...Όσοι ζούμε στο σκοτάδι, μόνη μας ελπίδα το φως!!!

Είναι από εκείνες τις φορές που έχω δυσκολία μεγάλη να ξεκινήσω ένα κείμενο. Αυτή τη φορά όμως δεν θα αναζητήσω τους λόγους αυτής της δυσκολίας. Θα συνεχίσω να γράφω μέχρι οι λέξεις να μπουν σε μία σωστή σειρά και να βγάζουν κάπως νόημα. Η ενέργεια αυτή λέγεται τράστ δε πρόσες. Δηλαδή όπως λένε και στο χωριό μου.... Εμπιστεύσου τη διαδικασία... Και θα ξεκινήσω από τα νοήματα..ή καλύτερα τους ορισμούς των εννοιών που θέλω να προσεγγίσω και να αναπτύξω.

Πρωταγωνιστές αυτής της << παράστασης>> είναι οι έννοιες σωστό, λάθος, καλό και κακό.
Θα ξεκινήσουμε από τις θετικά φορτισμένες έννοιες και θα τελειώσουμε με τις λιγότερο ή καθόλου θετικά φορτισμένες έννοιες.

Σκέφτομαι να το κάνω με πολύ απλό τρόπο και να παραθέσω τα αποτελέσματα των αναζητήσεων που έκανα. Συγκεκριμένα το βικιλεξικό αναφέρει:

