Κάτω Σαμικό & Πολυλίμνιο...

Γι ΄αυτόν τον έναν, αυτό το κείμενο βρίσκεται σήμερα εδώ. Γι ΄αυτόν τον έναν, θα ολοκληρωθεί και θα κλείσει το κεφάλαιο που ονομάζεται "Διακοπές 2023". Γιατί αυτός ο ένας αφιέρωσε κάποιον από τον πολύτιμό του χρόνο εδώ. Χρόνο που δεν μπορώ να του επιστρέψω πίσω και ο μόνος τρόπος που έχω για να δείξω την εκτίμησή μου, είναι να δώσω μορφή και σάρκα στην επιθυμία του.

 
Θα φτάσουμε σιγά-σιγά στο "έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" αφού σας μαρτυρήσω όλα αυτά που έγιναν και δεν έγιναν σ' αυτό το μέρος. 
Δύο μέρες πριν, αυτές οι πολύ ουσιαστικές διακοπές φτάσουν στο τέλος τους. Η μεγάλη παρέα του καταυλισμού με τα χιλιάδες φωτάκια, αποφασίζει να αφήσει για κάποιες ώρες, το καταφύγιο που φιλοξένει αυτή τη παύση από την ραγδαία κινούμενη καθημερινότητα και να επισκεφθεί ένα κοντινό ή σχετικά κοντινό μέρος. Το Google Maps δεν άργησε να μπει στη συζήτηση.. Αν και θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον αν κάποιος πήγαινε μέχρι την σκηνή του, και έφερνε όλο καμάρι και χάρη έναν πολυκαιρισμένο, υφασμάτινο χάρτη. Τον ξεδίπλωνε πάνω στο τραπέζι και έβαζε στις άκρες του, πέτρες για να μπορέσουν και οι υπόλοιποι να τον μελετήσουν. Αλλά ξέρεις τι θα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον?!? Αυτός ο χάρτης να έχει όλες τις ονομασίες γραμμένες σε κάποια γλώσσα της Μέσης - Γης. Στη γλώσσα των ξωτικών!!! Να μην καταλαβαίνουμε τίποτα και να διαλέγουμε προορισμό με μοναδικό κριτήριο το πόσο εντυπωσιακό είναι το όνομα της περιοχής.
Τα πράγματα όμως δεν είχαν πλοκή που να θυμίζει τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών και το Google Maps έπρεπε να βοηθήσει την παρέα να αποφασίσει και να δηλώσει προορισμό. Η βοήθειά του ήταν κάτι παραπάνω από πολύτιμη κι έτσι το μέρος που θα βρίσκονταν σε λίγες ώρες ήταν, και είναι το γνωστό, πολύ όμορφο και μαγευτικό Πολυλίμνιο!! Ήταν γεγονός!! Θα άφηναν για πρώτη φορά, μετά από τόσες μέρες την καβάτζα, την παραλία, τους αμμόλοφους και ότι άλλο συμπληρώνει και ολοκληρώνει αυτό το μέρος. 
Σε λίγες ώρες από εκείνη τη στιγμή θα βρίσκονταν μέσα σ ένα μέρος που θα μπορούσε άνετα να φέρει την ταμπέλα με τον κλισέ τίτλο "Επίγειος Παράδεισος". Τι να σας πρωτοπώ!!?!! Που αν δεν το δείτε ζωντανά... Αν δεν βουτήξετε μέσα σ' αυτές τις γαλάζιες λίμνες με το κρύο νερό. Αν δεν περπατήσετε με τα γυμνά σας πόδια πάνω σε αυτές τις πέτρες. Αν δεν βρεθείτε εκεί για να τα βιώσετε όλα αυτά, και να τα δείτε με τα ίδια σας τα μάτια. Η δική μου η περιγραφή δεν μπορεί δυστυχώς να σας μεταφέρει αυτή τη μοναδική αίσθηση, που σου προσφέρει αυτό το σύμπλεγμα λιμνών και καταρρακτών. Αυτό το καταπράσινο και βραχώδες μέρος απαιτεί βιωματική εμπειρία. Απαιτεί να βρεθείς εκεί και να το αντιληφθείς με τον απόλυτα μοναδικό τρόπο που αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς τα πράγματα. Απαιτεί να το δεις, να το νιώσεις και εν τέλει να το νοσταλγήσεις, ενώ ταυτόχρονα νιώθεις πολύ περήφανος για σένα που βρέθηκες εκεί και το εξερεύνησες.. Είτε με τα μάτια σου... Αφήνοντας την ματιά σου να "πέσει" από το ένα σημείο στο άλλο.. Είτε με τα γυμνά σου πόδια και χέρια.
Αφού λοιπόν αντίκρισαν τα μάτια μας αυτή την ομορφιά της φύσης, χρειάστηκαν λίγα λεπτά έως ότου πάρω την αρκετά γενναία απόφαση να χωθώ ολόκληρη κάτω από τα παγωμένα νερά μιας λίμνης. Είχα άγνοια και η ενδεχόμενη συνάντηση με κάποιο νερόφιδο της πανέμορφης λίμνης - που είναι και το σπιτικό του - δεν μου πέρασε από το μυαλό. Και αυτή η άγνοια σε συνδυασμό με την απίστευτα καλή διάθεσή που είχα, με έκανε να θέλω να κολυμπήσω μέχρι την άλλη άκρη της λίμνης και να συναντήσω μία αυτοσχέδια ανεμόσκαλα. Αυτή η σκάλα ήταν στερεωμένη καλά πάνω σε κάτι μεεγάάλα βράχια. Ιδανικά την ανεβαίνεις και καταλήγεις να βρίσκεσαι στην κορυφή του βράχου και πλέον η θέα σου ν΄ αλλάζει. Έτσι γίνεται και στην ζωή! Όταν κάνεις κάτι τολμηρό, ένα είναι σίγουρο ότι η θέα σου θ' αλλάξει. Από εκείνο το σημείο του βράχου μετράς μέχρι το τρία και κάνεις ελεύθερη πτώση μέχρι να συναντήσεις με ορμή και - ιδανικά - σωστή τεχνική την λίμνη. Να βουτήξεις μέσα της, και μετά, με τα δυο σου χέρια να αναζητήσεις την επιφάνεια της για να πάρεις εκείνη την ανάσα που χρειάζεσαι. Παίρνεις την ανάσα λοιπόν που χρειάζεσαι και μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες για ν΄ ανέβεις αυτή την ανεμόσκαλα με το πρώτο σπασμένο σκαλί αποφασίζεις να μείνεις θεατής και να συνεχίσεις την εξερεύνηση αυτού του "επίγειου παραδείσου". Υπήρξαν άλλοι που κατάφεραν να κατακτήσουν την κορυφή του βράχου. Μέσα σε αυτούς ήταν και τρία άτομα της δικιάς μας παρέας. Εγώ προσπάθησα πολύ αλλά δεν πέτυχα αυτό που ήθελα. Παρόλα αυτά δεν πτοήθηκα πολύ ψυχολογικά... Συνέχισα να απολαμβάνω την μαγευτική αίσθηση που σου προκαλούσε αυτό το μέρος. Να είμαι απόλυτα γειωμένη στο Τ Ω Ρ Α. 

