Μία κίτρινοπορτοκαλί Τρίτη σ΄ αυτόν τον κόσμο.

Θα ήθελα να βρίσκομαι σ' ένα νησί και να αράζω το ορισμένες φορές ταλαιπωρημένο και άλλες τόσες κακομαθημένο κορμάκι μου σ ένα μπαλκόνι ενός νησιώτικού σπιτιού... με τα κλασικά και προβλέψιμα μπλε παράθυρα.. Αυτό το νησιώτικο μπαλκόνι θέλω να έχει τα κλασικά μεταλλικά κάγκελα και να μπορώ να απλώσω τα γυμνά μου πόδια .
Κάθομαι σε μία καρέκλα και επιλέγω να στερεώσω τα γυμνά πόδια κάπου ανάμεσα στα μεταλλικά κάγκελα και να αφήσω το δροσερό αεράκι του νησιού να φουσκώσει τη λευκή πουκαμίσα που φοράω.. να ταράξει το λινό της ύφασμα και να την ανασηκώσει σε τέτοιο βαθμό που να κάνει ορατό το λευκό μου εσώρουχο. Τα μαλλιά είναι κι αυτά σε ταραχή και ο αέρας τους ορίζει διάφορες κατευθύνσεις... Είναι λες και χορεύουν κάτι που τους προστάζει ο άνεμος.
Έχουν μπερδευτεί τόσο που σίγουρα το ξεμπέρδεμα προμηνύεται επώδυνο. Αλλά με νοιάζει?!?! Δεν με νοιάζει!! Γιατί το βλέμμα μου χάνεται μέσα στο πολύ όμορφο της θέας μου. Μόλις τώρα πέρασε ένας γοητευτικός ασπρομάλλης κύριος μ' ένα γατάκι αγκαλιά. Του έδινε απλόχερα χαδάκια και του μιλούσε. Αυτός περπατούσε κι εγώ από το μπαλκόνι <<μου>> τον παρακολουθούσα που είχε αυτή την ιερή στιγμή τρυφερότητας μ' ένα ζωάκι. Νιώθω κάτι παραπάνω για τους ανθρώπους που είναι έτσι τρυφεροί απέναντι στα ζωάκια. Όταν χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο τότε άφησα το βλέμμα να περιηγηθεί και να σταθεί εκεί που θα νιώσει. Αυτή η ώρα που "βάφονται" κιτρινοπορτοκαλοκόκκινος ο ουρανός και η θάλασσα είναι τόσο όμορφη και σε κάνει να νιώθεις  π ο λ λ ά !!! Αφήνεις τον αέρα να εισέλθει μέσα σου και με τα μάτια ανοιχτά κι έτοιμα να δακρύσουν νιώθεις ευγνωμοσύνη που μπόρεσες να γίνεις μάρτυρας μιας τόσο μαγευτικής στιγμής του ήλιου, της Γης, του ουρανού και της θάλασσας. Ερωτεύεσαι ξανά από την αρχή τη ζωή κι ας βλέπεις μία στιγμή που αρχίζει να σηματοδοτεί και υποδηλώνει το τέλος της ημέρας αυτής...

<<Είναι η ώρα που δεν σκέφτομαι>> (Λέει κάποιος άγνωστος)
<...το βλέμμα μου συναντά τον ουρανό και γίνονται ένα..>> (Συνεχίζει να λέει ο ίδιος άγνωστος)
<.... Η ώρα που αφήνω την ομορφιά να με παρασύρει στο μεγαλείο της απλότητάς της.>> (Τελειώνει ο ίδιος άγνωστος)

Μα πραγματικά!!! Έτσι ακριβώς δεν είναι τα ηλιοβασιλέματα!!?! Έχουμε περάσει δέκα μέρες στο Κάτω Σαμικό κάνοντας ιερή στιγμή και στιγμή ευλαβικής παρακολούθησης εκείνο το μικρό ταξίδι του ήλιου με προορισμό το πίσω μέρος της θάλασσας. Φωτογραφίσαμε με τα μάτια μας αυτή τη βουτιά. 

Έτσι θα "φωτογράφισε" και η Amy Grant και θα σκέφτηκε να πει στον κόσμο
<<Βγες έξω. 
Δες την ανατολή 
Δες τη δύση.
Πώς σε κάνει να αισθάνεσαι?
Σε κάνει να αισθάνεσαι μεγάλος ή μικροσκοπικός?
Γιατί υπάρχει κάτι σπουδαίο στο να αισθάνεσαι και τα δύο.>>
Κι αν θες κάνε αυτό που σε προτρέπει αυτή η κυριά...για να δεις μόνο από περιέργεια τι θα νιώσεις. 