 Το αγαπητό βικιλεξικό αναφέρει τον ορισμό του σωστού ως κάτι που ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Φροντίζει να κάνει και μία διευκρίνηση. Στα μαθηματικά λοιπόν η λύση της άσκησης έδωσε το σωστό αποτέλεσμα. Δεν θα απομακρυνθούμε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας και τις πρώτες πανεύκολες αριθμητικές πράξεις. Έλεγε η δασκάλα στο δημοτικό. Ένα και Ένα πόσο μας κάνει?!?!? Άνοιγες τα μικρά σου χεράκια και μετρούσες τα αντίστοιχα μικροσκοπικά δαχτυλάκια σου. Το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα αυτής της καταμέτρησης και η σωστή απάντηση ήταν, είναι δύο. Θα μου πείτε όλοι εσείς που αφιερώνετε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας εδώ... <<Τι μας λες μωρ Πόπη?!?!>>  Θα σας απαντήσω ότι κάνω μία εισαγωγή για ν΄αποδείξω ότι ένα κι ένα μπορεί να κάνει πάλι ένα. Σε ακούω να λες ... <<Τι λες μαρή τρελάθηκες?!?!?>> Και θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως γιατί το υποκειμενικό λάθος μπορεί να είναι αντικειμενικό σωστό. Χρειαζόμαστε ένα παράδειγμα για να μπορέσουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Σ' αυτήν την περίπτωση εσείς εμένα. Έστω λοιπόν ότι βρισκόμαστε στην αίθουσα συνεδριάσεων μιας εταιρείας. Το θέμα της συνάντησης είναι οι προωθητικές ενέργειες της εν λόγω εταιρείας. Στα πλαίσια αυτής της συνάντησης προκύπτει ότι δύο άτομα έχουν από μία ιδέα να προτείνουν. Όμως η πορεία της συνάντησης τους εκπλήσσει σχεδόν όλους κάπως δυσάρεστα. Διότι οι ιδέες αυτές εν τέλει είναι ακριβώς ίδιες στο περιεχόμενό τους. Επομένως ενώ έχουμε Μία πρόταση από τον Α και Μία πρόταση από τον Β... το άθροισμα των προτάσεων είναι πάλι 1. Σας έπεισα?!? Ή πρέπει να χρησιμοποιηθούν μαθηματικά για να σας το αποδείξω!!? 
-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-
Τι γίνεται όμως όταν το σωστό και το λάθος ξεπερνούν τα μαθήματα των σχολικών μας χρόνων και πλέον δε χρωματίζονται πρακτικά αλλά συναισθηματικά. Όταν κάνεις τα συναισθηματικά μαθηματικά και συνειδητοποιείς ότι δε χωράς κάπου. Ότι αυτό που πράττεις δε χωράει στον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι σαν να του φοράς με το ζόρι κάτι που δεν του κάνει και στο τέλος ξεχειλώνει...σκίζεται... καταστρέφεται. Στην αρχή έχεις την άγνοια του καινούργιου και πας να μπλέξεις τα δικά σου "μαθηματικά" με αυτά άλλων ανθρώπων. Έχεις ενθουσιασμό γι αυτό το καινούργιο, αλλά επί της ουσίας έχεις χαθεί μέσα σε τόπους που καίνε εξαιτίας του εγωισμού σου, της αίσθησης μοναξιάς. Τώρα που είπα μοναξιά... Άλλη μία περίπτωση που Ένα κι Ένα μπορεί να κάνει πάλι Ένα!! Πόσες φορές έχεις νιώσει μόνος ανάμεσα σε γνωστό πλήθος, γιατί είστε σ' εκείνη τη φάση μη συμβατοί συναισθηματικά.!!! Πολλές θα απαντήσω εγώ. Κι αυτό δεν ακούγεται κάπως προβληματικό? Όταν δηλαδή, είσαι με οικεία σου πρόσωπα και παρόλα αυτά νιώθεις μόνος.(!) Και ξαφνικά συμβαίνει κάτι ανεπάντεχο και σταματάς να νιώθεις έτσι μ' έναν άνθρωπο - σχεδόν - ξένο. 
Οι κοινές στιγμές με αυτόν τον άγνωστο άνθρωπο ξεκινούν πριν ένα μήνα. Ήταν λοιπόν μία νύχτα του ζεστού Ιούνη που αποφάσισα να πάω για ένα βραδινό μπάνιο στη θάλασσα να δροσίσω λίγο σώμα και ψυχή. Λέω ψυχή γιατί αυτή η απόφαση ήταν μία γερή κλωτσιά σε αυτό που λέγεται ρουτίνα. Μου έφτιαξε το κέφι που έσπασα το συνηθισμένο. Ενώ εκείνη την ώρα θα <<έπρεπε>> να είμαι στο κρεβάτι μου και να διαβάζω το βιβλίο, που μου δάνεισε η ΑναστασίαΜπο με τίτλο <<Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα>>, εγώ έκανα μεταμεσονύχτιες βουτιές στην ταραγμένη θάλασσα. Κάποια στιγμή βγήκα και άραξα στο πολύχρωμο πανί μου, συνειδητοποιώντας ότι νόμιζα πως ήμουν μόνη μου. Άκουγα σε μία νοητή <<διασταύρωση>> της παραλίας μαζί με τα κύματα που έσκαγαν το ένα μετά το άλλο στην ακρογιαλιά να βρίσκεται και η πηγή απελευθέρωσης ανθρώπινου συναισθήματος. ¨Ένας μάλλον πληγωμένος άνθρωπος έκλαιγε. Μου ήταν δύσκολο να μην ρωτήσω αν χρειάζεται κάτι ή κάποια βοήθεια. Πολύ διστακτικά πλησίασα και εκδήλωσα το ενδιαφέρον μου όσο πιο διακριτικά γινόταν. Προς μεγάλη μου έκπληξη αυτός ο άνθρωπος με ρώτησε αν έχω χρόνο. Του είπα ναι κι ας δούλευα το πρωί. Του λέω θέλεις να πάρουμε κάποιον δικό σου τηλέφωνο? Θέλεις λίγο νερό... ίσως έχω και χαρτομάντιλα εντελώς τυχαία μαζί μου. Μου λέει θέλω να μιλήσω σε κάποιον ακόμα και άγνωστο γιατί νιώθω ότι θα σκάσω. Εγώ στρογγυλοκάθισα απέναντι του και του είπα "Είμαι εδώ να σε ακούσω".