Η μεγάλη παρέα του καταυλισμού με τα χιλιάδες φωτάκια επιδόθηκε σε έντονες πεζοπορίες με απαιτητικό σκαρφάλωμα για να βρεθεί και στις πιο πάνω λίμνες. Όχι συντονισμένα. Ο καθένας έκανε ότι ήθελε. Η αδελφή μου ήταν η πιο ζημιωμένη. Γιατί η περίοδος δεν της επέτρεψε να απολαύσει με τον τρόπο που απολάμβαναν όλοι οι άλλοι την μαγευτική ομορφιά του τοπίου. Ήταν ένας παρατηρητής με ωραία πολύχρωμη βερμούδα και μπεζουλί κροκς. Κάτι μου λέει ότι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα τότε εκείνη μαζί με τον Βίκτωρα, την Ζαφειρία και τον Μάνο θα είχαν κάνει αυτή την πολυπόθητη βουτιά από τον βράχο. Αχ ίσως βοηθούσε κι εμένα... και τότε θα ήμασταν διπλά - δίπλα και θα μοιραζόμασταν τις ίδιες φοβίες που θα καθυστερούσαν την στιγμή της πτώσης μας.
-Σκέψεις... "Αχ τελικά είναι κάπως ψηλά και τα πόδια μου έχουν ήδη ξεκινήσει να τρέμουν από την αδρεναλίνη" ,
-"πως θα κολυμπήσω με το ένα χέρι ; Καθώς το άλλο θα κρατάει την μύτη για να μην εισέλθει νερό?!", -"Πόσο βαθιά θα διεισδύσω στο υγρό εσωτερικό της λίμνης μετά την πτώση μου?" Αυτή η διατύπωση της σκέψης, παραδέχομαι ότι με έκανε να σκεφτώ το σεξ. Και αν εσύ γλίτωσες από αυτό το συνειρμό, μετά από αυτή την παραδοχή το σκέφτεσαι κι εσύ.
-Σκέψη " Λογικά θα με κοιτάζουν όλοι".
 Πράξη.. εσύ κολλημένος στο ίδιο ακριβώς σημείο του βράχου να σκέφτεσαι και να μην κάνεις αυτό για το οποίο βρέθηκες εκεί. Πάρε απλά μία βαθιά ανάσα και βούτα!!! Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία αυτή η καταιγίδα σκέψεων. Αντιθέτως μπορεί να φτάσει στο σημείο να σε αποθαρρύνει να κάνεις αυτό που θέλεις. Και τώρα θα σου αποκαλύψω την σκέψη ή κάποιες από τις σκέψεις ενός παρατηρητή. Υπήρξα, όπως θα θυμάσαι, και από την αφήγηση που σου έκανα. 
-Σκέψη παρατηρητή "WOW!! Θέλω κι εγώ να νιώσω ότι "πετάω" για λίγο, μέχρι να βρεθώ μέσα στο νερό". 
-" Μα πόσο θαρραλέος - α!!!"
Ομολογουμένως έχουν αρκετά μεγάλη απόσταση αυτές οι σκέψεις, αυτού του - ίδιου- ανθρώπου από τις δύο αρκετά διαφορετικές οπτικές γωνίες.
Τι παρατηρείς?!? 

