Τα κορίτσια ξενυχτάνε...

Τρώγοντας μία καλά γινομένη και προφανώς γλυκιά μπανάνα θα γράψω μία από τις μέχρι στιγμής αγαπημένες μου ιστορίες. Μία ιστορία που θα ήθελα κάποια στιγμή να αφηγηθώ στο γιό μου, στην κόρη μου και θα μοιράζομαι μαζί τους, στιγμές της ζωής πριν έρθουν αυτοί στη ζωή. Έχω στο μυαλό μου ότι θέλω να μαζεύω τα παιδιά μου σ ένα μέρος και να μιλάμε, ν' αγκαλιαζόμαστε και να προβληματιζόμαστε... Να με μαθαίνουν και να τους μαθαίνω διάφορα πράγματα. 
Εε.. λοιπόν μέσα σε αυτό το χώρο θα τους πω για μία εξόρμηση επτά κοριτσιών. Το μακρινό 2024 μία μέρα του Φλεβάρη ένα άλλο κορίτσι το οποίο δεν κατάφερε να συμμετέχει σ΄ αυτή την εξόρμηση, γιατί έδωσε προτεραιότητα στις σπουδές της. Έφτιαξε μία κοινή συνομιλία με τίτλο "Εξόρμηση σε φύση, φάρμα, εξοχή, κάπου ωραία" και τους πρότεινε αυτό που πολύ περιγραφικά αναφέρει ο τίτλος. Τα κορίτσια "ψήθηκαν" αμέσως. Εξάλλου η πρόταση αυτή είχε μία απίστευτη πρωτοτυπία για εκείνες. Είναι κορίτσια της πόλης και αν όλα πήγαιναν καλά θα βρίσκονταν μέσα σ ένα αγρόκτημα-φάρμα. Μέσα σε πράσινο, ανάμεσα σε ζωάκια, λιμνούλες... Πολλοί παλαιότεροι επισκέπτες έχουν χαρακτηρίσει το μέρος αυτό, "επίγειο παράδεισο". Εκεί, ο επίγειος παράδεισος θα φιλοξενούσε αυτές τις διαφορετικά όμορφες επτά κορασίδες, σ' ένα πολύ μεγάλο σπίτι με το πολύ αντιπροσωπευτικό όνομα ή αλλιώς νάμι (να μην ξεχνάμε και τα παλαιότερα κείμενα) "Γιγαντόσπιτο". Εκεί θα ξύπναγαν και θα κοιμόντουσαν για δύο μέρες του Φλεβάρη. Δύο από τις είκοσι εννέα ημέρες αυτού του μήνα θα έλεγαν "καλημέρα" και "καληνύχτα" μέσα σε μία φάρμα.. Όχι στο συνηθισμένο κρεβάτι στην χαοτική Αθήνα ή την αντίστοιχα πλέον βαρετή Κόρινθο. Θα άλλαζαν παραστάσεις, θα άλλαζε το σκηνικό, οι συνήθειες, οι συναναστροφές, το ταβάνι τους και το "ταβάνι" τους. 

Οι προσδοκίες ως ο "επιστημονικά" και κυρίως εμπειρικά πιο αποτελεσματικός και γρήγορος τρόπος απογοήτευσης είχαν αρχίσει να "υφαίνουν" αυτή τη διαφορετική καθημερινότητα. Τα κορίτσια αυτά, ενώ βρίσκονταν μέσα στη ρουτίνα που έχει η κάθε μία να βγάλει εις πέρας...Είχαν το μυαλό τους σε αυτές τις δύο μέρες που θα είναι μαζί και θα κάνουν πράγματα μαζί. Ο ενθουσιασμός που είχαν πλέον μπορούσε να μετρηθεί. Πώς?!? Η μονάδα μέτρησης του ενθουσιασμού ήταν και είναι η ταχύτητα με την οποία εξασφάλισαν τις άδειές τους χωρίς να έχουν κάτι σίγουρο. Δεν είχαν κλείσει το σπίτι που θα έμεναν. Κοίταζαν φωτογραφίες των καταλυμάτων και εξέταζαν τη χωρητικότητα. Αποφάσισαν ομόφωνα ότι αυτό που εξυπηρετεί τις ανάγκες και θα εξασφάλιζε τη βέλτιστη εμπειρία ήταν το "Γιγαντόσπιτο".