Ομολογώ ότι είχα κατά κύριο λόγο ήχο μιας και αυτός ο άνθρωπος καθόταν, έχοντας πλάτη τις λάμπες της παραλίας. Ένα μαύρο ανθρώπινο περίγραμμα με μαύρο γέμισμα έκλαιγε και μου έλεγε από τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας μας, ότι πράττει συνειδητά κάτι κακό. Εκεί ενεργοποιήθηκε το ένστικτο της επιβίωσης και άρχισα να φοβάμαι. Είπα από μέσα μου <<Πηνελόπη μάλλον κινδυνεύεις!!!?! Τι θα κάνεις τώρα?!? >> Η συνέχεια των λεγομένων αυτής της σκοτεινής ύπαρξης απομάκρυνε αυτόν το φόβο. Ολοκλήρωσε την πρόταση λέγοντας επί λέξη <<...είμαι το τρίτο πρόσωπο μέσα σε μία σχέση>>. Απευθύνθηκα σε αυτήν την σκοτεινή ύπαρξη με όσο το δυνατόν πιο ήρεμη φωνή. Αναφέροντας ότι είμαι εκεί για να κατανοήσω όσο μπορώ και όχι για να κρίνω. Εξάλλου αυτό το έκανε από μόνη της αυτή η ύπαρξη. Με μία λέξη αυτομομφή!!!!
Ο χαρακτηρισμός <<κακό>> που είπε δεν ήταν κάτι που μου πέρασε απαρατήρητο. Είχε ενοχές γι' αυτό που έκανε. Είχε ενοχές γιατί έπραττε με συναίσθημα κάτι που ήθελε πολύ (κατά πάσα πιθανότητα). Αλλά αναγνώριζε ότι είναι μάλλον ανήθικο, παράνομο και εγωιστικό.

Εγώ από την άλλη αναρωτιόμουν πως μπόρεσε αυτός ο άνθρωπος να μιλήσει σ' έναν παντελώς άγνωστο και μάλιστα να του αποκαλύψει κάτι, για το οποίο απ' ότι φαίνεται ντρέπεται και ντρεπόταν.
Το αυτομαστίγωμα όπως συνηθίζω να λέω, δεν είχε τελειωμό. Οι βασικές λέξεις οι οποίες προηγούνταν των περιγραφών των πράξεων ήταν τέσσερις. Στο τιμόνι αυτής της συναισθηματικής θαλασσοταραχής ήταν η λέξη <<κακό>>. Εναλλαγή γινόταν ανάμεσα στις λέξεις <<κακό>>, <<λάθος>>, <<σωστό>> και <<καλό>>. Οι δύο τελευταίες σημείωναν το μικρότερο σκορ αναφοράς.

