Οι "σκυλάνθρωποι" και οι "γατάνθρωποι".
Έλα! Έλα μην ντρέπεσαι. Πες την αλήθεια! Μμμ... και τώρα που το σκέφτομαι... Γιατί η αλήθεια να είναι ντροπή? Σίγουρα υπάρχουν οι εξαιρέσεις... και η αλήθεια κάποιων είναι πολύ ντροπιαστική.
Αλλά αυτό αν το "συζητήσουμε" θα βγούμε από το θέμα.
Επομένως, επανέρχομαι και σου λέω να μην ντραπείς και να πεις την αλήθεια... Ότι κι εσύ αγαπητέ μου μικρέ αναγνώστη έχεις βρεθεί σ' ένα τραπέζι με όμορφους ανθρώπους και μιλήσατε για την αντιπάθεια και συμπάθεια που "τρέφετε" για γάτες και σκύλους.
Οι "γατάνθρωποι" εναντίον των "σκυλανθρώπων" και το αντίστροφο.
Μην μου τρομάξεις! Δεν θα βγουν νύχια ούτε θα ακουστούν γρυλίσματα και γαβγίσματα.
Απλά ακούγονται οι προτιμήσεις.
Οι γατούλες , η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές είναι οι "χαμένες" της υπόθεσης. Η προσήλωση και η πίστη του σκύλου είναι αυτά που πολλές φορές τις βγάζουν νοκ άουτ. Οι γάτες, ακούς (σ' αυτές τις συζητήσεις) να φέρουν τους τίτλους εκμεταλλεύτριες και συμφεροντολόγες. Έχεις ακούσει κάτι αντίστοιχο για σκύλο?
Το παράδειγμα των υποστηρικτών των σκύλων πολύ κοινό. Άφησε νηστικό ένα σκυλάκι κι ένα γατάκι και θα δεις ποιο θα δείξει αφοσίωση και ποιο όχι. Κατά πάσα πιθανότητα το γατάκι θα την κάνει γι' άλλη "πορτοκαλιά" που θα κάνει "πορτοκάλια". Ενώ το σκυλάκι θα μείνει εκεί να περιμένει σαν την γνωστή συνονόματη.
Κάπου εδώ θα επιλέξω να κάνω μία παύση και να σε ρωτήσω το εξής:
Όταν βρίσκεσαι σε μία χι κατάσταση και σ' αυτή τη κατάσταση σταματούν να σου προσφέρουν αυτό που θέλεις κι αυτό που έχεις ανάγκη. Τότε δεν επιλέγεις κι εσύ μ' ελαφριά βηματάκια - όπως της φίλης μας της γατούλας- να φύγεις?
Ν' απομακρυνθείς και ν' αναζητήσεις την επιθυμία σου εκεί όπου και θα στην ικανοποιήσουν..?!! Οπότε μήπως βαθιά όλοι μέσα μας (ή και όχι βαθιά) θα πράτταμε σαν τις γάτες?!? Η ερώτηση όσο και να μην της φαίνεται ΔΕΝ είναι ρητορική. Θέλει και περιμένει την απάντησή σας.
Επιπλέον, η μάχη ανάμεσα στους "Σκυλανθρώπους" και "Γατανθρώπους" συνεχίζεται και η διαπίστωση που έχω κάνει είναι ότι το είδος μας σ' έναν βαθμό βιάζεται...δεν έχει και τόση υπομονή.
Γιατί στα λέω αυτά?!? Διότι η γάτα είναι γνωστό ότι θέλει το χρόνο της για να γίνει φίλη. Ενώ ο σκύλος αφήνεται - εμπιστεύεται - πιο άμεσα.
Εκτός, αυτής της πεποίθησης εννοείται πως μένουν τα κακοποιημένα ζωάκια. Έχουν φάει με τα φτυάρια την κακία του είδους μας και πλέον νιώθουν μία μόνιμη απειλή. Αυτό για να το μεταβολίσουν απαιτείται χρόνος. Όχι παθητικός. Χρόνος με δράσεις που θα θυμίσουν σ' αυτό το ζωάκι ότι υπάρχει και καλοσύνη σ' αυτόν τον κόσμο. Που δυστυχώς υπάρχουν φορές που πρέπει να κάνουμε αγώνα για να θυμόμαστε κι εμείς ότι είναι και καλός ετούτος εδώ ο κόσμος.. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν θ' αναπτύξω αυτό το σχόλιο σήμερα. Καθώς αυτός θα είναι λόγος να οδηγηθούμε εκτός της αρχικής πορείας της σκέψης που "γεννά" ετούτο εδώ το κείμενο... Οπότε γι' άλλη μία φορά επανέρχομαι και λέω...