Και τώρα σιγά σιγά θα εισβάλλει η Πραγματικότητα για να "ξηλώσει" με σατανική μεθοδικότητα και ευχαρίστηση ότι είχαν "πλέξει" με φαντασία, υπερβολή, παιδική ανεμελιά και λαχτάρα οι Προσδοκίες. Το κατάλυμα το οποίο ήταν και το μοναδικό που τις χώραγε δεν ήταν διαθέσιμο αυτές τις δύο συγκεκριμένες ημέρες του Φλεβάρη. Από 10 Απριλίου και μετά έλεγε το μαντάτο. Πλέον είχαν να διαχειριστούν μία καινούργια πληροφορία που άλλαζε το πλάνο προγραμματισμού από τη ρίζα του. Το έργο των Προσδοκιών έμεινε χωρίς τόπο, χωρίς σπίτι, χωρίς αυτή την ιδιαίτερη εμπειρία που προσδοκούσαν να ζήσουν αυτά τα διαφορετικά όμορφα κορίτσια. Ήταν κυριολεκτικά μετέωρες μέσα σ΄ ένα λευκό πίνακα. Έναν πίνακα που λίγα λεπτά πριν τις είχε τοποθετήσει σε συγκεκριμένο μέρος και όταν ήρθε το μαντάτο τότε αυτό εξαφανίστηκε και πλέον βρίσκονται πάνω στο απόλυτο λευκό. Από τα χέρια της Πραγματικότητας κρέμεται το σχισμένο, κάποτε καλοραμμένο υφαντό των Προσδοκιών. Και τώρα Τη βλέπεις που χορεύει και καθώς χορεύει.. σκορπάει όλο αυτό το δημιούργημα στον αέρα. Από τον αέρα του μυαλού ήρθε στον αέρα των πραγματικών συνθηκών χάθηκε... Αλλά τι παραμένει σταθερό στην ιστορία μας?!? (Μπορείς να δοκιμάσεις να σκεφτείς τι είναι αυτό, πριν δεις την αποκάλυψη και την απάντηση...) Το βρίσκω φαν (διασκεδαστικό δηλαδή) όταν κάτι γίνεται έστω και λίγο διαδραστικό. 

Τα κορίτσια που έχουν ανάγκη να ιδωθούν μέσα σ ΄ ένα αλλιώτικο περιβάλλον και να "πολλαπλασιάσουν" το χρόνο. Όλα γύρω είναι λευκά, αλλά εκείνες είναι ακόμα εκεί. Η παράφορη επιθυμία και θέληση, θα ξανά δώσει μορφή και χρώμα. Όντως αυτή είναι η δύναμη της θέλησης. Τα κάνει όλα να μπορούν και να γίνονται. Δεν υπάρχει δικαιολογία και εμπόδιο όταν θέλεις. Όπως έχουμε πει και σε παλαιότερο κείμενο. "Τα εμπόδια δοκιμάζουν τη δύναμη της θέλησής μας". 
Έχει έρθει άνθρωπος από την άλλη άκρη της χώρας για να με δει, για να περάσει πολύτιμο - λίγο και άπειρα <<πολύ>> - χρόνο μαζί μου. Η απόσταση δεν στάθηκε εμπόδιο. Αντιθέτως αύξησε και αυξάνει την ένταση της επιθυμίας. Και κάπως έτσι η απόσταση μηδενίστηκε γιατί η θέληση πάντα θα μπορεί. Θα προσαρμοστεί όπως το υγρό προσαρμόζεται στο σχήμα κάθε δοχείου και θα καταφέρει να φτάσει εκεί που θέλει.
Έτσι η παρέα αυτών των νεραϊδίσια όμορφων κοριτσιών άρχισε να ψάχνει αλλού στέγη. Αναζήτηση σε κινητά, σε υπολογιστές για ορεινή Αρκαδία, ορεινή Κορινθία. Αναζητήσεις που κράτησαν μέχρι εκείνη την ιερή στιγμή που μπήκε στη συνομιλία η αγαπητή Αθηνά. Από μηχανής Θεός, στην προκειμένη περίπτωση Θεά!! Είδε τις εξελίξεις και έριξε την εξής πρόταση στο "τραπέζι". Πρόταση που περιλαμβάνει εξοχική κατοικία σ ένα όμορφο μικρό χωριό λίγο πιο έξω από την Σπάρτη. Υποστήριξε μάλιστα ότι δεν είναι τόσο "ινσταγκραμικό" όσο αυτά που είχαμε βρει ως υποψήφια. Τελικά αυτό το πολύ φιλόξενο και ζεστό - ατμοσφαιρικά - σπίτι ήταν κάτι παραπάνω από "ινσταγκραμικό". Το αγάπησα και το αγαπώ. Στα δικά μου μάτια, και στα μάτια της ψυχής μου, είναι ένα από τα ομορφότερα σπίτια που έχω επισκεφθεί. Και θα προσπαθήσω μέσα από αυτά να σας φέρω κι εσάς εκεί. 
