Οι αλλαγές στον καθρέφτη μας...

Κάποιους μπορεί να σας αφήσει παγερά αδιάφορους η παρακάτω αφήγηση. Εγώ για να την κάνω κείμενο πάει να πει ότι την έκανα συναισθηματική μου κληρονομιά με το που έφτασε αυτή η εικόνα στα μάτια μου. 

Η τοποθεσία του παρατηρητή είναι το κρεβάτι του. Έχει ξαπλώσει για να χαζέψει στο έξυπνο κινητό του, και να χάσει κάθε ουσιαστική εστίαση, μιας και πλέον η μία εικόνα ξεπηδά μετά την άλλη και η μία πληροφορία διαδέχεται την άλλη με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνεις να αφομοιώσεις αυτό που έχεις διαβάσει από την υπερφόρτωση όλων αυτών των δεδομένων. Το φως στο απέναντι δωμάτιο ανάβει και μονομιάς το βλέμμα στρέφεται για λίγο ή και "λίγο" έξω από την ορθογώνια παραλληλόγραμμη οθόνη. Η μαμά το άνοιξε, όταν μπήκε μέσα. Οκέι σκέφτεσαι η μαμά άνοιξε το φως στο κάποτε δωμάτιο της αδελφής σου. Ξανά χαζεύεις στο ίνσταγκραμ κορίτσια και γυναίκες με ιδιαίτερο στυλ.. Κορίτσια και γυναίκες που ντύνονται και γουστάρουν να "παίζουν" με τα ρούχα τους και να δημιουργούν εικόνες που εσένα σ' αρέσουν και πολλές φορές σε εμπνέουν. Το φως στο δωμάτιο εξακολουθεί να είναι ανοιχτό και αυτό αποτελεί άλλη μία αφορμή για άλλο ένα "παραστράτημα" του βλέμματος. Βλέμμα που συναντά τη μαμά σου, η οποία κοιτάζεται στον καθρέφτη. Έχει σταθεί μπροστά σε αυτόν και παρατηρεί όλα αυτά που έχει κάνει ο χρόνος πάνω της. Πιάνει το δέρμα ανάμεσα στους μηρούς της. Με τα χέρια της την παρατηρείς να το τραβάει για να το "τοποθετήσει" εκεί που ήταν κάποτε. Τώρα τα χέρια της βρίσκονται στην κάποτε σχεδόν επίπεδη κοιλιά της. Κοιτά το "έργο τέχνης" που έχει αποτυπωθεί πάνω της όλα αυτά τα χρόνια. Η χαλάρωση του ιστού του δέρματος, το σημάδι από τη δεύτερη καισαρική είναι φουλ διακριτό και έχει δημιουργήσει μία ανομοιομορφία σ΄ αυτό το σημείο του σώματός της. Την κοιτώ που κοιτιέται και τη θαυμάζω!!! Θα πω τους λόγους. Ξέρω ότι αν είχε επιλογή θα ήθελε να ήταν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο νεανικό της κορμί. Βέβαια αυτό για να γίνει απαιτεί πολλή προσπάθεια από αυτόν που το επιθυμεί. Τακτική γυμναστική από μικρή ηλικία. Διατροφή που προσφέρει στον οργανισμό αυτά που πραγματικά χρειάζεται και όχι οτιδήποτε ανώφελο και άχρηστο γι' αυτόν. Και ίσως έτσι το τωρινό της είδωλο στον καθρέφτη να ήταν κάπως διαφορετικό και όχι τόσο επηρεασμένο από όλες αυτές τις ορμονικές αλλαγές που επιφέρει η εμμηνόπαυση στο σώμα μιας γυναίκας. 
Ξανά χαϊδεύει την κοιλιά της. Εκεί που κατοικίσαμε από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας η αδελφή μου κι εγώ. Εκεί ήταν το σπιτικό μας και μεγαλώσαμε. Και μαζί με μας, μεγάλωνε και η κοιλίτσα της μαμάς μας. Μας φρόντισε για εννέα ολόκληρους μήνες και μας περίμενε πως και πως να μας γνωρίσει και να μας μάθει ότι εκείνη ξέρει και στη συνέχεια της ζωής να μαθαίνει αυτή από εμάς.
