Στο κεφάλαιο Έ ρ ω τ α ς δίνεις λευκή κόλλα ;!!;

Πέρασαν κάποιες μέρες που βρήκαν αυτό το κορίτσι σε μία διαφορετική ψυχική κατάσταση. Οι μέρες είναι λίγο - πολύ ίδιες, εμείς είμαστε που ξυπνάμε διαφορετικοί μέσα σε αυτές. Γιατί έρχονται κάποιες καταστάσεις οι οποίες σε συνδυασμό με μας σχηματίζουν διάφορες χημικές ενώσεις. Αυτή η χημική αντίδραση προκάλεσε πολλά δάκρυα που είτε θα χάνονταν ανάμεσα στα δυο της στήθη, δροσίζοντας τόσο - όσο την πληγωμένη καρδιά της. Δάκρυα που φανερώνουν την διαδικασία της αυτοθεραπείας.
Έτσι κι αλλιώς, κανένα από τα δύο άτομα που ήταν εκεί <<μαζί>> της δεν αντιλήφθηκαν τη θλίψη της που είχε πάρει τη μορφή δακρύων. Είτε αυτή η μορφή θλίψης θα νότιζε το μαξιλάρι της. Αφού η παρουσία των άλλων δύο ανθρώπων την έκανε να νιώθει ακόμα πιο μόνη της. Αποσύρθηκε στην κάμαρά της και ευθύς αμέσως η μοναξιά της έπαψε να έχει το ίδιο βάρος. Γιατί πονάει πολύ - πολύ περισσότερο να νιώθεις μόνος ανάμεσα σε κόσμο. Οπότε το μαξιλάρι που βρεχόταν από τα δάκρυά της και αποκτούσε βάρος από αυτά, ήταν τόπος και μέρος ψυχικής εξομάλυνσης. 

Μπήκε κάτω από τα σκεπάσματά της. Σκέφτηκε ένα μεγάλο (τεράστιο) αρκούδο - που θα μπορούσε να αγοράσει κάποιος την ημέρα των ερωτευμένων για τον έρωτά του - να την αγκαλιάζει και έβαλε να δει το υπόλοιπο της ταινίας <<Φτηνά Τσιγάρα>>. Ήθελε να έρθει σ΄ επαφή με κάτι μακριά από το σύγχρονο και άχαρο τώρα. Να δει πως ήταν η Αθήνα του τότε;! Εκείνον τον Αύγουστο. Εκείνη τη νύχτα. 
Πώς επέλεγε ο κόσμος να κυκλοφορήσει τον εαυτό του εκείνη την περίοδο. Από το ντύσιμο μέχρι το πως επικοινωνούσαν. Μα τι ωραία που  ε π ι κ ο ι ν ω ν ο ύ σ α ν  οι άνθρωποι τότε!! Ουσιώδης επικοινωνία. Με σωστές ανάσες. Απουσία βιασύνης, κινητών. Μόνο τηλεφωνικοί θάλαμοι.

Έκαναν οι άνθρωποι του τότε ουσιαστική συλλογή στιγμών. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο πρωταγωνιστής αυτής της ιδιαίτερης ταινίας ήταν <<συλλέκτης στιγμών>>.
Κάπνιζε φτηνά τσιγάρα, ανέπτυσσε ωραίες φιλοσοφημένες θα επιλέξω να πω συζητήσεις και όταν έκανε την εμφάνισή του το αντικείμενο του πόθου του, φλέρταρε δίχως δεύτερη σκέψη. Με τρόπο που στο σήμερα μπορεί να τρόμαζε και να φαινόταν επικίνδυνος. Δεν δείλιασε με δυσάρεστο αποτέλεσμα να μην τολμήσει αυτό που ήθελε. Μόνο και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να απορριφθεί. Το μυαλό αυτό το ρόλο έχει να σε κρατάει ασφαλή. Αλλά τι γίνεται όταν φροντίζει για την ασφάλειά σου με τρόπο που μπορεί να σε οδηγήσει στην απραξία. Γιατί αν δεν πράξεις, ένα είναι σίγουρο. Δεν θα απορριφθείς, αλλά ταυτόχρονα δεν θα μάθεις ποτέ αν θα γινόσουν αποδεκτός. Κατάφερε το μυαλό να κάνει αυτό που είναι προορισμένο να κάνει, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή σου στέρησε μία τεράστια ευκαιρία. Αυτή μιας γνωριμίας ή ακόμα περισσότερο μιας ερωτικά συντροφικής γνωριμίας. 

Σ΄ αυτή την ταινία όμως τα γεγονότα απέχουν κατά πολύ από την παραπάνω ανάλυση. Ο δυναμικός, οξύνους, ομολογουμένως γοητευτικός πολυεπίπεδα πρωταγωνιστής φλερτάρει και μας αποκαλύπτει - απογυμνώνει έναν έρωτα ρομαντικό, αθώο, σχεδόν νοσταλγικό που επιβεβαιώνει την αλλοτρίωση του φλερτ στη σημερινή εποχή. 
Αλλοτριωμένο φλερτ! Τώρα ο κόσμος είναι τόσο βουτηγμένος στα δικά του που κατέστησε αυτήν την πρώτη επαφή εκδήλωσης ερωτικού ενδιαφέροντος, σώμα στο διάστημα το οποίο χάθηκε μέσα σε Μ Α Υ Ρ Η  Τ Ρ Υ Π Α. 
Αυτό το πρώτο στάδιο - το οποίο κρύβει μέσα του πολύ ενδιαφέρον, δόσεις ευρηματικότητας, μία χαριτωμένη αμηχανία, μία επιτηδευμένη ανάγκη να κάνεις την φωνή σου πιο ερωτική, την καρδιά να χτυπά σε ερωτικούς ρυθμούς - σχεδόν εξαφανίστηκε. Έχουμε τις ταινίες να μας θυμίζουν πως είναι...πως ήταν...