Πριν όμως φτάσουμε να μιλήσουμε γι' αυτή τη διώροφη κατοικία με τζάκι και στα δύο σπίτια. Με μικρά και μεγάλα παράθυρα που σου επέτρεπαν αβίαστα να δεις έξω τα άγρια βουνά που υψώνονταν λίγο παραπέρα, στο βάθος του ορίζοντα, τις άπειρες πορτοκαλιές, τον ήλιο, τα ολόλευκα σύννεφα. Με μία κουζίνα σε  ζεστές κεραμιδοκαφέ αποχρώσεις του ξύλου. Στο ύψος του νεροχύτη είχε και παράθυρο με θέα προφανώς . Όποιος έπλυνε πιάτα και ξέρει τυφλό σύστημα πλύσιμο πιάτων απόλαυσε αυτή την ήρεμη θέα του χωριού. Εκεί -στην κουζίνα- ήταν το βασίλειο της Στεφανίας. Μιας και εκείνη με πολλή αγάπη μας μαγείρεψε πένες με ολοδικιά της κοκκινιστή σάλτσα. Από το μηδέν...με ολόφρεσκια ντομάτα από το μπακάλικο - ψιλικατζίδικο του χωριού. Αν αυτό που γεύτηκα ήταν πιάτο σε κάποιο εστιατόριο...η αξιολόγηση - κριτική θα ήταν η εξής: <<Πήγα σε αυτό το μαγαζί με σκοπό να πάρω ένα πιάτο και να πιώ ένα αναψυκτικό. Ίσα ίσα για να πάρω δυνάμεις και να συνεχίσω τη μέρα μου. Το πιάτο που επέλεξα ήταν " Οι πέννες της Στεφανίας". Μου έκανε κατευθείαν εντύπωση γιατί στην περιγραφή, έλεγε για 100% χειροποίητη σάλτσα που είναι ικανή να σου θυμίσει τη γιαγιά σου. Τι να σας πω γι'  αυτές τις πέννες.. οι οποίες ήταν τόσο αλ ντέντε όσο έπρεπε. Η σάλτσα με αληθινή ντομάτα, δίχως ντοματοχυμούς ή πελτέδες. Το κρεμμύδι και το σκόρδο ήταν εκεί για να δώσουν ένταση. Και για να ισορροπήσουν όλα, έγινε προσθήκη και καρότου (ψιλοκομμένου) που έδινε μία γλύκα, αυτή τη γλύκα που χρειάζεται η οξύτητα της ντομάτας. Ήταν γεμάτη η γεύση. Παρόλα αυτά δεν έλειψε και το τριμμένο τυράκι που έβαζες κατά βούληση και αποκτούσε πιο πικάντικη αίσθηση ο συνδυασμός όλων αυτών. Ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω και ήταν μία από τις πιο ουσιαστικά γευστικές μακαρονάδες που έχω γευτεί. Αυτές οι πέννες ανήκουν όντως στην Στεφανία. Όσοι βρεθείτε εκεί, πραγματικά μην παραλείψετε να δοκιμάσετε αυτό το πιάτο. Συν ότι το σερβίρει η ίδια η Στεφανία. 10/10!!!>>
Θα συνεχίσω να μιλώ για τους χώρους που μας προσέφεραν ξεκούραση. Το άνοιγμα μιας ξύλινης πόρτας σε οδηγούσε σ΄ ένα μεγάλο δωμάτιο με ξύλινο πάτωμα, στις τρεις από τις τέσσερις γωνίες του δωματίου, υπήρχαν τρία ημίδιπλα κρεβάτια. Ένα από αυτά τα τρία είχα (είχαμε) την τύχη να είναι της αδελφής μου και το δικό μου. Εκείνη είχε την ατυχία να κοιμηθεί μαζί μου. Συγγνώμη Γεωργιάννα μου, για την απίστευτα μπουκωμένη μύτη, η οποία δεν σε άφησε να κοιμηθείς όπως θα ήθελες.
Ο ένας εκ των τεσσάρων τοίχων είχε ξύλινη επένδυση απ ' άκρη σ ' άκρη. Τρία παράθυρα πρόσφεραν οπτική επαφή με το μαγευτικό ήρεμο - έξω - τοπίο. Ο ήλιος σε καλημέριζε από αυτά καθώς δεν τα κλείσαμε καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μας εκεί. Το πιο ωραίο σημείο αυτού του σπιτιού ήταν το παραδοσιακό τζάκι που διακοσμούσε, φώτιζε, ζέστανε αυτό το μεγάάάλο δωμάτιο. Η θέση του ήταν ανάμεσα στα δύο κρεβάτια που βρίσκονταν στον τοίχο αριστερά με το που έμπαινες. Ακριβώς απέναντι από αυτό που ξεκουράζαμε το κορμί μας και το μυαλό μας η αδελφή μου κι εγώ. Αυτό ήταν και το σημείο που κάθε βράδυ μαζευόμασταν και τα λέγαμε - ξενυχτώντας - με μία κούπα ζεστό χαμομήλι ανά χείρας δια χειρός Στεφανίας. Τι ποιο ιδανικό σημείο από αυτό... να πεις τα εσώψυχά σου, να μιλήσεις γενικά και αόριστα για την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, να κάνεις περιποιήσεις προσώπου (με αστείο θέαμα) υπό το φως της φωτιάς που σιγοκαίει, να συζητήσεις και να προγραμματίσεις τόσο όσο την ερχόμενη μέρα. Αυτό το δωμάτιο έκρυβε μία έκπληξη. Είχε ένα κρυφό πέρασμα ή μία κρυφή πόρτα. Ουσιαστικά η δεύτερη ξύλινη πόρτα ήταν ένα με την ξύλινη επένδυση στον τοίχο. Ένα χρυσό παραδοσιακό vintage πόμολο πρόδιδε την ύπαρξή της. Αν αυτό το πόμολο το πίεζες προς τα κάτω τότε συνέχιζες να περιηγείσαι στον υπόλοιπο χώρο του σπιτιού. Το άνοιγμα αυτής της πόρτας σε έβγαζε σ ένα μικρό διάδρομο που κι εκεί, όλα είναι ξύλινα. Νομίζω όλα, εκτός από το ταβάνι. Σ αυτόν το μικρό διάδρομο μπορούσες να κοιτάξεις τον εαυτό σου σ΄ έναν - ναι -  vintage καθρέφτη με χρυσή εντυπωσιακή κορνίζα. Ακριβώς κάτω από αυτόν θα δεις ένα σκαλιστό σκούρο ξύλινο μπαούλο. Η Αθηνά ένα βράδυ λίγο πριν βγούμε για ένα κρασάκι άραξε πάνω σε αυτό, και έβαψε το όμορφο πρόσωπό της. Δίπλα από αυτό το σημείο το οποίο εξυπηρετούσε τον καλλωπισμό μας λίγο πριν από κάποια έξοδο, είναι μία πόρτα. Μία πόρτα και άλλο ένα δωμάτιο. Μικρό αυτή τη φορά, μ ένα παράθυρο, μ ένα διπλό σιδερένιο ψηλό κρεβάτι και μία απίστευτα όμορφη ντουλάπα άλλης εποχής. Εκεί κυριαρχεί το σκούρο φιστικί. Ο τοίχος στο προσκέφαλο του κρεβατιού είναι ντυμένος με μία ταπετσαρία σε αυτές τις αποχρώσεις και μπεζολευκά σχέδια. Ένα χαλί σκεπάζει το ξύλινο πάτωμα και το χρώμα είναι σχεδόν ίδιο με αυτό της ταπετσαρίας. Εκεί φιλοξένησαν τα όνειρα τους δύο πολύ πολύ όμορφα κορίτσια. Εκεί αλληλονανουρίστηκαν. 
