Ο Άνθρωπος θέλει μέχρι ν' αποκτήσει...μετά δεν θέλει...

Η δική μου οπτική γωνία με αναγκάζει να βγάλω αυτό το συμπέρασμα. Είναι αχάριστο και ίσως νοσηρό αυτό το "κατακάθι"... Για μένα, που λέτε, χάνει το ενδιαφέρον του [κάτι] όταν συνειδητοποιώ ότι είναι πλέον δικό μου. Το ενδιαφέρον εντοπίζεται όλο στην προσπάθεια για να το κάνω δικό μου. Άπαξ και γίνει μετά τι? Αυτή είναι αρκετά επικίνδυνη κατάσταση. Διατρέχεις μεγάλο κίνδυνο να μην απολαύσεις όλα όσα έχεις ήδη στην ζωή σου και να καταδικάζεις τον εαυτό σε μία αέναη δυστυχία. Ανατρίχιασα!!!! Θα έφερνα και παράδειγμα, αλλά δεν με συμφέρει. 
Κάπου εδώ να πω ότι αυτό δεν είναι απόρροια μόνο εκ πρώτης όψεως αχαριστίας αλλά και βαθύτατης έλλειψης εμπιστοσύνης. Σου έχει συμβεί..... κάποτε να εμπιστεύτηκες πάρα πολύ... Κι εν τέλει ν' αποδείχτηκε περίτρανα ότι έδωσες την εμπιστοσύνη σου σε τσιμεντένιο με σκυροδέματα εγωισμό (όχι αγάπη) και να φοβάσαι πλέον να αφεθείς?
Εμένα μου έχει συμβεί!!!! Αυτός ήταν ο λόγος που στις 17 Νοέμβρη του 2022 ένιωθα ότι είχε ραγίσει η καρδιά μου και έγραψα στο φέιςμπουκ : Αυτό το τραγούδι είναι φόρος τιμής σε μία μορφή γοητείας... μία μορφή θαυμασμού... μία μορφή, ίσως και έρωτα. Φόρος τιμής σ ένα άνθρωπο που χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Σε μία εποχή που ακόμα και η ανταλλαγή μιας "Καλημέρας" σ έναν κοινόχρηστο χώρο όπως μία πολυκατοικία είναι είδος προς εξαφάνιση. Φόρος Τιμής σ έναν άνθρωπο που όσο απότομα μπήκε στη ζωή μου βγήκε από αυτή γιατί κάποιος άλλος το αποφάσισε... Φόρος Τιμής σ έναν άνθρωπο που η επικοινωνία μαζί του ήταν φτερούγισμα στην ψυχή. Σ έναν άνθρωπο που σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου όταν κατάλαβε ότι ήμουν σε μία σχέση. Φόρος Τιμής σ έναν άνθρωπο που σέβεται την ελευθερία του άλλου. Φόρος Τιμής σ έναν άνθρωπο που αγαπάει τη φύση. Κοιτάζει ψηλά στον ουρανό και μακριά στη θάλασσα. Φόρος Τιμής σ έναν ήρεμο, γαλήνιο άνθρωπο. Είναι φόρος τιμής στον έρωτα που όσο βίαια μπαίνει στη ζωή μας άλλο τόσο βίαια φεύγει. Και πίσω του αφήνει υγρά μάτια... αδυναμία... ψυχικό πόνο και άδειες αγκαλιές. Φόρος Τιμής σ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που με τσούζει γιατί δεν ολοκληρώθηκε... Σε έναν έρωτα που τον έχασα γιατί ένας άλλος "άνθρωπος" αποφάσισε να κάνει τον "Θεό" γιατί έτσι έχει καθαρή την συνείδησή του και φροντίζει για την ψυχή την δική μου. Κι αυτός ο "άνθρωπος" είναι ο ίδιος που μισεί να παίρνουν άλλοι αποφάσεις για την δική του ζωή. Κι έτσι απλά ως άλλος "Θεός" πήρε απόφασή για την δική μου. Και μ αυτόν τον "άνθρωπο" μοιράστηκα χώρο , χρόνο , σώμα και ψυχή για πολλά χρόνια. Τελικά στον χωρισμό... αποκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας του άλλου. Πέφτουν οι μάσκες. Δεν θα του δώσω άλλη αξία και χρόνο. Θα τον εξαφανίσω γιατί στα ΠΑΡΆΣΙΤΑ αυτό κάνουμε!! Ποιός θέλει να κοιμάται με κοριούς και "κοριούς" στο κρεβάτι του?!? Κανείς!!! Άρα φωτιά σε όλα!! στο πέρασμά της μετά τίποτα δεν είναι ίδιο!! Επανέρχομαι στον Φόρο Τιμής στον έρωτα!! Σε κείνον τον έρωτα που μου έδωσε υπερδυνάμεις. Με έκανε να τα βλέπω όλα τόσο όμορφα που οι μέρες μου δεν είχαν ανάγκη τον ήλιο. Σ ΄ευχαριστώ ζωή που μου έδωσες κάτι τόσο κινηματογραφικό να ζήσω!! Αλλά να θυμάσαι ότι μου χρωστάς!! Ξέρω ότι θα με "ξεπληρώσεις"! Ξέρω ότι κάάάποιαα στιγμή θα λυτρωθώ!! Θα περιμένω σαν την Πηνελόπη τον Οδυσσέα! Προς το παρόν θα ακολουθήσω την ροή όσο και αν πονάει....Τελικά εξαπατήθηκα και από αυτόν που ερωτεύτηκα, μιας και μου έκρυψε ότι είναι παντρεμένος και εξαπατήθηκα από αυτόν που κάποτε αγάπησα και πέρασα έξι χρόνια μαζί του. Γιατί με παρακολουθούσε μέσω διαδικτύου και οι κινήσεις του ήταν ικανές να με φέρουν σε κίνδυνο, ενώ στο τέλος (εκεί που μάζευα τα πράγματά μου από το σπίτι μας) μου είπε ότι το  μόνο που θέλει για μένα, είναι να είμαι καλά. Ψεύτης και Εγωιστής. Μετά από αυτό έχασα την πίστη μου. Και οι <<σφαλιάρες>> δεν σταμάτησαν εκεί...
Και τώρα καλή μου, πλέον  πιστεύεις ότι κάτι δεν μπορεί να γίνει δικό σου. Να του επιτρέψεις να το εμπιστευτείς. Οπότε, αυτόματα και κάποιες φορές ασυνείδητα το διώχνεις μακριά. Ναι, το έφερες κοντά σου και κατέβαλες κάποια προσπάθεια για να το κατακτήσεις...παρόλα αυτά δεν ηρεμείς. Αντιθέτως είναι σαν να μην το θέλεις πια! Πριν από λίγο καιρό αποζητούσες αυτό που τώρα διώχνεις. Μήπως αυτό δεν είναι λόγος να δυστυχείς!?!!! Πληγωμένη εμπιστοσύνη λέγεται γιατί κάποτε την έδωσες άνευ ορίων. Να προσέχετε ποιους εμπιστεύεστε. Μην σκέφτεστε σαν εμένα ότι όλοι είναι καλοί κι εν τέλει οι πράξεις τους δείχνουν το άκρως αντίθετο.