Αφήνοντας τις χιλιάδες σκέψεις πίσω, μιας και οι σκέψεις είναι πανταχού παρόν.. και δυστυχώς, πολλές φορές εμπόδιο πανταχού παρόν.
Θα περάσω σε όλες εκείνες τις πράξεις που έγιναν και σιγά σιγά οδηγούσαν τις καλοκαιρινές  διακοπές αυτού του χρόνου στο τέλος τους.

Η πρόταση από τον Σούπερ μάγειρα Άλεξ δεν άργησε να έρθει. Όχι...Όχι μην μπερδεύεσαι!! Δεν ήταν πρόταση για φαγητό. Ήταν πρόταση για επίσκεψη στην Βοϊδοκοιλιά, με σκοπό να βρεθούμε εκεί εγκαίρως, και να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα από εκεί. Τελικά μείναμε "νηστικοί". Δεν προλάβαμε!! Δώσαμε ραντεβού με τον ήλιο, για την επόμενη ημέρα και αυτή τη φορά το σημείο παρατήρησης και θαυμασμού θα ήταν η αγαπημένη παραλία του Κάτω Σαμικού. Πριν από αυτό όμως, αυτή η μέρα έπρεπε να κλείσει μ' ένα πλουσιοπάροχο γεύμα, ούτως ώστε να αναπληρωθούν όλες εκείνες οι θερμίδες που κάηκαν για να μπορέσουμε ν ' ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις που έχει η περιπλάνηση μέσα στη φύση. Και εφόσον η παρέα έφαγε - καλά - και όλοι θα πίστευαν ότι θα γύριζε πίσω γεμάτη καινούργιες εμπειρίες και γεμάτα στομαχάκια. Άρα "χαρούμενα" στομαχάκια... 
Ο Βίκτωρας -άλλη μία σημαντική προσωπικότητα αυτής της παρέας- πρότεινε να πάμε κάπου, χωρίς να μας αποκαλύψει το που. Ίσως μέσα στους "συνωμότες" να ήταν και ο σοφιστικέ Άγγελος. Εξάλλου μην ξεχνιόμαστε οι τρεις παραπάνω κύριοι ήταν οι βασικοί πυλώνες των διακοπών μέσα στη φύση. Το αναλύσαμε αυτό και στο προηγούμενο κείμενο. 