Την Αναστασία για να την βρεις θα έπρεπε να φτάσεις στο τέλος αυτού του ξύλινου διαδρόμου. Θα φόραγε κάτι σέξι για να σε υποδεχτεί στο δωμάτιο με τις πιο όμορφες κουρτίνες που έχω δει στη μέχρι τώρα ζωή μου. Στο δωμάτιο με τους πολλούς πίνακες, καμβάδες που κάτι μου λέει ότι οι δημιουργοί αυτών των έργων τέχνης είναι κάποια παιδιά με ταλέντο. Ίσως κάποιος από αυτούς να έχει πάρει μορφή από το χέρι της Αθηνάς.
Αν δεν την βρεις με σέξι σύνολο... Τότε θα την βρεις στην κουζίνα να φτιάχνει ελληνικό για όλες μας. Όπως καταλαβαίνεις έχει ξημερώσει... και όταν έφτανε το πρωί η Αναστασία, με τις καθόλου σέξι πιζάμες της, πήγαινε στο βασίλειο της Στεφανίας και ετοίμαζε εκείνο το μαγικό ζωμό που θα (μας) άνοιγε το μάτι.
Η συνέχεια δεν περιλαμβάνει άλλη περιγραφή του σπιτιού, διότι δεν θέλω αυτό το κείμενο να το συνοδεύει ένα αίσθημα κούρασης. Καθώς αυτό εδώ το κείμενο έχει σκοπό να εξιστορήσει μία εξόρμηση ψυχικής ξεκούρασης. Αλλά αυτά τα πολύ γοητευτικά -για διαφορετικούς λόγους- κορίτσια μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν σ΄ αυτό το ησυχαστήριο, ξεπέρασαν και διαχειρίστηκαν διάφορα προβλήματα. Αφού βρέθηκε το μέρος έπειτα από την προσφορά της αγαπητής Αθηνάς. Έπρεπε να λύσουν και το θέμα της μεταφοράς. Αυτό το θέμα ειδικά, είχε πολλά μπρος-πίσω. Μία θα ήμασταν μείον ένα αυτοκίνητο, μία θα ήμασταν συν ένα και παραπάνω έξοδα. Αυτό το πρόβλημα ίσως μας κόστιζε κι ένα άτομο. Ο εγωισμός όμως δεν έχει χώρο σε μία εκδρομή με φίλες.
Τα σωστά λόγια, η συνειδητοποίηση κάποιων καταστάσεων, η συγχώρεση, η ανάληψη ευθύνης, μας έκαναν να ξανά δούμε το λόγο που ενωθήκαμε και με πολλή υπομονή ο στόχος έγινε ξανά ορατός, κοινός και βαδίσαμε όλες προς αυτόν. Με εκτίμηση και κατανόηση στις ανάγκες όλων. Ο ορισμός του Girl Power. Νιώθω πολύ περήφανες για εμάς κορίτσια μου πανέμορφα. Ξέρω ότι με διαβάζετε και γι ' αυτό σας απευθύνομαι ευθέως. 
Ο χρόνος σ αυτό το χωριό με τις πάρα πολλές πορτοκαλιές πέρασε διαφορετικά. Ήταν δύο οι διανυκτερεύσεις και 3 οι μέρες αλλά η αίσθηση και το αποτύπωμα που έχει αφήσει μέσα μου δεν μετριέται μόνο σε 3 μέρες. Το ένιωσα περισσότερο. Μεγαλύτερο!! Επειδή ήταν τόσο πλήρες?!? Μου κάλυψε όλα τα ψυχολογικά κενά..?!! Δεν ξέρω ακριβώς να πω τι... 
Θαρρώ πως είναι <<αναγκαίο>> ν' αφηγηθώ τα υπόλοιπα γεγονότα που πλαισίωσαν αυτή την εκδρομή. Γιατί έτσι θα υπάρξει πολύ μεγάλη πιθανότητα να αναγνωρίσετε κι εσείς, που δεν ήσασταν εκεί τους λόγους ύπαρξης του αισθήματος πληρότητας... 
