Πλέον αγαπώ τις μέρες με βροχή

Η αγάπη πιστεύετε ότι πονάει? Πως γίνεται ένα τόσο θεραπευτικό, τόσο αναγκαίο για την ύπαρξη μας, τόσο γεμάτο και κινητήριο συναίσθημα, εν τέλει να δημιουργεί πόνο. Θα απαντήσω όπως πιστεύω και νιώθω, με μία μικρή καθυστέρηση όμως. Γιατί θέλω πρώτα να ανατρέξω σε αυτό το τόσο δα βιβλιαράκι που νιώθω την επιθυμία να έχω σχεδόν πάντα μαζί μου. Λέγεται "Το μικρό βιβλίο του Έρωτα και της Αγάπης". Θέλω να το ψαχουλέψω και να "παίξω" αυτό το "παιχνίδι" που συνηθίζουμε να "παίζουμε" με την αγαπημένη μου ΑναστασίαΜπ. Θα το ανοίξω και θα σταθώ στη σελίδα με τον αριθμό επτά. Όσες και οι εν λόγω γραμμές. Θα το διαβάσω και θα σας το γράψω εδώ. Να δούμε τι πίστευε κάποιος, κάπου, κάποτε γι' αυτό το προαιώνιο συναίσθημα.
Τα παρακάτω λόγια περί αγάπης ανήκουν στον κ. Thomas A. Kempis (1379-1471)
Η αγάπη βάρος δεν νιώθει 
κανένα κι ούτε πρόβλημα
κανένα την απασχολεί,
τολμά αυτό που είναι
πέρα από τη δύναμή της,
δε δέχεται εξήγηση καμιά
για το αδύνατο. γιατί τα 
πάντα δέχεται ωσάν να' ναι 
νόμιμα και όλα δυνατά. 
Όπως σας "υποσχέθηκα", τώρα θα τοποθετηθώ εγώ. Θα εκφραστώ ως παιδί (πάντα θα το έχω μέσα μου) αλλά και ως ενήλικας. Από μικρή λοιπόν, μέχρι και σήμερα την αγάπη την έχω στο μυαλό μου τοποθετημένη στην κατηγορία των θετικών συναισθημάτων. Ο ενηλικιωμένος εαυτός μου, αναγνωρίζει πλέον, ότι δεν υπάρχουν αρνητικά και θετικά συναισθήματα, μιας και όλα είναι αναγκαία. 
Τώρα όμως θα κάνουμε λόγο για την αγάπη. Στην οποία πιστεύω ότι έχουμε δώσει λάθος ερμηνεία όταν πέφτουμε στην παγίδα του εγωισμού και καταλήγουμε να την κατηγορούμε για πόνο.
Θλίψη, στεναχώρια, πόνο μπορεί να προκαλέσει η απουσία αυτής. Η έλλειψή της... 
Καθώς από τη γέννησή μας, από εκείνη τη μαγική στιγμή που θα βγούμε μέσα από τα σπλάχνα της μαμάς μας, χρειαζόμαστε την αγάπη για να επιβιώσουμε. Χωρίς αυτή είμαστε καταδικασμένοι σε δυστυχία. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου αυτού του είδους η σύνδεση που προσφέρει αυτή. Η ματαίωση αυτής της σύνδεσης μπορεί να είναι η αρχή πολλών κακών. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της έλλειψης, το είχα διαβάσει σ' έναν τοίχο γραμμένο με μαύρο σπρέι. <<Ότι μεγαλώνει στη μοναξιά, γίνεται άγριο>>... Τη μοναξιά σε διάφορες προεκτάσεις της, την συνδέω σχεδόν άρρηκτα με την απουσία αγάπης.   
Τα <<παιδιά>> της αγάπης είναι η προσφορά, η φροντίδα, το ενδιαφέρον, ο χρόνος, η αποδοχή, το μοίρασμα, αγκαλιά, ένωση, αφοσίωση, υπομονή και ότι άλλο εμπεριέχει ένα άλλο πρόσωπο ή πολλά πρόσωπα. Πολύ γενικό και αόριστό το τελευταίο σκέλος της παραπάνω πρότασης. Παρόλα αυτά σκέψου όλα εκείνα τα αγνά "πράγματα" που κάνεις για έναν άνθρωπο (και όχι μόνο άνθρωπο) που αγαπάς κι έτσι θα βρεις όλα τα <<παιδιά>> της.