Πάμε τώρα να αφήσουμε εδώ άλλη μία ιστορία από το πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Η ιστορία θα επιλέξω να έχει τίτλο μεγάλο.
<<Ο άνθρωπος θέλει να τον θέλουν. Όχι όλοι! Αυτοί που νόμιζε ότι τον θέλουν.>>

Σημερινό θέμα προς συζήτηση η απόρριψη. Μία λέξη, άπειρα παιδικά τραύματα. Το συναίσθημα απόλυτα ξεκάθαρο και ενοχλητικό. Έχει τόση ενόχληση μέσα του και τόση τραχύτητα, με αποτέλεσμα όταν γίνομαι δέκτης μιας τέτοιας συμπεριφοράς να τα βάφω όλα μαύρα και να μην μπορώ να διακρίνω και το ελάχιστα μακροπρόθεσμα θετικό της υπόθεσης. Μπορεί  να γίνει αυτό όμως....(;) εκείνη την πρώτη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν κλήθηκες κάπου, που σχεδόν όλοι είναι καλεσμένοι ; Δεν μπορείς ! Και αν μπορείς εσύ, σίγουρα δεν μπορώ εγώ. Απευθείας ένιωσα σαν εκείνο το παιδάκι που δεν παίζουν μαζί του. Εκείνο το μικρό παιδί που δεν κάνει εύκολα φίλους. Νόμιζε ότι είχε κάνει κάποιους φίλους και όταν έφτασε η στιγμή των γενεθλίων, εκείνος ο <<φίλος>> δεν το κάλεσε στα γενέθλιά του. Είναι σημαντικό στοιχείο για το ποιόν της σχέσης η πρόσκληση στον προσωπικό χώρο του άλλου. Οπότε αυτό, αυτόματα μας λέει το πως μας βλέπει αυτό το άτομο. Μία πρόσκληση ή μία απουσία πρόσκλησης δεν πρέπει επ ουδενί  ν' αγνοούνται. Ντάξει, αν μιλάμε για κάλεσμα για ταινία όλοι ξέρουμε ότι δεν θα δούμε κάποια ταινία.... Κατά πάσα - μεγάλη - πιθανότητα θα προκύψει συζήτηση με θεματολογία περί ανέμων και υδάτων, έως ότου μπει το <<νερό>> στο <<αυλάκι>>. Και ο αέρας μπαινοβγαίνει από το στόμα σε μορφή αναστεναγμών. Αυτά έχουν να κάνουν με τα ερωτικά καλέσματα. Τα οποία στην παρούσα φάση δεν <<μας>> αφορούν. Διότι, δεν βιώθηκε με αφορμή την ύπαρξη ή την απουσία των παραπάνω ένα μεγάλο κύμα συναισθημάτων το οποίο με τη σειρά του, οδήγησε σε μία κρίση. Η κρίση λοιπόν, ήρθε εκείνο το πρωινό της Παρασκευής που ένα βίντεο με πολύ φαν (διασκεδαστικό) περιεχόμενο άρχισε να προβάλλεται. Παρόλα αυτά, το διασκεδαστικό περιεχόμενο του βίντεο δεν προκάλεσε αντίστοιχης φύσης συναίσθημα. Κάθε άλλο, το σώμα αντέδρασε με σφίξιμο στον θώρακα και αντανακλαστική κίνηση μαζέματος χεριών μπροστά από αυτόν. Σαν να πρόκειται για άμυνα. Η συνειδητοποίηση ότι δεν σε προσκάλεσαν κάπου, που έχουν καλεστεί σχεδόν όλοι πονάει.
