο το ξένοιαστο λογικό κοριτσάκι που υπήρξε κάποτε.

 Θα την θυμάμαι αυτή την πρώτη παράσταση της ενήλικης ζωής μου και φυσικά θα θυμάμαι και την τρελή <<μου>>.

  Όσο αφορά εσάς παιδιά που αφιερώνετε χρόνο εδώ, έχω να σας πω σαν πρώην <<τρελή>>
Να κυνηγάτε αυτά που σας γεμίζουν τη ψυχή σας σαν τρελοί. Χωρίς φυσικά να κάνετε πράγματα που αδειάζουν τη ψυχή κάποιου άλλου, μη σεβόμενοι την ελευθερία του.

ΧΧΧ 

Η <<τρελή>>