Παραμένοντας πιστή στην αφήγησή μου, θα αποκαλύψω εκείνο το μέρος δίχως όνομα... Πρόκειται για μία καλοστημένη μικροκοινωνία κουκλών. Τι θα δεις εκεί?!? Θα δεις κούκλες βιτρίνας χωρίς βιτρίνα. Είναι κούκλες λοιπόν που- άνετα -δείχνουν μία δικιά σου στιγμή παγωμένη στο χρόνο. Βρίσκονται σε διάφορα σημεία σ' ένα οίκημα, το οποίο έχει την ταμπέλα ενός καφενείου, και μάλιστα ο ιδιοκτήτης του είναι ο Τσίπρας. Σοβαρά μιλάω!! Έτσι υποστηρίζει-γράφει η ταμπέλα. Κάποιες από αυτές κάθονται στα τραπεζάκια της αυλής και απολαμβάνουν έναν καφέ.. μία μπύρα.. ένα γλυκό.. και αν είσαι μερακλής (ως κούκλος -α ) τσιμπάς και το ψαράκι σου. Όντως μία είχε παραγγείλει ένα μεγάλο ψάρι. Για τσιπούρα το "έκοψα". Άλλες στέκονται όρθιες, άλλες κάθονται και διαβάζουν εφημερίδα... Το στυλ τους βγαλμένο από άλλες εποχές μπουρδουκλωμένες.. και τα παιδιά όσων "αποφάσισαν" να γίνουν "μάνες" κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικά στην όψη τους. Αααα να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το όλο σκηνικό "ντύνεται" από μία χαλαρή μουσική υπόκρουση. Η εξερεύνηση του κουκλόσπιτου δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Διότι αυτό το οίκημα έχει ανοιχτές τις πόρτες του, για τους επισκέπτες του. Στο πίσω μέρος της αυλής θα συναντήσεις μία σκοτεινή σκάλα, εκεί θα χρειαστείς φακό για να σε καθοδηγήσει στον πάνω όροφο του "καφενείου-σπιτιού". Μία μεγάλη συλλογή από βιβλία βρίσκεται στο τέλος της σκάλας και στο εσωτερικό του σπιτιού ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Δεν θα αμφιβάλλεις γι' αυτό.. διότι η κούκλα είναι ντυμένη νύφη και ο γαμπρός είναι ένστολος... Νομίζω αστυνομικός. Αν δεν πρόκειται για νιόπαντρο ζευγάρι τότε ένα είναι σίγουρο ότι μιλάμε για δύο κούκλες που γουστάρουν τα παιχνίδια ρόλων. Εξάλλου η "νύφη" είχε ακάλυπτο το ένα στήθος! Οπότε... ποτέ δεν ξέρεις...!! Καθώς περπατούσες πάνω στο πολυκαιρισμένο ξύλινο πάτωμα έφτανες στη διαπίστωση ότι θα έπρεπε να κάνεις ησυχία. Γιατί μία άλλη κούκλα, μάλλον κουρασμένη από την απαιτητική μέρα, ξεκούραζε το άψυχο κορμί της πάνω σ' ένα κρεβάτι με σιδερένιο σκελετό. Ενώ, κάνεις πως σέβεσαι την ώρα ανάπαυσης αυτής της κούκλας, το βλέμμα σου αποσπά μία ξύλινη πόρτα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από αυτό το κρεβάτι.. Δεν θυμάμαι αν είχε κάποια σήμανση που σου απαγορεύει την είσοδο. Αλλά... και να είχε, δεν νομίζω ότι η παρέα του καταυλισμού με τα χιλιάδες φωτάκια θα έκανε παύση στην εξερεύνησή της. Ανοίξαμε την πόρτα και βρεθήκαμε μπροστά από ένα μικρό χώρο με καναπέ-κρεβάτι και ένα ξύλινο γραφείο. Το εύρημα που παρουσίασε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν ένα παρατημένο και αρκετά σκονισμένο τηλεσκόπιο... Ίσως κάποιο παιδί εκεί κοντά να μετράει τ' άστρα..
Ο χώρος δεν σου έδινε άλλο περιθώριο για αναζήτηση άλλων πληροφοριών. Τα είχες δει όλα και σκεφτόσουν ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό το καλοστημένο κουκλόσπιτο και κυρίως ποιον σκοπό μπορεί να εξυπηρετεί. Είχε ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Είμαι σίγουρη ότι τώρα που στο περιγράφω θα ήθελες να βρεθείς με κάποιον μαγικό τρόπο εκεί και να καταγράψεις με τα δικά σου μάτια όλα όσα είδαν τα δικά μου. 