Και αν δεν πονάει εσένα και μπράβο σου για τη δύναμή σου.... Πονάει εμένα. Ειδικά όταν πίστευες ότι ήσουν συμπαθής. Η επιβεβαίωση των πεποιθήσεων έρχεται ΠΆΝΤΑ από τις πράξεις. Πίστευα....θεωρούσα ότι είμαι συμπαθής. Η απουσία πρόσκλησης, μου έδειξε ότι αυτό που πίστευα δεν υπάρχει λόγος να το πιστεύω. Εκ του αποτελέσματος αποκαλύφθηκαν οι συμπάθειες και η απόρριψη ήρθε να σου τρίψει μέσα στην κλαμένη μούρη σου την παρουσία της. Μιας κι έτσι ακριβώς το ένιωσες. Σκέφτηκες : Έγινε διάκριση και δεν ήσουν μέσα σε αυτούς που άκουσαν την εξής ερώτηση <<Την Τσίκνο-Πέμπτη θα μαζευτούμε σπίτι μου. Αν θες έλα ; >>
Θα έτρεχα!!!! Θα έλεγα ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και θα πήγαινα ένα μπουκάλι κρασί σαν ευχαριστώ έμπρακτο για το κάλεσμα. Απ ' όσο με ξέρω....κάπως έτσι θα αντιδρούσα. Τέλος πάντων, δεν έχει όφελος να τ ' αναφέρω αυτά μιας και δεν άκουσα αυτήν την απλή ερώτηση. Οπότε . . . .
Από τη μία υπήρξε στεναχώρια, αίσθημα απογοήτευσης, αποξένωσης, ανασφάλειας . . . .
Από την άλλη?!?? . . . .
Που λέτε, δεν αντέδρασε διόλου τυχαία το σώμα. Όταν η προβολή του βίντεο - εορτασμού - έφερε αυτόματα τα χέρια διπλωμένα μπροστά από το στήθος. Όποιο βιβλίο και να διαβάσεις, το οποίο πραγματεύεται τη γλώσσα του σώματος, θα καταλάβεις ότι αυτή η κίνηση μαρτυρά άμυνα. Πόσες κρίσεις πανικού έχω πάθει κι έχω καταλήξει έτσι ;!(!) Πάρα πολλές είναι η απάντηση. Αλλά, τώρα, σήμερα, αυτόν τον καιρό, το συναισθηματικό ενδιαφέρον το μονοπωλεί η απόρριψη.
Οπότε από τη μία έχουμε όλα αυτά τα φορτισμένα συναισθήματα και τις εν βρασμώ ψυχής αντιδράσεις, αλλά από την άλλη έχουμε την Αλήθεια.
Ποια η Αλήθεια;! Ότι δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους.
Κάποιοι σε θέλουν γι αυτό ακριβώς που Εισαι και καποιοι άλλοι δεν σε θέλουν γι αυτό ακριβώς που είσαι. 
Αυτά όμως δεν κατάφερα να τα δω και να τα σκεφτώ εγκαίρως με δυσάρεστο αποτέλεσμα να γράψω ότι έγραψα με οργή εκείνη τη μέρα. 
Ήταν λόγια άδικα για τους παρεβρισκόμενους. Γιατί στην τελική αυτά τα άτομα δεν με άφησαν εκτός των δικών τους καλεσματων. Και σε κάποιες αποδεδειγμένα ανθυγιεινές μου επιλογές ήταν εκεί να με βοηθήσουν. Και αλήθεια τους ευχαριστώ πολύ για την ανθρωπιά τους. Κι ενώ νιώθω ότι τ αυτιά μου και το κεφάλι μου πιέζονται από τη στενοχώρια και τα νεύρα γραφώ τα παρακάτω άδικα λόγια....