Την άφιξή τους λίγο πολύ σας την έχω μαρτυρήσει. Η πρώτη μέρα ήταν μέρα προσαρμογής και προετοιμασίας του χώρου. Για λόγους ανωτέρας βίας φτάσαμε το μεσημέρι. Διαλέξαμε με τεράστια ευκολία το κρεβάτι μας, χωρίς άτοπες και αναίτιες προστριβές. Τα στρώσαμε με τα κλινοσκεπάσματα που είχαμε φέρει από το σπίτι μας και τα κάναμε ζεστά - ζεστά με τις κουβέρτες και τα παπλώματα που υπήρχαν ήδη εκεί. Είχε για όλες!!! Στον ίδιο χρόνο η αγαπητή Στεφανία μας ετοίμαζε τις πέννες της. Καθίσαμε όλες γύρω από το τραπέζι, δίπλα στο πιάνο, γευματίσαμε, τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας και ήπιαμε στην υγειά μας. Αυτό ήταν!!! Τα κορίτσια ήταν πλέον και επίσημα εκεί. Αφού μαζεύτηκαν όλα τα κουζινικά. Αυτό το έκανε άλλος, εθελοντικά και πρόθυμα. Δεν θα ήταν δίκαιο να μαγειρέψει η Στεφανία και να μαζέψει. Οι δουλειές μοιράζονταν μαγικά από μόνες τους. Το λατρεύω αυτό.. όταν γίνονται οι άνθρωποι τόσο  ο μ ά δ α. Αφού λοιπόν όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Πήραμε τα ίδια ποτήρια που τσουγκρίσαμε και μεταφερθήκαμε στο μεγάλο δωμάτιο με το τζάκι. Το μεγάλο δωμάτιο ήταν ο χώρος συγκέντρωσής μας και πολλών συζητήσεων το βράδυ. Σε αφήνω να φανταστείς τι συζητήσεις μπορεί να έκαναν επτά κορίτσια γύρω από τη φωτιά, τη νύχτα. 

Η επόμενη ολόκληρη -αυτή τη φορά-  μέρα ήταν γεγονός. Ξημέρωσε εκείνο το Σάββατο, του Φλεβάρη το μακρινό 2024. Η Αναστασία σε ρόλο μπαρίστα (όπως είπε και η ίδια). Η ψηλή της παρέας, η αγαπημένη μου και πληγωμένη μου Φανή σε ρόλο ξυπνητηριού. Το πιο γλυκό ξυπνητήρι όμως που έχεις συναντήσει και κυρίως ακούσει. Τα επτά κορίτσια θέλουν σιγά - σιγά να ετοιμαστούν και να πάνε να δουν τον Μυστρά. Ντύθηκαν αναλόγως για πεζοπορία που περιλαμβάνει ανάβαση και κατάβαση και τσουπ...Βρέθηκαν εκεί! Τα είδαν όλα. Αν και δεν είχαν πολύ χρόνο μέχρι να κλείσουν οι πόρτες του αρχαιολογικού χώρου, πρόλαβαν και τα γύρισαν όλα. Άλλη μία επιτυχία τους! 
Στη μονή της Παντάνασσας, στον Μυστρά ο επισκέπτης εκτός από την ένωση που μπορεί να νιώσει με το Θεό αν πιστεύει. Θα δει μία ολόκληρη γάτο-πολιτεία.
Ο αρκετά βραχώδης Μυστράς πλέον ανήκει στο παρελθόν και ο επόμενος προορισμός αποφασίστηκε να είναι η Τρύπη. Ένα άλλο χωρίο της Λακωνίας πολύ γραφικό σύμφωνα με τις περιγραφές των κοριτσιών που το πρότειναν. Ωστόσο δεν το είδαμε και πολύ γιατί πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι σ ένα ταβερνάκι, έτσι ώστε να είμαστε έτοιμες και ακμαίες για το επόμενο spot. Ένα μέρος που κουβαλάει και αυτό μεγάλη ιστορία, και μάλιστα ιστορία που επιστημονικά διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για μύθο. Πήγαμε σαν μεγάλα παιδιά πλέον που είμαστε να δούμε τον Καιάδα. Να δούμε εκείνο το βάραθρο... φαράγγι στο οποίο πετούσαν οι Σπαρτιάτες τα "ελαττωματικά" παιδία σύμφωνα με τις πληροφορίες και τις γνώσεις που μας παρείχε το σχολείο. Κάπου εδώ να αναφέρω μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση της Αθηνάς με καλλιτεχνικό χαρακτήρα. <<Τι λέτε να πετάξουμε ένα τέλειο ομοίωμα σε αυτό?!?>> Έτσι για την ισορροπία θα πω εγώ και για να κάνουμε από τη δικιά μας ταπεινή μεριά κάποια τέχνη. Τέλος πάντων, αυτή η πρόταση έμεινε στα λόγια... Οι πράξεις που ακολούθησαν ήταν αρκετά τολμηρές. Μπήκαμε όλες μέσα στον Καιάδα. Κάποιες βγήκαν σχεδόν αμέσως γιατί εκεί είχαν φτιάξει το σπίτι τους νυχτερίδες. Γιατί φαινόταν αρκετά απόκοσμο. Γιατί ο φακός του κινητού δεν μπορούσε να φωτίσει αυτή την άβυσσο. Έτσι το ένιωσα εγώ. 
Η λογική επιπρόσθετα σου έλεγε ότι δεν έχεις κατάλληλο εξοπλισμό για να κατέβεις και να ανακαλύψεις ιδίοις όμμασι τα <<εντόσθια>> αυτού του σπηλαίου.. βαράθρου.. φαραγγιού. Έλειπαν πολλά. Κράνος, φακός κεφαλής ούτως ώστε να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα, σφυρίχτρες. Κάποιος πιθανός σεισμός θα ήταν άπειρα επικίνδυνο σενάριο.