Παίρνω το λόγο και προσπαθώ να προσδιορίσω την κατάσταση εξαρχής. Θέτοντας ερωτήματα. Γενικά είναι μία μέθοδος που επιλέγω να εφαρμόζω στη ζωή μου όταν αντιμετωπίζω προβλήματα. Η λύση λοιπόν θα έρθει δια μέσω των ερωτήσεων.
Ρωτάω <<Τι είναι κακό για σένα?>>
Αφού άφησε τα δάκρυα να ξεχυθούν από μέσα τ@ μου είπε το προφανές. Η αφαίρεση ζωής.
- Αφαίρεσες ζωή?
- Όχι!!
Πριν προλάβω να συνεχίσω το διάλογο με διακόπτει και μου λέει :
- Όχι κυριολεκτικά προφανώς, αλλά μεταφορικά σκοτώνω. Σκοτώνω το ουσιαστικό <<εμείς>> ενός ζευγαριού.
Απαντάω
-Κάθε μέρα, κάθε άνθρωπος (ή πολλοί άνθρωποι) κάτι σκοτώνουν μεταφορικά. Όχι ότι αυτό αποτελεί επιχείρημα. Επειδή το κάνουν πολλοί πάει να πει πως είναι και σωστό! Ή καλύτερα <<σωστό>>.
Μου λέει:
- Μπαίνω ανάμεσα και μάλιστα από προσωπική επιλογή. Από τη δημιουργία μας, μας δόθηκε η ελεύθερη βούληση. Αυτή έχει πάντα δύο δρόμους. Ο ένας είναι της αρετής και ο άλλος της κακίας. Και στη δική μου περίπτωση, ευχαριστιέμαι εγώ, ζημιώνοντας έναν άλλον άνθρωπο. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να νομίζει ότι έχει βρει το άλλο του μισό και η γυμνή αλήθεια - που δεν την ξέρει - είναι ότι το άλλο μισό του - της , τον - την απατάει μαζί μου. Έχω επιλέξει να σκοτώνω την σχέση τους. 
- Δεν θα σε βοηθήσω ή μάλλον δύσκολα θα σε βοηθήσω γιατί απ' ότι ακούω... Εσύ ήδη έχεις καταδικάσει τον εαυτό σου σε αιώνια κόλαση. Για να μιλήσω και στη γλώσσα σου.
Θα σου κάνω άλλη μία ερώτηση λίγο πριν μπεις οικειοθελώς στο καζάνι της πύρινης κολάσεως. Τέλος πάντων.... Γίνεται να σκοτώσεις κάτι ήδη σκοτωμένο?
- Προφανώς και όχι (μου απαντά)
- Άρα αυτό τι μας λέει?
- Έχω μερίδιο ευθύνης. Το ξέρω. (μου λέει)
- Δεν μου απαντάς. Βάλε λίγη δύναμη και μην αφήνεις το συναίσθημα να σε κατευθύνει εξ΄ ολοκλήρου. Δεν μου αρέσει να λέω στους άλλους ανθρώπους τι να κάνουν λες και είμαι φωτεινός παντογνώστης ή έχω φάει τη ζωή με το κουτάλι. Αλλά (!) πίστεψέ με, εδώ είναι απόλυτα αναγκαίο να κάνεις έναν έλεγχο πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα όπως είδες κι εσύ είναι ότι στους δύο, τρίτος ΧΩΡΆΕΙ. Κι ένα κι ένα δεν κάνει δύο. Γιατί όμως?
Απαντάει:
- Γιατί είχαν την ελεύθερη βούληση και λόγω αυτής το επέτρεψαν. Δηλαδή ο ένας από αυτούς το επέλεξε (επέτρεψε).
Λέω:
- Όπως κι εσύ η αλήθεια είναι. Συγγνώμη αν νιώθεις ότι σου στρίβω το μαχαίρι στην πληγή αλλά, δεν μπορούσα να μην το πω. Θα ήταν κάπως υποκριτικό, διότι εγώ ήμουν αυτή που σου ζήτησε να κάνεις έλεγχο πραγματικότητας. Δεν σ΄ έχω βγάλει από την εξίσωση. Αλλά να ξέρεις η γνώμη μου είναι ότι μπήκες σε αυτήν την εξίσωση, γιατί η όλη κατάσταση πάσχει από μόνη της. Έχουν επιτρέψει να κάνουν χώρο και σε άλλους ανθρώπους. Δεν την έχουν φροντίσει την σχέση τους. Δεν την ποτίζουν με κάτι ξεχωριστό και διαφορετικό. Την έχουν αφήσει έρμαιο στα ζιζάνια - παράσιτα της καθημερινότητας και της συνήθειας. Τα οποία σε πληροφορώ από πρώτο χέρι έχουν τεράστια δύναμη. Μπορούν να κλέψουν πολλά χρόνια από τη ζωή ενός ανθρώπου και στη χειρότερη περίπτωση όλα τα χρόνια του. Όλη του τη ζωή!!!!  