Το ακόμα πιο μαγικό αυτού του συναισθήματος που μπορεί να σε αναγεννήσει είναι ότι μπορείς να την βρεις παντού. Δεν περιορίζεται μόνο στον ερωτικό τομέα. Δεν αγαπάει μόνο κάποιος που είναι ερωτευμένος. Αγαπάει ο φίλος τον φίλο του, ο μπαμπάς και η μαμά τα παιδιά τους. Ο δάσκαλος αγαπά τους μαθητές του, το μικρό και το μεγάλο παιδάκι τα ζώα. Ένας μοναχός, μία μοναχή τον Θεό...
Όταν νιώθεις αυτό το αίσθημα έξι ορμόνες απελευθερώνονται από τον εγκέφαλό σου. Ένα ηφαίστειο ορμονών εκρήγνυται και διαρρέει όλο σου το σώμα.  Φερομόνες, Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH).
Θα πάρεις αγκαλιά τον σύντροφό σου και τσουπ αυτές θα αρχίσουν το πάρτι. Και αν θέλεις κάνε και μία αστεία σκέψη που μόλις έκανα κι εγώ... Αυτές οι ορμόνες θα κάνουν πάρτι και μέσα στο σώμα του συντρόφου σου. Οπότε τι μας διδάσκει αυτή η παράγραφος?!? Μα φυσικά ένα πράγμα. Να πάρουμε αγκαλιά τους συντρόφους μας για να ξεκινήσει το πάρτι. Όσοι έχετε σύντροφο.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, αφήστε έναν φίλο, να σας κυκλώσει με τα χεράκια του. Θα νιώσετε τον θώρακά σας πάνω στο δικό του. Το άγγιγμα των χεριών του πίσω στην πλάτη σας να σας χαϊδεύει και να σας λέει με το σώμα ότι "είμαι εδώ για σένα φίλε μου". Ένα είδους σχέσης που σε κάποιες περιπτώσεις είναι ανώτερο της ερωτικής σχέσης. Το λέω αυτό καθώς η ερωτική αγάπη μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι πολύ κτητικό. Να θέλεις το <<λουλούδι>> που θαύμασες να το κάνεις δικό σου και να το κόψεις. Αν και για μένα μία τέτοια πράξη αφαιρεί αμέσως αυτό για το οποίο κάνω λόγο τόση ώρα. Εξουδετερώνει την αγάπη. Γιατί αν αγαπάς, δεν θα κάνεις κάτι το οποίο εν τέλει θα οδηγήσει τον άλλον στον μεταφορικό θάνατο του. Θα πηγαίνεις κάθε τόσο και με φροντίδα θα το ποτίζεις. Θα κάνεις όλα αυτά που θα προσθέτουν μέρες ζωής σε αυτό και θα του προσδίδουν μία ομορφιά που μόνο με τα μάτια της αγάπης θα τη βλέπεις. Αν συνδυάσεις την αγάπη με τον πόνο τότε λυπάμαι -ή και όχι-  που στο λέω, αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου δεν είναι αγάπη. Είναι μία εγωιστική ανάγκη, ένα αίσθημα χειραγώγησης... Η αγάπη δεν σε πνίγει, δεν σε φυλακίζει, δεν σε πονά. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. 