...Εξαφανίστηκε λοιπόν... και τι άφησε στη θέση του;!; Τι φέρνει τους ανθρώπους κοντά και τους αποξενώνει μόνο μιας;;!!

Μία οθόνη, μία εφαρμογή γνωριμιών, ένας λογαριασμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μας έχει κάνει όλους άσχημα όμορφους ή φιλτραρισμένα όμορφους. 
Μία συζήτηση η οποία απαρτίζεται από κάποιες βασικές ερωτήσεις όπως "Πως σε λένε;" , "Πόσο χρονών είσαι;", "Με τι ασχολείσαι;" και η συνέχεια εν ριπή οφθαλμού γίνεται πλέον ακατάλληλη σε περιεχόμενο για ένα παιδί κάτω των δέκα οχτώ χρονών. 
Σεξ, σεξ, σεξ βασική λέξη της συζήτησης είναι το μουνί. Για τους πουριτανούς μουνάκι και για τους ανυπόμονους μουνάρα. Εννοείται πως η συζήτηση για να λέγεται συζήτηση, επιβάλλεται η ύπαρξη διαλόγου. Και ο διάλογος συμπληρώνεται με τη χρήση της λέξης πούτσα. Εδώ υποκοριστικά δεν βοηθάνε στην εξυπηρέτηση του σκοπού. Οπότε "πουτσάκι" σε σεξοσυζήτηση δεν θα δεις. Εκτός και αν θέλεις να της ρίξεις νερό (της σεξοσυζήτησης). Επομένως η πούτσα ανάγεται υποχρεωτικά σε πουτσάρα. Και κάπως έτσι μιλάς με τον άλλον για κάτι τόσο σημαντικό, όπως σεξ, έχοντας πηδήξει για τα καλά και από όλες τις πλευρές, αυτό που λέγεται φλερτ. 
Περιγράφεις εικόνες , κάνεις σενάρια, γίνεσαι <<σκηνοθέτης>> της υπόθεσης , αποκαλύπτεις φαντασιώσεις. Γδύνεσαι χωρίς να σε γδύσουν, χωρίς να σε αγγίξουν. Με το ένα χέρι στέλνεις και με το άλλο παίζεις το πουλί σου για έναν άνθρωπο που δεν έχεις ακούσει καν την φωνή του. 
Κι έχεις προδώσει το φλερτ. Έχει γίνει απαλοιφή κάθε μορφής ευρηματικότητας. 
Πρώτο στάδιο - επίπεδο είναι ένα διπλό πατ-πατ ή ταπ-ταπ στην οθόνη του κινητού ούτως ώστε να κάνεις καρδούλα σε αυτόν που σου αρέσει. 
Πόσο πρωτότυπο!! (Με πόση ειρωνεία να το λέω άραγε αυτό..)
Έτσι πλέον οι άνθρωποι δείχνουμε ότι μας αρέσει κάποιος. Όλοι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ενώ υποτίθεται ότι είμαστε τόσο ξεχωριστοί και μοναδικοί. Πόσο τραγικό και ακραία οξύμωρο!! 
Το δεύτερο στάδιο - επίπεδο είναι η ανάπτυξη άμεσης - ξεκάθαρης σεξοσυζήτησης. 

Γι΄ αυτό η διαφορά της σημερινής εικόνας με την εικόνα που μας παρουσιάζει ο αγαπητός Ρένος Χαραλαμπίδης στην ταινία <<Φτηνά Τσιγάρα>> είναι σχεδόν χασματική. 
Και το λέω με απίστευτη σιγουριά αυτό, ενώ ο πυρήνας μου είναι αμφιβολία.. Διότι έχω απίστευτα πολύ καιρό να ακούσω από κάποιον μία ιδιαίτερη ιστορία προσέγγισης που να αναδεικνύει τη μοναδικότητα του είδους μας. 
Πόσο φλατ γίναμε;!; Τόσο όσο και οι οθόνες θα πω. 
Και τώρα για πες μου ειλικρινά... 
Υπάρχει περίπτωση να σου πει κάποιος, πριν σε ρίξει στο κρεβάτι, στο πάτωμα, στο τραπέζι όπου τέλος πάντων θέλεις.... 
<<2030. Έχεις οικογένεια, παιδιά, ένα σύζυγο, λεφτά και τυχαία περνάς από το συγκεκριμένο καρτοτηλέφωνο και σκέφτεσαι πως εκείνος ο άντρας που του είπες "όχι", ίσως ήταν ο άντρας της ζωής σου. Άσε με να αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου...>> 
[Νίκος (Ρένος Χαραλαμπίδης) Αύγουστος, Αθήνα ,2000μ.Χ.] 

Εσύ τελικά στον έρωτα δίνεις λευκή κόλλα?!! 

<3 <3 <3 <3 <3 <3 <3