- Είναι δηλαδή ήδη σκοτωμένο, εξ' αιτίας αυτών που είπες?
- Τι γλυκόόό που ρωτάς κι εσύ, και πλέον καταλαβαίνω ότι καταβάλεις προσπάθεια να προσεγγίσεις την πραγματικότητα. Ας το σκεφτούμε μαζί. Τι λες?!??
- Πιστεύω ότι μπορεί να αποτελέσει κίνητρο, για τέτοιες συμπεριφορές, που οδηγούν στην απάτη το DNA το ανθρώπινο. Είμαστε κάπως αχάριστοι και άπληστοι από την φύση μας. Αγαπάμε να έχουμε το ανικανοποίητο. Αντί να εστιάσουμε σε αυτό που έχουμε και να το εκτιμήσουμε. Το οποίο εν' τω μεταξύ μπορεί να κάναμε κόπο για να το αποκτήσουμε.... Περνάμε το χρόνο μας λυπημένοι γι' αυτό που δεν έχουμε. Ή πολύ συχνά θέλουμε να τα έχουμε όλα. Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
- Ακριβώς!! Και με ειλικρίνεια θα σου πω ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό που είπες μόλις.
Εσύ εντοπίζεις κάτι από εσένα στα προηγούμενα λόγια σου?
- Ναι εντοπίζω ότι κάνω πολλά λάθη.
- Βασικά από το πολύ λίγο που σε γνωρίζω. Νιώθω ότι εντοπίζεις  Μ Ο Ν Ο  αυτά!
- Ναι, μάλλον το κάνω.
- Όσο είμαστε εδώ και μου ανοίγεις την καρδιά σου και την ψυχή σου, μόνο αυτό κάνεις. Παρόλα αυτά αν σ΄ ενδιαφέρει να μην κάνεις αυτά που αποκαλείς λάθη. Μπορείς να εστιάσεις στους λόγους εκείνους που σε οδηγούν σ' αυτά τα <<λάθη>> ή λάθη. Ίσως να είναι ένας τρόπος να μην επαναλαμβάνονται συχνά.
- Οπότε η μοναξιά που νιώθουν οι άνθρωποι είναι ένα λάθος κίνητρο?
Απαντώ:
- Η μοναξιά είναι πολύ συνταραχτική αίσθηση για εμάς τους ανθρώπους. Μπορεί κι έχει δύναμη να μας κάνει δυστυχισμένους. Εγώ πολλές φορές την εξισώνω με τον θάνατο. Ίσως επειδή γνωρίζω ότι θα είμαι απόλυτα μόνη μου, σε αυτήν την κατάσταση.
Μου λέει:
- Ναι, δεν θα έχεις συνείδηση όμως για να το καταλάβεις. Σε τρομάζει τώρα που είσαι ζωντανή. Με πονάει να είμαι ζωντανός - η και να νιώθω μόνος - η. Στον θάνατο το δικαιολογώ. Αλλά στη ζωή δυσκολεύομαι! Όταν λοιπόν ένιωσα ότι ένας άλλος άνθρωπος δεσμευμένος, μπορεί να μου πάρει (ή νομίζω ότι μπορεί) να μου πάρει αυτήν την αίσθηση μακριά τον έβαλα στη ζωή μου. Στην αρχή ήταν πολύ περίεργα γιατί δεν έχω ξανά κάνει τέτοιο λάθος. Η παύση του αισθήματος της μοναξιάς γέμιζε το κενό και το λάθος δεν έμοιαζε το ίδιο βαρύ. Συν ότι ο ενθουσιασμός δεν άφηνε τη συνείδηση να νιώσει την πραγματικότητα. Παρόλα αυτά η λογική πρυτανεύει πάντα θα σου πω με απόλυτο ύφος. Και με έκανε να καταλάβω ότι δεν είμαι η προτεραιότητα αυτού του ανθρώπου και δεν θα γίνω ποτέ. Αυτή η περίσκεψη μ' έκανε να νιώσω ακόμη πιο μόνος - η. Το μέσο που χρησιμοποιούσα για να νικήσω αυτήν τη δυσφορική αίσθηση της μοναξιάς, μ' έκανε να νιώθω πιο μόνος - η από ποτέ. Τι τραγική ειρωνεία εν τω μεταξύ.... Ενώ έχουμε μαζευτεί τόσα άτομα σε αυτήν την <<σχέση>> η μοναξιά βασιλεύει.
- Τι ωραία που τα λες!! Και πόσο συνείδηση και συνειδητοποίηση φανερώνουν τα λόγια σου. Ήδη βλέπω αλλαγή στο ύφος σου. Είναι λίγο πιο ήρεμο και ψύχραιμο.