....Πάντως, προφανώς και δεν θέλω να είμαι δυστυχισμένη. Και μάλιστα κατά επαναλαμβανόμενο τρόπο και από επιλογή. Ποιός άνθρωπος στην τελική θα ήθελε να είναι δυστυχισμένος? Κανείς[!] θα πω με βεβαιότητα. Όλοι θα θέλαμε και θέλουμε να ζήσουμε μία όμορφη ζωή. Να είμαστε εκεί που νιώθουμε ότι ανήκουμε. Πότε νιώθεις ότι ανήκεις κάπου? Όταν σε αγαπάνε θα μπορούσαμε να πούμε με ευκολία. Πιστεύετε όμως ότι αρκεί μόνο η αγάπη?
- Καλά έχεις τρελαθεί? Βάζεις δίπλα από τη λέξη <<αγάπη>> τη λέξη, <<μόνο>> και μάλιστα έτσι όπως το εννοείς είναι σαν να της αφαιρείς την σπουδαιότητά της και τη δύναμή της?!? Τι άνθρωπος είσαι εσύ αναρωτιέμαι...
- Αγαπημένο μου μυαλό, που άλλοτε με απελευθερώνεις και άλλοτε μου χακάρεις το συναίσθημα και καταλήγω άπραγη... Ναι έχω το ξετσίπωτο θράσος να το κάνω αυτό γιατί η δική μου ιστορία έχει δείξει ότι αγάπη δίχως εμπιστοσύνη, δίχως ενσυναίσθηση, δίχως ασφάλεια, δίχως σύνδεση, δίχως ειλικρίνεια, δίχως τον σεβασμό της δικής σου ελεύθερης βούλησης δεν είναι αγάπη. Είναι κάτι άλλο το οποίο το έχουν μασκαρέψει αγάπη για να πετύχουν εγωιστικούς σκοπούς. 
- Με κάλυψες! Να σου πω κάτι άσχετο... Γιατί δεν ντύνεσαι τις απόκριες ξετσίπωτο θράσος?
- Λες τελικά να πάω σ εκείνη την ντίσκο που κούναγε το σέξυ κορμί της η μαμά μου στα ατίθασα νιάτα της????
- Εσύ θα το αποφασίσεις. Αν και ξέρω ότι είσαι κάπως περίεργα μέσα σου γιατί κάποιο γεγονός δεν σε κάνει να νιώθεις την ομάδα, ομάδα. Αισθάνεσαι ανεπιθύμητη και ότι δεν ανήκεις.
- Σ' ευχαριστώ για την υπενθύμιση.
- Παρακαλώ, δουλειά μου.