Γενικά, αλλά και ειδικά ο λόγος που συνηθίζουν οι "σκυλάνθρωποι" να μην επιθυμούν τα αξιολάτρευτα - για μένα - γατάκια είναι γιατί ΕΊΝΑΙ αυτό που ΕΊΝΑΙ!
Ακούς .... "Βγάζουν νύχια", "Τις φωνάζεις και δεν έρχονται", "Θα σε προσεγγίσουν εφόσον σ' έχουν ανάγκη". Με λίγα λόγια, το δικό μου κεφάλι καταλαβαίνει ότι τις απορρίπτεις εξ΄ αιτίας της φύσης τους.
Αυτή είναι η αλήθεια τους κι εσένα δεν σου ¨"κάνει" αυτή αλήθεια. Τους κάνεις "ξουτ-ξουτ" γι' αυτό που είναι. Ιτς Οκει! Στην τελική τα καθόλου συμπαθητικά φίδια τα απορρίπτω και τα φοβάμαι γι' αυτό ακριβώς που είναι. Αυτό αυτόματα μας λέει ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που τα επιλέγουν γι' αυτό που μοναδικά είναι. Γοητεύονται από την αλήθεια τους και την "αγκαλιάζουν". Έτσι ακριβώς γίνεται και με αυτούς τους δύο πιστούς και άπιστους φίλους του ανθρώπου.
Αυτό το κείμενο δεν θ΄ αναδείξει κάποιον "νικητή"
Πάντα θα υπάρχουν σκυλάνθρωποι και γατάνθρωποι. Είναι οκέι να εκφράζουμε τις προτιμήσεις μας. Αυτό που σίγουρα δεν είναι οκέι , είναι να εκδηλώνουμε επιθετικότητα και βιαιότητα απέναντι στο είδος που δεν θα επιλέγαμε να κάνουμε οικογένεια.
Το κείμενο αυτό είχε κι έχει σκοπό να αναδείξει την αγάπη για καθ' ένα από αυτά για τελείως ξεχωριστούς λόγους. Μιας και είναι τελείως ξεχωριστά από την φύση τους. Εκεί εστιάζει! Εξάλλου η αφορμή για την συγκεκριμένη παραγωγή λόγου ήταν η όμορφη συζήτηση 4- 5 ατόμων γύρω από δύο τετράγωνα τραπέζια συγκεκριμένα. Ήταν αρχικά πολύ μεγαλύτερη η παρέα. (Γι' αυτό τα δύο τραπέζια) Ενώθηκαν λοιπόν οι "σκυλάνθρωποι" και οι "γατάνθρωποι" και εξέφρασαν τις συναισθηματικές τους προτιμήσεις με κοινό όμως παρονομαστή αυτόν της αγάπης για τα ζώα.
Υ.Γ.1 Αυτό ήταν το κείμενο που "θυσιάστηκε". Αλλά να το! Βγήκε στο φως!
Υ.Γ.2 Μέχρι κάποιος να αγαπήσει ένα ζώο, ένα μέρος της ψυχής του παραμένει εν υπνώσει.
Ανατόλ Φρανς (1844 - 1924)
Σας εύχομαι λοιπόν αυτό το μέρος της ψυχής σας να βγει από τον λήθαργο. Και για τέλος, θα πω ότι μία από τις ευχές, που θα ήθελα να μου πραγματοποιήσει εκείνο το τζίνι, που θα έβρισκα τυχαία στο δρόμο μου, θα ήταν τα ζώα να είχαν ίδιο προσδόκιμο ζωής με τον άνθρωπο. Δεν μπορώ να σκεφτώ την ζωή χωρίς αυτό το πλάσμα. Αυτό το μέρος της ψυχής μου θα υποφέρει!