Αθηνά και Στεφανία δοκίμασαν να κατέβουν ακόμα πιο κάτω και να φέρουν και κάποια <<δώρα>> στην επιστροφή τους. Φωτογραφικό υλικό με μία κούκλα, με πολλά μεγάλα οστά τα οποία θα μπορούσαν να είναι ανθρώπινα, με σπασμένα μπουκάλια. Λίγο μετά τα ευρήματά τους βγήκαν και αυτές, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής μιας και ο ουρανός είχε φορέσει το μαύρο του μανδύα.
Η επάνοδος βρίσκει τα επτά κορίτσια κάπως κουρασμένα. Παρόλα αυτά όταν βρήκαν το χρόνο και το χώρο έκαναν, μία, τόση δα, έκπληξη στη σέξι <<γερόντισσα>> της παρέας. Πριν μία εβδομάδα είχε τα γενέθλιά της και η συνάντηση αυτή ήταν ότι πρέπει για 2 σοκολατένια μέσα, έξω κρουασάν με καρφωμένα, δώδεκα - αυτά βρήκαμε - κεράκια πάνω τους. Σ' αυτή τη φάση ανάγνωσης του κειμένου πρέπει να παίζει μέσα στο μυαλό σας το πολύ παραδοσιακό τραγούδι που λέμε σε αυτόν που θα σβήσει τα κεράκια στην τούρτα ή και <<τούρτα>>. Κάπου εδώ ίσως <<πρέπει>> να ζητήσω μία συγγνώμη από τον <<υιό>> μου τον Τηλέμαχο. Καθώς δεν πολύ συμπαθεί αυτό το άσμα. Τώρα οφείλω να ζητήσω συγγνώμη και από εσάς, διότι σας <<έκαψα>> με την παραπάνω πρόταση. 

Το τραγούδι τελείωσε, τα δώδεκα κεράκια στην τούρτα έσβησαν, η ευχή έγινε... αναμένουμε την πραγματοποίησή της. Και μαζί με αυτό, αναμένουμε να ετοιμαστούν επτά εντυπωσιακά κορίτσια για τη βραδινή τους έξοδο στην πόλη. Η αναμονή όσο κι αν αυτό σας φαίνεται περίεργο δεν ήταν μεγάλη.
Οι ενδυματολογικές επιλογές τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο χαρακτηριστικές της κάθε μιας. Vintage πουκάμισο σε γκρι μαύρες αποχρώσεις με ιδιαίτερο γιακά, τοπ όλο διαφάνεια στενό με μακρύ μανίκι και ένα εσώρουχο με δαντέλα από μέσα, μαύρο καλσόν με τα πιο εντυπωσιακά και σέξι σχέδια, τζιν παντελόνι με κρόσσια, ριγέ κοντή ζακέτα με χρυσά ανάγλυφα γιαγιαδίστικα έντονα κουμπιά, μαύρο παλτό μακρύ με ζώνη και τετράγωνες εξωτερικές τσέπες και ο κορσές με τον φτερωτό Θεό έρωτα. Μπας και τον βρω εκεί που πρέπει. Έτοιμες για κρασάκι στην Σπάρτη. Έτοιμες για φαγητό και συζήτηση γύρω από ένα τραπέζι ταβέρνας με πολύ καλό φαγητό. Έχει διακριθεί κιόλας. 

Η πρόταση που περίμενα από το καλοκαίρι επιτέλους έγινε. Η αδελφούλα μου, νομίζω πρότεινε να πάμε σπίτι κι εκεί μπροστά από το ζεστό τζάκι να παίξουμε επιτραπέζια. Όλοι ψήφισαν υπέρ αυτής της πρότασης και σ΄ ένα τέταρτο γυρίσαμε στη βάση μας. Κάναμε και μία στάση για αλκοτέστ. Να τα λέμε κι αυτά τα αστεία περιστατικά. Εφόσον λοιπόν ο κ. αστυνομικός διαπίστωσε ότι είμαστε καλά κορίτσια, μας είπε καληνύχτα και μας άφησε να συνεχίσουμε την πορεία μας. 