- Μου έκανε καλό που τα είπα. Με βοήθησες, μου είπε.

- Ναι τ@ λέω, πλέον τα λόγια σου ανήκουν για πάντα στον άνεμο και ίσως να μην έχουν το ίδιο φορτίο.
Γυρίζω και κοιτάζω τη μαύρη σκοτεινή θάλασσα και απευθύνω τα εξής λόγια στην αντίστοιχα σκοτεινή συντροφιά μου.
- Αν και δεν σε ξέρω... Σήμερα από ένας παντελώς άγνωστος άνθρωπος, γίνεσαι σιγά - σιγά γνωστός. Αλλά με βεβαιότητα σου λέω ότι βλέπω την ανάγκη σου να βγεις στο φως. Έχεις πολλές ρωγμές, αλλά από εκεί θα μπει το φως. Το πιστεύω και όταν το πιστέψεις κι εσύ θα αρχίσεις να ζεις αυτό το συναισθηματικό και ερωτικό δέσιμο που σου αξίζει. Αυτή τη στιγμή πονάς. Πονάς γιατί ξέρεις - κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις - ότι έχεις επιλέξει να ζεις κάτι που δεν σου αξίζει. Αλλά δεν θα τα χαρακτήριζες όλα λάθος και κακά. Είναι έτσι - λάθος και κακά - γιατί πληγώνεσαι από αυτά και όχι από τα κοινωνικά κριτήρια τα οποία τα έχουν θέσει άλλοι, για εμάς πριν από εμάς.