Η ώρα όμως είχε σίγουρα περάσει και το σώμα αναζητούσε την ξεκούραση που χρειάζεται επιτακτικά. Οπότε χαιρετήσαμε τις κούκλες, μπήκαμε στα αυτοκίνητα και γυρίσαμε στη βάση μας.
Εγώ προσωπικά ήμουν τόσο γεμάτη από όλα αυτά που είχαν προηγηθεί που έπεσα στο κρεβάτι μου, δηλαδή, το φουσκωτό μου στρώμα ευτυχισμένη. Ήταν σίγουρα μία μέρα που θα την θυμάμαι!!! 
Το άλλο πρωινό που ξημέρωσε βρήκε την γνωστή πλέον, παρέα στην παραλία του Κάτω Σαμικού και αυτή ήταν η τελευταία των διακοπών μου. Αλλά, επειδή οι λέξεις που συνθέτουν ετούτο εδώ το κείμενο, κοντεύουν να φτάσουν τις δύο χιλιάδες, λέω να προσπαθήσω να μιλήσω για όλες εκείνες τις όμορφες παρελθοντικές στιγμές κάπως πιο συνοπτικά και λακωνικά. Αυτή η μέρα δεν θα μπορούσε να μην κλείσει με "ύμνο" και "ωδή" στον αγαπημένο μας ήλιο. Καθίσαμε λίγο πιο πάνω από το σημείο που σκάει το κύμα και είδαμε τον ήλιο να "χάνεται" κάπου μέσα στο Ιόνιο Πέλαγος. Οι θεατές ήταν είτε μόνοι τους.. μ' ένα κινητό στο χέρι για να καταγράψουν το όλο σκηνικό. Είτε αγκαλιασμένοι και ερωτευμένοι. Η δεύτερη κατηγορία είναι η αγαπημένη μου, άλλο αν εγώ απέχω από αυτή. Οπότε κοίταζα μόνη μου τον ήλιο που σιγά σιγά "χανόταν".

Δευτέρα λέει το ημερολόγιο. Ημέρα επιστροφής. Αύριο κάνεις επάνοδο στην εργασία σου και θα βρίσκεσαι ξανά μέσα σε κτήρια. Σίγουρα αυτή η μετάβαση θα συνοδευτεί με κάποιο είδος πολιτισμικού σοκ. Αλλά πριν πάθεις το σοκ. Πρέπει να μαζέψεις την πραμάτεια σου και να την μεταφέρεις στο αυτοκίνητο έτσι ώστε να βρεθείς εκεί που είναι όλα τα κτήρια και η εργασία σου. Πίσω στην πόλη δηλαδή. Μέτρησα τέσσερα ζευγάρια χεριών που προσέφεραν την βοήθειά τους κι έτσι τα πράγματα μας, μεταφέρθηκαν έως το όχημα. 
Ευχαριστώ Άλεξ, Άγγελε, Μάνο και Κωστάκη. Άλλη μία απόδειξη ότι λειτουργούσαμε σαν τους τρεις σωματοφύλακες. "Ένας για όλους, και όλοι για έναν"!!! 
Φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε χαιρετηθήκαμε και πήραμε τον δρόμο που οδηγεί πίσω στις υποχρεώσεις. Αυτό το τέλος το πήρα κάπως βαριά και άρχισα και κλαίω δίχως να μπορώ να σταματήσω, εκεί στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου του Βίκτωρα. Νιώθω λες και κάποιο κομμάτι μου είναι εκεί ανάμεσα στα δέντρα... κάτω από τον έναστρο ουρανό της παραλίας του Κάτω Σαμικού.
Δεν ξέρω αν θα ξανά επιστρέψω... Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Διακοπές καλοκαιριού 2023 - - - τ έ λ ο ς - - - 

Υ.Γ.1. Ευχαριστώ παιδιά για τις φωτογραφίες!!! 

2211