Μία άλλη πσυχή, η οποία εικάζω ότι μπορεί να υπήρξε ερωτευμένη, λέει το εξής:
<<Το ηλιοβασίλεμα είναι το φλογερό φιλί του ήλιου στη νύχτα>> 
Μα πραγματικά... όταν το διάβασα αυτό, κατευθείαν σκέφτηκα μία πολύ ερωτευμένη γυναίκα που έτσι φλογερά φιλάει αυτόν τον άνθρωπο που ποθεί και πυρώνεται το μέσα της και σκέφτεται εκείνα τα μάτια που θέλει όλη την ώρα να κοιτάει... τα χείλη που θέλει να φιλάει... τα χέρια που θέλει να αισθάνεται πάνω της και να δημιουργούν ασφυκτική ανάγκη για έρωτα.. έρωτα και ξανά έρωτα!!! Και φυσικά όλα τα παραπάνω πυροδοτούνται από το μυαλό που διαθέτει το "αντικείμενο" του πόθου της!! Αυτό κάνει άρση οποιασδήποτε ξηρασίας!!! Αυτό πλημμυρίζει τους "καταρράκτες" του σώματός της και τα κάνει  ό λ α  προσβάσιμα!!! Μία τέτοια γυναίκα, στο δικό μου μυαλό έχει σκεφτεί κι έχει πει αυτήν την πρόταση-φράση. Τώρα κάνε την εικόνα κι εσύ μέσα από το δικό μου κεφάλι. Ή μην με αφήσεις να σου "πιλοτάρω" το μυαλό και την σκέψη... Γιατί αν με αφήσεις τότε να ξέρεις ότι τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Για όλους μας!!! Είδες!!! Σου δίνω επιλογές! Γιατί σχεδόν πάντα υπάρχουν επιλογές. 
Ενώ βρίσκομαι στην Κόρινθο και τρομάζω από το κιτρινοπορτοκαλί αυτής της Τρίτης...επιλέγω το μυαλό μου να το έχω σε κάτι βαθιά γαλάζιο, μπλε και λευκό. Επιλογή μακριά από την πόλη και την ατμόσφαιρά της. Επιλογή κοντά σε χαλαρότητα και νησί. Δεν με σκέφτομαι μόνη μου, αλλά μαζί με κάποιον για να μοιραστώ αυτές τις στιγμές χαλάρωσης. Κάποιος που είναι πίσω από αυτή τη μπαλκονόπορτα του γνωστού μπαλκονιού και με βγάζει φωτογραφίες... Γιατί αυτή η χαλαρότητα, μου έχει εξασφαλίσει τόση ομορφιά που αποτυπώνεται ακόμα και στην στάση του σώματος. Και σαν γυρίσω απότομα το κεφάλι γιατί αντιλαμβάνομαι ότι κάποιος με "παρακολουθεί" γίνεται άλλο ένα κλικ! και πίσω από αυτό το κλικ ξεπροβάλει ένα όμορφο χαμόγελο. Για το οποίο ξέρω ότι έχω κι εγώ μερίδιο ευθύνης. Γίνετε ο λόγος ύπαρξης αυτών των χαμόγελων και την ίδια στιγμή χαμογελάστε κι εσείς!!

<<Κάθε στιγμή στη ζωή είναι μοναδική.>> (Μας λέει ο Stephan Nachmanovich) 
<<... Ένα φιλί, ένα ηλιοβασίλεμα, ένας χορός, ένα αστείο. Τίποτα δεν θα ξανά προκύψει με τον ίδιο τρόπο.>> (συνεχίζει να λέει ο ίδιος κύριος). Εσύ τι γνώμη έχεις γι'  αυτό?!? 
<<...το καθένα τους συμβαίνει μονάχα για μία φορά στην ιστορία του σύμπαντος.>> (Και κάπως έτσι τελειώνει αυτό το απόφθεγμα κι εγώ καταλήγω ανατριχιασμένη)... 
Ίσως γιατί έχω πείσει τον εαυτό μου ότι βρίσκεται σ' αυτό το μπαλκόνι. Το μπαλκόνι ενός όμορφου νησιού. Εκεί ψηλά ανεμοδαρμένη βλέποντας πως θα ρίξει αυλαία αυτή τη φορά ο ήλιος. 
Αλλά, η αλήθεια πάντα θα κερδίζει... Και η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το κιτρινοπορτοκαλί της ατμόσφαιρας αυτής της Τρίτης έχει κάτσει μέσα μου σαν πίσσα* και μου δημιουργεί βάρος στο θώρακα. Αλλά είπα να μην αφήσω πολύ αυτή τη σκέψη να κερδίσει χρόνο και να φανταστώ που θα ήθελα να είμαι και ίσως και με ποιόν ή ποιά.... 

Εσύ που θα ήθελες να είσαι?!?! Πως είναι η δικιά σου Τρίτη?!? Εκτός από κιτρινοπορτοκαλί!!! 

* Αυτή η φράση είναι κλεμμένη από ένα θεατρικό που είδα πρόσφατα. Λίγο παραποιημένη, διότι η ορίτζιναλ φράση λέει <<κάτι σαν πίσσα που κάθεται πάνω στη μνήμη...>>. Μιας ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας με πολλή όρεξη και διάθεση για δημιουργία όμορφου περιεχομένου. Ιδιαίτερου περιεχομένου, που σε κάνει να την συζητάς με την παρέα σου στο ποτό ή στο φαγητό μετά. Το έργο λέγεται το Νανούρισμα και βασίζεται στο θεατρικό έργο του κ. Θανάση Τριαρίδη "Ο νανουριστής".
Αν έχεις διάθεση για προβληματισμό, τότε αυτή η παράσταση είναι για σένα. 
Η Θεατρική Ομάδα Αρσινόη σε φέρνει πιο κοντά σ΄ αυτή και σου μιλάει μέσω αυτής για ένα αλλιώτικο ηλιοβασίλεμα.