Και τι γυρίζει και μου λέει και με αφήνει μαλάκα(?)(!)
- Αν δεν χαθείς δεν πρόκειται να ανακαλύψεις νέους δρόμους. Κι αν δεν κάνεις λάθη δεν θα μάθεις να παλεύεις για το σωστό.
- Τι όμορφο αυτό που είπες μόλις, λέω
- Κάπου το διάβασα. Δεν είναι δικό μου. Ένιωσα ότι ταίριαξε σ' αυτό που μου είπες. Επιπλέον θα ήθελα αν δεν βαριέσαι κι εσύ να με ακούς, να κάνω έναν παραλληλισμό. Στη θέση της παράνομης <<σχέσης>> που έχω αναπτύξει θα ήθελα να βάλω ένα τοπίο..ή ένα μέρος... Ένα σπίτι!!!
Ήταν όμορφο με κάποια σημάδια που φανερώνουν ότι έχουν περάσει αρκετοί Αύγουστοι από πάνω του. Οι φωτογραφίες στους τοίχους, σου δίνουν να καταλάβεις ότι έχεις μπει στην ιδιοκτησία κάποιου άλλου. Οι τοίχοι δείχνουν ερειπωμένοι και εγκαταλελειμμένοι. Κάποτε οι μορφές των φωτογραφιών κυκλοφορούσαν με έκδηλο ενδιαφέρον και φροντίδα μέσα σε αυτό. Τώρα όμως υπάρχει αδιαφορία. Γι αυτό κάποιος άφησε την πόρτα και τα παράθυρα ανοιχτά. Δεν λογάριασε τους κλέφτες. 
Οι στερημένοι κλέφτες είναι και οι πιο αδίστακτοι γιατί η γνώση της αλήθειας ίσως να τους κάνει ακόμα πιο αδίστακτους. Θα έχεις ακούσει άραγε την φράση που είπε ο Φράνσις Μπέικον <<η γνώση είναι δύναμη>>. Εεε αυτή η γνώση τους δίνει πολλή δύναμη μέσα σε όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες τους.

Διακόπτω τα όμορφα λόγια τ@ τα οποία ταίριαζαν τόσο πολύ σ' αυτήν τη νύχτα. Μία νύχτα με τόσο αναπάντεχη εξέλιξη και στέκομαι σ' αυτές τις δύο λέξεις - ανθρώπινες - , - αδυναμίες - .
- Αγαπητή σκοτεινή ύπαρξη , λέω
- Χαχαχα γιατί με λες έτσι ; ρωτάει

Απαντάω :

- Ωωωω... γέλασες! Τι γλυκό! Γιατί δε χρειάστηκε να συστηθούμε. Και ανταλλάξαμε πολύ πιο ουσιαστικά <<πράγματα>>. <<Πράγματα>> της ψυχής σου και μάλιστα <<πράγματα>> που διάλεξες πολύ συνειδητά με οποιοδήποτε κόστος εσύ για σένα.  Το όνομά σου δεν το διάλεξες εσύ, αλλά κάποιος άλλος για εσένα, πριν από εσένα. Εγώ μπροστά μου βλέπω κυριολεκτικά μία σκοτεινή ύπαρξη, αλλά οποιαδήποτε στιγμή θελήσει πραγματικά, μπορεί να στραφεί στο φως.
- Ουάου!!! Σήμερα, απόψε θα είμαι η σκοτεινή ύπαρξη και θα είναι τιμή μου. Τι ήθελες να πεις όμως και σε διέκοψα;!;
- Ήθελα να μιλήσω για τις ανθρώπινες αδυναμίες.
- Ουουου!!! Από αυτές έχω πολλές!!! Πάρα πολλές!! Εξάλλου τι σόι σκοτεινή ύπαρξη θα ήμουν αν δεν είχα!!;!
Απαντάω :
- Υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει ??