Πρόκειται για πλάνη . . . Ο εγωισμός, το ε γ ώ  πονάει επειδή δεν παίρνει πίσω αυτό που δίνει. Ας παραδεχτούμε ότι όλοι μας ιδανικά θέλουμε ν' αγαπήσουμε κάποιον και να μας αγαπήσει αυτός ο κάποιος πίσω. Η έλλειψη αυτής της αμοιβαιότητας μας κάνει να πονάμε. Όχι η αγάπη!! 
Έτσι συμβαίνει στη ζωή, όταν ακόμα και το συναίσθημα το έχουμε κάνει <<συναλλαγή>>. Όταν δίνουμε με σκοπό να κερδίσουμε κάτι από αυτό. Λες και πρόκειται για κάποιου είδους επιχειρηματικής επένδυσης. 
Ας γυρίσουμε είκοσι τέσσερα χρόνια πίσω. Στην ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη "Φτηνά Τσιγάρα" και ας θυμηθούμε κάποια λόγια που περιγράφουν ότι προσπαθώ να πω παραπάνω.. 
"[…] Το σ'αγαπώ είναι πολύ ύπουλο, κρύβει μια ερώτηση. Το «μ' αγαπάς;» Που ο άλλος σου λέει «σ'αγαπώ», για να.. για να.. σου ζητήσει ένα λογαριασμό, για να.. για.. για να του πεις κι εσύ αν τον αγαπάς.. Είναι.. πολύ ύπουλο.." 
Είναι!! Υπό αυτή τη μορφή, θα ξανά πω ότι ναι είναι και θα συμφωνήσω με τον αγαπητό κ. Ρένο. Δεν υπάρχει κάποια υποχρέωση, επειδή εσύ νιώθεις, να νιώσει και ο άλλος. Πόσο βάλσαμο θα ήταν για την ψυχή μας, να μας αρκούσε το γεγονός πως δίνουμε και να το κάνουμε καθαρά για εμάς χωρίς να περιμένουμε τον "λογαριασμό". Να επέρχεται η ολοκλήρωση δίχως να αναμένεις την αντίδρασή από την δράση σου. Μήπως έχω αρχίσει να εξιστορώ κάποιο παραμύθι?!?! Το όποιο μάλιστα έχω το θράσος να το εισάγω χωρίς την απόλυτα ευρέως γνωστή φράση <<μια φορά κι έναν καιρό...>> ?!?! Αυτού του είδους η αγάπη νομίζω ότι μόνο σε ένα μοναστήρι θα μπορούσε να βρει γόνιμο έδαφος. Μέσα σ΄ ένα κελί, μόνος και ταυτόχρονα όχι μόνος γιατί είναι εκεί ο Πανταχού Παρών! Να δίνεις όλο σου το ΕΙΝΑΙ μέσω της άσκησης των καθημερινών καθηκόντων, της ιερής προσευχής, της υπακοής στο θέλημα Εκείνου, της νηστείας , της ταπεινότητας, αποφεύγοντας τα εγκόσμια. Αφήνοντας το δικό σου εαυτό πίσω. Δίνοντας χ ρ ό ν ο και ότι έχεις σε Εκείνον δίχως να περιμένεις κάποιο αντάλλαγμα σ' αυτή τη ζωή τουλάχιστον. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς... ακόμα και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει "λογαριασμός". Ο χρόνος που δίνει ο πιστός θα "πληρωθεί" με την αθανασία της ψυχής του μετά θάνατον στα Ηλύσια Πεδία. Θα του προσφερθεί το άχρονο... το πάντα... το τώρα το πριν το μετά και το πάντα ξανά. Επειδή θυσίασε ή και όχι το χρόνο του επί Γης. Δούναι και Λαβείν!!! Πώς περιμένεις να πάρεις αν δεν δώσεις πρώτα? Συναλλαγές παντού. 
Παρόλα αυτά - με θράσος- θα κλείσω αυτή την ταπεινή άποψη με την φράση που "πεθαίνουν" όλα τα παραμύθια. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Είπα δεν είπα παραμύθι!! 