..... (συνεχίζεται) ή όπως λένε στο χωρίο μου... Του μπί κοντίνιου =P 

Υ.Γ. Πάλι η εμπιστοσύνη κλονίσθηκε!!!! 
Συγκεκριμένα είναι σαν να συμβαίνει το εξής σκηνικό. Είμαστε μία παρέα και κάποιος από την παρέα αρχίζει ναι λέει σε όλους κάτι στο αυτί εκτός από εμένα. 
Εγώ σαν (χαζή) Πηνελόπη δεν θα άφηνα κανέναν έξω από αυτούς που θεωρώ παρέα μου. Τελικά και η παρέα είναι ένα τσούρμο μασκαράδες. [Εδώ εντοπίζεται το λάθος των δακρύων και των νεύρων μου. Γιατί τους έκανα όλους ένα,  ενώ αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μερίδιο ευθύνης για το κάλεσμα που δέχτηκαν. Αποδεχτηκαν την πρόσκληση και με χαρά πήγαν να διασκεδάσουν. Αυτός δεν ειναι λόγος να γίνεται εκ μέρους μου χρήση αυτού του άδικου χαρακτηρισμού. Η επιθυμία μου να είμαι κι εγώ μέρος όλης αυτής της φαν συνεύρεσης και η διαπίστωση ότι τελικά απομονώθηκα με έκαναν χείμαρρο αδικίας. ] .... και συνέχισα να γράφω....
Θα μασκαρευτώ κι εγώ ξετσίπωτο θράσος για να ταιριάζουμε. 

Η Πηνελόπη του μέλλοντος έχει ηρεμήσει κι έχει καταλάβει. Ναι στεναχωρηθηκε γιατί θέλει να παίζουν όλοι μαζί της. Αν και 32 παρά....ακόμα παιδί.... Κι ενώ κοιτάζει την θέα της μαύρης γαλήνιας θάλασσας σκέφτεται πώς να κλείσει αυτό το κείμενο. . . . 

Ίσως με μία προτροπή 
Παιδιά, κάνει καλό στην ψυχή να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να ζητάμε συγγνώμη.
Είμαστε άνθρωποι γεμάτοι γρατζουνιές και ρωγμές....έχουμε κάνει λάθη και θα κάνουμε.
Ας επιτρέψουμε να μπει φως μέσα από αυτές τις γρατζουνιές και τις ρωγμές.... 
Ο τρόπος????
Αυτό θα το βρει ο καθένας μόνος του. 
Εγώ σ αυτήν την φάση διάλεξα το φως να μπει μέσω της συγγνώμης και της συγχώρεσης.

Πόσο όμορφη είναι η θάλασσα το βράδυ!!!!