- Δε νομίζω να υπάρχει. Η αδυναμία είναι συνώνυμη της ανθρώπινης ύπαρξης. (μου λέει)

- Οοοο... Τώρα είναι η δικιά μου σειρά να πω <<Ουάου!!!!>>. Λοιπόν.... ανάμεσα σε σας τους δύο, πιστεύω ότι τις περισσότερες ανθρώπινες αδυναμίες τις έχει ο άνθρωπος που διατηρεί δύο σχέσεις. Θέλει να τα έχει όλα. Και την φανερή σχέση και τον παράνομο δεσμό που μάλλον τον - την βγάζει από την ανία του - της. Δεν ξέρει και πολύ καλά τον εαυτό του - της, για να μην μπορεί να κατασταλάξει σ' αυτό που θέλει πραγματικά. Είναι δειλός - ή απέναντι στον εαυτό τ@ και στη συνέχεια απέναντι σε όλους τους άλλους. Πίστεψε με! Θέλει πολλές ωοθήκες και πολλά αρχίδια για να πεις την αλήθεια και να σταματήσεις να δειλιάζεις απέναντι σε αυτή. Δεν έχει δουλέψει και πολύ με τον εαυτό του-της και μη σου πω - χωρίς προφανώς να τ@ ξέρω - φοβάται να το κάνει. Εικάζω... πως κάτι μπορεί να στερήθηκε πολύ για να θέλει να τα έχει ΌΛΑ τώρα.
Μου απατάει :
- Καλέ τι λαϊκό δικαστήριο είναι αυτό;!!; Και δεν θεωρείς ότι είναι κάπως άδικο να κρίνεις χωρίς να ξέρεις αυτόν τον άνθρωπο και να μιλάς μόνο για τ΄ αρνητικά?? 
Απαντάω :
- Το κάνω αυτό αγαπητή μου σκοτεινή ύπαρξη γιατί εσύ έχεις χάσει το φως σου, επειδή το έχεις ρίξει όλο πάνω σ' αυτόν τον άνθρωπο με τις ανθρώπινες αδυναμίες (που όπως είπαμε έχουμε όλοι μας). Μία προσπάθεια απομυθοποίησης έκανα διότι εσύ εξ ' αιτίας της συναισθηματικής φόρτισης θα δυσκολευτείς να το κάνεις. Να βοηθήσω θέλω και δυστυχώς ή ευτυχώς θα πρέπει να το κάνω κρίνοντας. Δεν θα παραλείψω να κατανοήσω κιόλας, όπως και σου είπα στην αρχή της αναπάντεχης συνάντησής μας. Κρίνω αυτόν τον άγνωστο, όπως θα έκρινα το <<γνωστό>> εαυτό μου αν έπραττε όλα αυτά.
- Εσύ αλήθεια θα τα έπραττες όλα αυτά; , με ρωτάει.
- Είναι πολύ πιθανό να το έκανα, αλλά την ίδια στιγμή και όχι. Ποτέ μη λες ποτέ δε λένε;!;
- Άρα κι εσύ δεν ξέρεις τον εαυτό σου, μου λέει.
- Όχι δεν τον ξέρω στην ολότητά του. Αλλά δεν έχω επιτρέψει να είναι αυτό το αφήγημα της ζωής μου. Κάνω πράγματα για να με μαθαίνω. Άλλα σωστά, άλλα λάθη, άλλα καλά και άλλα κακά.
Μου απαντάει :
- Είδες τελικά που λίγο πολύ όλοι μας μπορούμε να είμαστε θύτες αλλά και θύματα. Συγκεκριμένα θεωρώ ότι σ' αυτή τη ζωή είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα παίξουμε πολύ καλά και τους δύο αυτούς ρόλους. Θα είμαστε αυτοί που πράττουν εις βάρος κάποιου άλλου ανθρώπου με κίνητρο οποιαδήποτε ανθρώπινη αδυναμία μας. Θα χειραγωγήσουμε, θα πούμε ψέματα γιατί η αλήθεια μας εκεί έξω στην κοινωνία θα βρωμάει και θα προσπαθούμε να της ρίξουμε πολύ <<άρωμα>>. Θα πληγώσουμε γιατί θα προδώσουμε. Τώρα το θέμα είναι ένα. Όλα αυτά τα λάθη, κακά θα τα επωμιστεί κάποιος άλλος άνθρωπος ή ο ίδιος μας ο εαυτός; Πιστεύω ακράδαντα ότι πονάει πολύ περισσότερο να είναι ΘΎΤΗΣ και ΘΎΜΑ ο ίδιος ΣΟΥ ο ΕΑΥΤΌΣ.
Χάθηκες μέσα στον <<λαβύρινθο>> ο οποίος είναι δικό σου δημιούργημα. Παρόλα αυτά τα λάθη θα γίνουν ο μίτος (της Αριάδνης) που θα σε βοηθήσουν να βγεις από αυτόν. Ως γνωστόν, από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Είναι στο χέρι μας αυτά τα λάθη κι εμείς θα επιλέξουμε αν θα τα ξετυλίξουμε για να οδηγηθούμε εκεί που θέλουμε. Στην έξοδο στην παρούσα φάση. Ή αν θα τα κάνουμε κουβάρι και θα πατάμε πάνω στα ίδια ξανά και ξανά, περιμένοντας ότι θ' αλλάξει κάτι στη ζωή μας. Σχεδόν με παραφροσύνη μοιάζει αυτό.
Απαντώ :
- Μα πόσο μοιάζουμε τελικά οι άνθρωποι μεταξύ μας!
Μου λέει :
- Μμμ..ναι μοιάζουμε!!!!
Ρωτάω :
- Εσύ τελικά τα δικά σου λάθη πιστεύεις ότι θα τα κάνεις μίτο όπως είπες για ν' απεγκλωβιστείς;
Μου λέει:
- Εγώ έτσι όπως τα έχω κάνει, θα χρειαστώ κάποιο σώμα ασφαλείας να με απεγκλωβίσει. Κάνε εικόνα. Είμαι σ' ένα ασανσέρ και μέσα σε αυτό έχω φορτώσει όλα μου τα λάθη και όόλαα μου τα συναισθήματα. Από το πολύ βάρος σταμάτησε ανάμεσα σε δύο ορόφους αυτού του πολυώροφου λαβύρινθου. Χρειάζομαι την πυροσβεστική να με βγάλει.
Ανταποκρίνομαι πιο άμεσα και από Μαλτέζ που πεινάει λέγοντας :
- Αχ!!!! Όχι, μη λες πυροσβεστική! Μεταξύ μας, την έχω πατήσει από πυροσβέστη. Ο οποίος μάλιστα δεν ήταν και καλός. Αντί να σβήνει φωτιές, τις άναβε. Υποσχόταν φλογερό συναίσθημα και σου έδινε στάχτες!!!! Και τώρα εξ' αιτίας ενός ντόμινο ακατάλληλων σχέσεων έχω θέματα εμπιστοσύνης. Θα σου δείξω ότι σε εμπιστεύομαι, αλλά δεν θα ξέρεις ποτέ με σιγουριά. Χαχαχα Είμαι κι εγώ άλλη μία σκοτεινή  ύπαρξη που μόνη της ελπίδα (όταν εμπιστευτεί) είναι το φως! Ο Μιχάλης, ένας φίλος, μου είχε γράψει αυτήν την πρόταση και νιώθω ωραία να τη χρησιμοποιώ όταν αναφέρω τον εμπνευστή της.

Μου λέει:
- Πονεμένη ψυχή κι εσύ. Αλλά με μία διαφορά, για μένα είσαι φωτεινή ύπαρξη. Κάθεσαι μπρος από τα φώτα της παραλίας και σε βλέπω ξεκάθαρα.
Λέω :
- Κι αυτό τι σημαίνει?!?! Κι εγώ αρχίζω να διακρίνω τα χαρακτηριστικά σου. Ειδικά τώρα που αρχίζει να ξημερώνει. Όπου να ναι θα βλέπω ξεκάθαρα τα μάτια σου. Αυτά που είχαν ανάγκη να κλάψουν πολύ και η εκτόνωσή τους μ' έφερε κοντά σου. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα σταματήσεις να είσαι η σκοτεινή ύπαρξη. Όταν σε δω εκεί που θα κλαίνε από χαρά τα μάτια σου, τότε θα γίνεις ξανά φωτεινή.