Το άλμα στην επόμενη παράγραφο μπορεί να γίνει μόνο με την αναφορά στις Πέντε Γλώσσες της Αγάπης. Τις όποιές έχω σκοπό να της εξετάσω ως προς τον πόνο. Αν η διαδικασία δημιουργεί πόνο... αν το αποτέλεσμα προκαλεί πόνο. 
Αυτές τις πέντε γλώσσες τις άκουσα ένα πρωινό στο ραδιόφωνο. Τις έχω "μιλήσει" και τις Πέντε Γλώσσες της. Απλά εκείνο το πρωινό έτυχε να μάθω γι αυτές δια στόματος ψυχολόγου. 
Οι 5 γλώσσες της αγάπης

• Λόγια επιβεβαίωσης
• Ποιοτικός χρόνος
• Δώρα
• Πράξεις φροντίδας
• Σωματική επαφή
  

Πονάει άραγε να πεις ενθαρρυντικά λόγια, καλά λόγια σε αυτόν που αγαπάς? Να του έχεις γράψει, για παράδειγμα, σ' ένα μαυροπίνακα που έχετε στο σπίτι "Καλημέρα αγάπη μου. Να έχεις κάθε επιτυχία στην καινούργια σου εργασία, και για τις λιγότερο επιτυχημένες μέρες να ξέρεις έχω μία αγκαλιά που μπορεί να χωρέσει αυτές τις μέρες"... "Υ.Γ. Σ ' αγαπώ" 
Δεν διακρίνω σε αυτήν την κατηγορία να υπάρχει κάτι που θα δημιουργήσει οδύνη. Κάθε άλλο, από τον αποστολέα μέχρι τον παραλήπτη έχουν μεταφερθεί λεγόμενα που μπορούν να ενδυναμώσουν την σχέση και επιτρέπουν στο συναίσθημα της αγάπης να αναδυθεί στην επιφάνεια και να ξεχωρίσει και να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον με το φως και την αγνότητα που εκπέμπει. Προσφέροντας τεράστια δύναμη σε αυτόν που την δίνει αλλά και την λαμβάνει.  

Δημιουργεί δυσφορία το να προσφέρεις - μοιραστείς το χρόνο σου ποιοτικά με εκείνον - η που αγαπάς?!? Δεν νομίζω θα πω εγώ. Γιατί όταν αγαπάς κάτι, είσαι εκεί γι' αυτό. Θέλεις να το βλέπεις να μεγαλώνει κάνοντας πολλές πράξεις, οι οποίες γίνονται πάνω σε μία χρονογραμμή. Ξέρεις ότι είναι απίστευτα σημαντικό για την αδελφή σου να βρει το δικό της σπίτι και να κάνει τα ολόδικά της βήματα. Όταν λοιπόν βρίσκει εκείνο το γλυκούλη σπίτι που επιθυμούσε. Αποφασίζεις με την καρδιά σου και όχι με το μυαλό, να πας εκεί μαζί της και να τη βοηθήσεις με τις κούτες και το καθάρισμα. Δεν έχει αξία για σένα να περάσεις το σουκού στην πόλη σου ξενυχτώντας λόγου χάρη... Έχει αξία να ενώσεις τη χρονογραμμή σου με την δικιά της και να είσαι εκεί για εκείνη μία στιγμή απόλυτα σημαντική για εκείνη.  

Στην αγάπη, το δώρο από μόνο του δεν έχει καμία αξία. Εκτός από αυτή που πλήρωσε αυτός που ήθελε να το αγοράσει για να το προσφέρει. Η αξία λοιπόν αναγνωρίζεται στην προσπάθεια που κάνει το άτομο για να το βρει και να το αγοράσει. Δώρο μπορεί να είναι κάτι άπειρα απλό.
Παράδειγμα, να ξέρεις ότι είναι στην εργασία του ο άνθρωπος που αγαπάς και να περάσεις να του αφήσεις ένα κομμάτι γαλατόπιτα που ξέρεις ότι τρελαίνεται γι αυτή. Δώρο μπορεί να είναι η παρουσία σου σε μία σημαντική στιγμή. Λόγου χάρη, σε μία τελετή αποφοίτησης. Να είσαι εκεί που θα επιβραβευτούν όλοι οι κόποι και όλες οι θυσίες αυτού του ατόμου. Γιατί ήσουν μαζί του όλες εκείνες τις φορές που απελπίστηκε και σκέφτηκε να τα παρατήσει, που έβαλε τα κλάματα γιατί πίστεψε ότι δεν θα προλάβει να παραδώσει την εργασία στον προαπαιτούμενο χρόνο. Όταν αναρτήθηκε η βαθμολογία σ ένα δύσκολο μάθημα και το πέρασε με καλό βαθμό. Και τσιρίζατε μαζί από χαρά!! Οπότε το δώρο δεν χρειάζεται να είναι από χρυσό υλικό.. αλλά από χρυσό καρδιάς. Όταν νιώθεις αγάπη... αυτό θα σχηματιστεί κάπως αυτόματα. Διέκρινες κάπου πόνο?!? Εγώ προσωπικά όχι. Μήτε στη διαδικασία, μήτε στο αποτέλεσμα.