Αυτά που ακολούθησαν δεν είχαν και πολλή σχέση με την πρόταση που προηγήθηκε. Θυμάμαι κάποιους να έχουν φάει πολύ και να έχουν ανάγκη από ένα ζεστό χαμομήλι με λεμονάκι. Θυμάμαι τον αστείο εαυτό μου να βγαίνει έξω μέσα στο κρύο και την υγρασία με πιζάμες και παντόφλες ρακούν για αναζήτηση λεμονιού από κάποια λεμονιά στην οποία να έχω πρόσβαση. Ως γνήσια κοντή δεν έφτανα και ξανά γύρισα σπίτι για να πάρω ένα σκαμπό το οποίο θα με βοηθούσε να φτάσω σε αυτό που λαχταρούσα. Όταν γύρισα πίσω στο σπίτι, η Αναστασία προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει γιατί θα ήταν δύσκολο να συντονίσω σκαμπό πάνω στο πλακόστρωτο, φακό-κινητό και προσπάθεια συγκομιδής. Κρατούσα και μία σακούλα για να μεταφέρω τους κίτρινους "θησαυρούς" της μάνας Γη. Η Αναστασία ήταν στο μέγιστο βαθμό βοηθητική. Καθώς χρειάστηκε να ανέβω και σε μάντρες για να πάρω αυτό που ήθελα και είχα ανάγκη. Πήρα και για το σπίτι στη Κόρινθο η αλήθεια είναι. Επιπροσθέτως, να επισημάνω ότι τηρήθηκε ο άτυπος κανόνας της μάντρας. <<Κλέψαμε>> ότι ήταν εκτός της μάντρας. Το <<κλέψιμο>> είπαμε να μην περιοριστεί μόνο στα λεμόνια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να βλέπεις δύο κοντά μαύρα ανθρωπάκια.. το ένα να κρατάει σακούλα και φακό-κινητό και το άλλο να ανεβαίνει σε σκαμπό. Αν χρειαστεί και σε μάντρες και να κόβει τα πιο ζουμερά πορτοκάλια. Όλα αυτά μεταμεσονύχτια!! Λίγο πιο δίπλα από αυτά τα δύο κορίτσια (Αναστασία Κ. & εμένα) μία πορτοκαλιά σίγουρα είχε πεθάνει στο γέλιο.. Γιατί αυτή θα μπορούσε να τους προσφέρει αυτό που ήθελαν δίχως κόπο. Όταν την είδαν πέθαναν κι αυτές στο γέλιο. Δεν πέθαναν πολύ γιατί ήταν και βράδυ. Είχαν διακριτικότητα. Παρόλα αυτά έκαναν κι εκεί ένα πλιάτσικο. Σκοπός ήταν να γεμίσει η σακούλα. 
Με γεμάτη σακούλα και πολλά διακριτικά γέλια επέστρεψαν και συνάντησαν τις υπόλοιπες κορασίδες μπροστά από το τζάκι. Επιτραπέζια δεν έπαιζαν. Συζητούσαν...προγραμμάτιζαν το τελευταίο αύριο εκεί. Ήπιαν το ζεστό αφέψημα τους, είπαν δυο τρεις κουβέντες, κάνανε μποτέ, ξενύχτησαν, νύσταξαν και σιγά σιγά οδηγήθηκαν όλες στα κρεβάτια τους. 

Κυριακή 18 Φεβρουαρίου, μάζεψαν όλα τα πράγματά, πήραν πρωινό και ξεκίνησαν για Μάνη.              Πιο συγκεκριμένα στο πανέμορφο Λιμένι. Στο πέτρινο, παραθαλάσσιο, παραδοσιακό αυτό χωριό της Μάνης, κάποια θαρραλέα κορίτσια γδύθηκαν και βούτηξαν στη θάλασσα. Όχι σε σημείο με κοινή θέα. Κάπου απομονωμένα θα έλεγε κανείς. Μην μας κλείσουν μέσα για προσβολή της δημόσιας αιδούς. Έκαναν το πρώτο μπάνιο για εκείνο το μακρινό 2024.
Ήθελαν, το τόλμησαν και το έκαναν. Η αλήθεια είναι ότι τα απωθημένα δεν βοηθάνε και πολύ τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. Ειδικά όταν πρόκειται για κάτι τόσο μικρό και το οποίο δεν θα επηρεάσει τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη. Εξάλλου η υπερανάλυση μπορεί να οδηγήσει σε μούδιασμα και εν τέλει να μην κάνεις αυτό που τόσο πολύ ήθελες . 
Τα κορίτσια της ιστορίας μας, βρίσκονται γυμνά μέσα στα πεντακάθαρα νερά και πλατσουρίζουν σαν παιδιά. Βγάζουν φωτογραφίες για να έχουν να κοιτάζουν όταν θα έχουν την συναισθηματική ανάγκη να επιστρέψουν σε εκείνη τη μοναδική στιγμή ή όταν τα χρόνια θα έχουν περάσει και θα λένε ιστορίες σε δικούς τους ανθρώπους. Μα τι ωραία που ξεφοντάρουν τα λευκά κορμιά τους στο μπλε της θάλασσας. Τι ωραία που χαμογελούν τα μάτια τους γιατί νιώθουν και είναι ευτυχισμένες. Τι κρύο νιώθουν στο κορμί τους αλλά τι θέρμη νιώθουν μέσα στην ψυχή τους. Φτιάχνοντας άλλη μία όμορφη ανάμνηση, ντύθηκαν και έβαλαν μπρος για Αρεόπολη.