Οι δύο εγκυμοσύνες έφεραν αλλαγές στο [μία φορά κι έναν καιρό] "τέλειο" κορμί της. Το δέρμα άνοιξε για να δημιουργήσει χώρο για τις δύο καινούργιες ζωές που θα έρθουν σ΄ αυτόν τον κόσμο. Οι καισαρικές ήταν μονόδρομος και το σημάδι από το πολύ κακό ράψιμο...αναντίρρητη υπενθύμιση ότι από εκεί βγήκε ζωή. Τα χρόνια πέρασαν και η περίοδος που μαρτυρά την παύση της αναπαραγωγής έφτασε. Η εμμηνόπαυση λοιπόν είχε τρομερά εγωκεντρικό χαρακτήρα. Δεν ήταν μία διακριτική "κυρία". Είχε αποφασίσει ότι θα την κάνει να καταλάβει για τα καλά την παρουσία της. Το δέρμα χαλάρωσε, το λίπος συσσωρεύτηκε στην κοιλιακή χώρα... Τα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα ήταν πολλά. Η εμμηνόπαυση είναι ένα σημάδι γήρανσης όπως και να το κάνουμε. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η αποδοχή είναι εύκολη. Απεναντίας!!! Μην γελιόμαστε.... Όλοι θα θέλαμε να μείνουμε για πάντα νέοι στην όψη. Η συνειδητοποίηση ότι αυτό είναι κάτι ουτοπικό...σε φέρνει σε μία μάχη. Μία μάχη με τον αθόρυβο χρόνο που παρόλα αυτά φέρνει όλες τις μεγάλες αλλαγές. Έτσι κι αλλιώς η εποχή μας έχει μία αποστροφή απέναντι σ' αυτό που λέγεται γήρας. Το εμπόριο είναι γεμάτο με κρέμες σύσφιξης, κρέμες αντιγήρανσης, κρέμες που υπόσχονται ότι  θα κάνουν την επιδερμίδα να φαίνεται δέκα χρόνια νεότερη. Κρέμες που προσφέρουν εφέ μπότοξ. Παρέα με όλο αυτό το marketing πάει και η ενασχόληση των ανθρώπων με αυτό που έχει γίνει προέκταση των χεριών μας και συνήθως μας δείχνει ωραιοποιημένες εικόνες και ζωές. Ενώ η πραγματικότητα είναι πολύ πολύ διαφορετική. Συν ότι επιλέγεις συνειδητά κάνοντας χρήση των διαφόρων φίλτρων να είσαι σε πόλεμο με τον εαυτό σου. Που είναι εκείνες οι γυναίκες με τις ρυτίδες τους?!? Γυναίκες που μπορούν να μιλήσουν για την κλιμακτήριο τους, για την εμμηνόπαυση, για τον φόβο που κουβαλάνε τα γηρατειά?!? Για τη μειωμένη libido.... Για όλες αυτές τις δεκάδες αλλαγές που τρομάζουν αυτόν που τις βιώνει. Έτσι είναι κάθε αλλαγή.. κουβαλάει και λίγο ή και πολύ φόβο μέσα της. Δεν λένε τυχαία όλοι αυτοί οι "μεγάλοι"... <<Κάθε αρχή και δύσκολη>> Η αρχή είναι και μία αλλαγή. Και πραγματικά θα ήθελα να υπάρχει πολύ περισσότερη πληροφόρηση πάνω σ'  αυτό (και άλλα πολλά). Άρθρα που να δείχνουν αγάπη για αυτήν την εξίσου ευαίσθητη περίοδο ζωής μιας γυναίκας. Διαφημιστικές καμπάνιες με πρωταγωνίστριες όλες αυτές τις γυναίκες, οι οποίες θα μιλάνε από πρώτο και εμπειρικό επίπεδο για αυτή τη νέα καθημερινότητα που επιφυλάσσει σε όλες εμάς αυτό που λέγεται εμμηνόπαυση. Κουραστήκαμε πια με την τελειοποιημένη εικόνα που εν τέλει δείχνει και περιγράφει ένα  ψ έ μ α!!! Ομολογώ ότι σκέφτηκα πολύ το γεγονός της εντύπωσης που θα προξενήσει στον αναγνώστη αυτό το κείμενο. Καθώς ακόμα έχω να διανύσω πολλά χρόνια μέχρι να φτάσω σε αυτό το δύσκολο "βουνό"... Αλλά αυτό τι σημαίνει...;!!; Επειδή προς το παρόν δεν με αφορά αδιαφορώ και για αυτό?!?! Όχι!! Αυτή η σκέψη δεν μπορεί να σηκώσει πανηγυρικά τη σημαία της νίκης. Πρέπει να κατατροπωθεί!!! Και αυτό το κείμενο για μένα είναι μία αληθινή νίκη.
Καθώς επίσης.. νικήτριες θεωρώ όλες εκείνες τις γυναίκες που το συζητάνε και δεν το κρύβουν κάτω από το χαλί το πρόβλημα τους ή τους προβληματισμούς τους. 
Πώς όμως θα παροτρύνουμε αυτές τις γυναίκες να μιλήσουν όταν η κοινωνία δείχνει ότι δεν αγαπά τις γυναίκες που έχουν ζήσει πολλά καλοκαίρια και χειμώνες σε αυτόν εδώ τον κόσμο?!? Όταν δεν κάνει ενέργειες που θα οδηγήσουν στην αποδοχή. 
πχ εφόσον μία γυναίκα μπει σ΄ αυτή τη νέα φάση να πρέπει να παρακολουθήσει δωρεάν (να καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία) κάποιες συνεδρίες μ'  έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας... ή και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να φανεί προσοδοφόρο γι'  αυτά τα όμορφα πλάσματα που καταλήγουν να κοιτάζονται στον καθρέφτη του σπιτιού τους και να..... 
Ποιός ξέρει τι μπορεί να σκέφτονται όταν κοιτάζουν το είδωλό τους....
Ίσως μία συζήτηση να φέρει πολλούς θησαυρούς στην επιφάνεια.
Τι κοιτάς μαμά?? 
Και αν σου πει ότι σκέφτεται ακόμα και τον πλαστικό χειρούργο... μην την αποπάρεις. Ρώτα τα κίνητρά της και γενικά ρώτα , ρώτα και ξανά ρώτα. 
Προσπάθησε να φτάσεις εκεί που δεν μπορεί να φτάσει κανένας καθρέφτης. 
Σε κάποια χρόνια θα κοιτιέσαι κι εσύ σ΄ έναν καθρέφτη και θα τεντώνεις ότι νομίζεις ότι χρειάζεται τέντωμα. Γιατί σε έχουν μάθει ότι το τέντωμα θα φέρει την αυτοπεποίθηση και ίσως την ευτυχία... 
Ποιός ξέρει?!?!?