Οι πράξεις φροντίδας που ακριβώς βαραίνουν τον άνθρωπο που αγαπά?!? Που ακριβώς θα νιώσει ότι αιμορραγεί το μέσα του φροντίζοντας δια μέσω των πράξεων αυτόν που αγαπά?!! Νομίζω πουθενά. Γιατί μόνο που τις κάνεις γι αυτόν που νοιάζεσαι, γεμίζεις. Ενώ δίνεις ενέργεια, την ίδια στιγμή, αντλείς την ίδια πίσω και πολλές φορές σε πολλαπλάσιο βαθμό. Είναι σαν υπερδύναμη! Μήπως είναι υπερδύναμη?!? 
Σκέψου πόσες φορές έχεις φτιάξει φαγητό στη μητέρα σου ούτως ώστε να το βρει έτοιμο όταν θα γυρίσει κουρασμένη από την εργασία της.

Τι είπαμε πιο πάνω... Ποιο είναι ένα από τα πολλά "παιδία" της αγάπης.!?! Η απάντηση φυσικά είναι η αγκαλιά, η ένωση. Η αγάπη για να εκφραστεί χρειάζεται και σωματική επαφή. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένα χτύπημα στον ώμο, ένα χάδι… Διάφορες χειρονομίες επικοινωνούν εκτίμηση, συντροφικότητα, και υποστήριξη. Όμως, ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο θερμοί στη σωματική επαφή. 
Κράτημα χεριών, Φιλιά, Χάδια, Σεβασμός στον τρόπο που θέλει να τον αγγίζεται, Σεξουαλική Επαφή... Εδώ θεωρείς ότι υποβόσκει κάποιος πόνος? Το μόνο που μπορώ να δεχτώ ως πόνο είναι το έντονο σφίξιμο της αγκαλιάς καθώς επίσης την παθιασμένη σεξουαλική επαφή από διαφόρους εισόδους. 

Τώρα αφού κοντοζυγώνεις προς το τέλος αυτού του κειμένου ίσως και να αναρωτιέσαι τι σχέση μπορεί να έχει ο τίτλος με αυτό το περιεχόμενο που μόλις διάβασες.. 
Αγαπώ τις μέρες με βροχή γιατί μου αρέσει η ιδέα να είμαι με κάποιον σύντροφο και να μοιραζόμαστε την ίδια ομπρέλα ή να με παίρνει αγκαλιά για να μην βουτήξω ακόμα και με γαλότσες μέσα σε ποτάμια και λίμνες που είναι δημιούργημα της βροχής. Υπάρχουν φορές που πονώ γιατί δεν υπάρχει στη ζωή μου αυτός ο κάποιος που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε τα παραπάνω. Πονώ γιατί απουσιάζει. Πονώ γιατί δεν υπάρχει προς το παρόν. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως η αγάπη δεν πονά αλλά ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μας πονάει επειδή θέλει να αγαπηθεί από κάποιον και δεν αγαπιέται. Παρόλα αυτά αγαπώ τις μέρες με βροχή!!! Εσείς?? 

Εν τω μεταξύ το εν λόγω κείμενο.. δημοσιεύεται  μία μέρα.. Μία Τετάρτη με πολύ πολύ Ήλιο!