Έκαναν ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο. Πώς??!  Η ιστορική περιοχή της Αρεόπολης, διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων το 1821. Από την πλατεία του χωριού, στις 17 Μαρτίου το 1821, οι Μανιάτες όρθωσαν το λάβαρο της επανάστασης και από τότε κάθε χρόνο οι κάτοικοι γιορτάζουν με λαμπρότητα την επέτειο της εξέγερσης κατά των Τούρκων. Σήμερα, στην καρδιά της Αρεόπολης, στην πλατεία των Αθανάτων βρίσκεται η πέτρα που χρησιμοποιούσαν οι Μανιάτες για να στηρίξουν την Ελληνική σημαία. Δίπλα, στέκει το άγαλμα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
Η περιήγηση ήταν αρκετά μαγευτική. Η "πέτρινη καρδιά" της Μάνης εντυπωσίασε τα επτά κορίτσια της ιστορίας μας, με την αρχιτεκτονική της, με το άγριο και την ίδια στιγμή ιδιαίτερα γοητευτικό φυσικό τοπίο της. Η ματιά σου <<χοροπηδάει>> καθώς κάνει άλματα από το ένα πέτρινο σπίτι στο άλλο. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτού του τόπου. Εξού και ο τίτλος <<Πέτρινη Καρδιά>>. Οι πέτρινοι πύργοι που υπάρχουν θα σταματήσουν αυτό το <<ξέφρενο χοροπηδητό>> -της ματιάς σου- που έλεγε και η Μπέλλα Μπάξτερ και κυρίως έκανε!! Θα σταθεί το βλέμμα σου σε αυτούς και θα τους παρατηρεί με ενδιαφέρον διότι, προσδίδουν έναν αέρα περηφάνιας στην περιοχή. Πέτρινα στενά σοκάκια και καλοδιατηρημένα πυργόσπιτα στολίζουν την γραφική πόλη της Αρεόπολης.

Τα μάτια έφαγαν για τα καλά, αλλά η κοιλίτσα κάπως παραπονιέται. Το κάλεσμα για φαγητό έγινε. Η αναζήτηση της παραδοσιακής ταβέρνας, που θα μας ικανοποιούσε με όλα τα καλούδια της έγινε. Τα κορίτσια είναι στο πιο κατάλληλο μέρος για να γευματίσουν και να πουν αυτά τα ωραία που συνηθίζουν να λένε. Η Αθηνά έδωσε μία πρωτότυπη ιδέα για συζήτηση. <<Πώς θα ήμασταν, η κάθε μία ξεχωριστά, αν ήμασταν σπίτι?>>. Οι περιγραφές ξεκίνησαν να ξεχύνονται στο τραπέζι η μία μετά την άλλη. Η φαντασία και ταυτόχρονα ο ρεαλισμός έδιναν παράσταση. Πρωταγωνιστές όλοι μας και θεατές ταυτόχρονα. Μαγεία!! Ενδιαφέρον και παιδικότητα... Όλες ανυπόμονες να πουν αυτό που έχει πλάσει το μυαλουδάκι τους και να ακούσουν τις περιγραφές που τις αφορούν. Η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, γιατί περάσαμε σε μία άλλη υποθετική κουβέντα με κεντρική ιδέα: <<Τι επάγγελμα, βάσει της εξωτερικής εμφάνισης -και όχι μόνο- πιστεύεις ότι θα μου ταίριαζε?>>
Αυτή η κουβέντα στάθηκε η αφορμή να μάθω κάτι που δεν ήξερα. Πείθω είπαν για μουσικός. Και πιο απόλυτα συγκεκριμένα για μουσικό που παίζει αιθερόφωνο. Είναι το Theremin. Μιλάμε για ένα μουσικό όργανο που δεν χρειάζεται να το αγγίζεις για να παράγει αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο. Αυτός που το παίζει.. παίζει στον αέρα επί της ουσίας. Παίζει τον αέρα. Όσο ανούσιο μπορεί να ακούγεται σε κάποιους αυτή η πληροφορία, άλλο τόσο προκαλεί εντύπωση όταν δεις αυτόν που το "ερμηνεύει". Αναφέρεται πολύ χαρακτηριστικά ως <<εναέρια γλυπτική>>. 
Ομολογώ οτι εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα το πόσο διαφορετικό είναι από όλα τ΄ άλλα μουσικά όργανα ένιωσα ένα αίσθημα ευφορίας, για το γεγονός ότι οι φίλοι μου με ενσωματώνουν, με ταυτίζουν με κάτι τόσο ξεχωριστό. Ίσως η μύτη μου να ψήλωσε λίγο μετά από αυτό. Ίσως πάλι και όχι. 
Ευχαριστώ πολύ πολύ κορίτσια μου. 

....Χωρίς να το καταλάβουν το βράδυ έφτασε στην όμορφα άγρια πέτρινη Αρεόπολη και η καμπάνα του χωριού χτύπησε 9 φορές. Αυτό το χτύπημα της καμπάνας σηματοδοτούσε και το τέλος της εξόρμησης. Το τέλος των "θέλω" και την έναρξη των "πρέπει". Έπρεπε να γυρίσουν στα σπίτια τους, να χωριστούν και να δώσουν ραντεβού για κάποια άλλη φορά σε κάποιο άλλο ίσως μέρος..
Γιατί η ζωή αγαπητά μου παιδία έτσι ακριβώς είναι. Έχει περίοδο <<θέλω>> και <<πρέπει>>.
Γυρίζουμε στα πρέπει για να κάνουμε τα θέλω μας. 
Ευχαριστώ πάρα πολύ που είστε εδώ.
Ευχαριστώ πολύ που υπάρξαμε εκεί.
Ευχαριστώ για όλα.

Αθηνά, Αναστασία Μπ.,Στεφανία, Αναστασία Κ., Φανή & Γεωργιάννα μου!! 
Για δύο διανυκτερεύσεις και τρεις μέρες στην περίοδο των <<θέλω>> μου ήσασταν η ομάδα μου και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Εμένα αυτή η εξόρμηση Ε Κ Ε Ι  με δίδαξε πολλά. Από το μπακ-στόρι της μέχρι και την υλοποίησή της. Ευελπιστώ να άφησε κάτι και σε σας.

Εις το επανιδείν!!