Επιστροφή στα <<θρανία>> και τα βίτσια.
Επιστροφή στα <<θρανία>>. Ότι θεωρεί <<θρανίο>> ο καθ' ένας από εμάς.
Η χρήση της λέξης <<θρανίο>> δεν είναι τυχαία. Όσοι με γνωρίζεται κ α λ ά, λογικά μπορείτε να το καταλάβετε χωρίς την παρουσία της προηγούμενης πρότασης.
Όπως δεν θα με δεις να συνδυάζω τυχαία τα ρούχα μου, έτσι δεν θα επιλέξω να <<ντύσω>> τυχαία και το γραπτό μου λόγο.
Και που λες, 1 και 16 πρώτα λεπτά, αυτής της δεύτερης Πέμπτης [& δεύτερη και πέμπτη] του 2024, ανοίγω την ντουλάπα με τις λέξεις και διαλέγω τα θρανία.
Την φοράω σ' ετούτο εδώ το κείμενο. Το πρώτο του είκοσι τέσσερα και νοερά μεταφέρομαι σ΄ εκείνα τα αθώα, παιδικά και ξέγνοιαστα χρόνια.
Για κάποιους μπορεί αυτή η λέξη να μην μεταφράζεται απαραίτητα όπως περιέγραψα. Αλλά για μένα τα πράγματα ήταν έτσι ακριβώς.
Ήταν?!? Δεν είναι πλέον?!? Χάθηκε η αθωότητα?!? Η παιδικότητα? Η ξεγνοιασιά? Τι μεσολάβησε και όλα αυτά μπορεί και να χάθηκαν?! Το μεγάλωμα <<απαιτεί>> να τα θυσιάσουμε όλα τα παραπάνω μάλλον...
Λαμβάνουμε γνώση για τον κόσμο που ζούμε και αφήνουμε συνειδητά ή μη το <<ένδυμα>> της αθωότητας και αγνότητας να πέσει κατά γης και αρχίζουμε σιγά - σιγά να θωρακίζουμε με σκληρότητα τον εαυτό μας. Φοράμε <<πανοπλία>> γιατί - ίσως - νιώθουμε ότι χωρίς αυτή δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε.
Γνώση και εμπειρία έρχονται για ν' απειλήσουν εκείνο το αγνό παιδί που έχουμε όλοι μέσα μας.
Ενηλικιωνόμαστε και συνειδητοποιούμε και το κακό που υπάρχει εκεί έξω, τον σωματικό και ψυχικό πόνο, την αδικία, την φθορά μας. Η γνώση που μας παρέχεται ή την κυνηγάμε εμείς, προσφέρει δύναμη στον ενηλικιωμένο εαυτό μας και αποδυναμώνει την παιδικότητά μας.
Εχθρός και Φίλος ταυτόχρονα.
Σίγουρα φ ί λ ο ς .
Γνώση ίσον φως, εξέλιξη, ενέργεια, σύμβουλος αποφάσεων, μέλλον, λύσεις, στοχασμοί.
Σίγουρα -και- εχθρός.
Γιατί σε οδηγεί στην ωμή συνειδητοποίηση της αντίστοιχης ωμής πραγματικότητας. Όλη αυτή η συνειδητοποίηση ή όπως συνηθίζω να λέω κάποιες φορές, απομυθοποίηση πάει χέρι - χέρι με την έναρξη της εποχής των π ρ έ π ε ι. Το θέλω θυσιάζεται από επιλογή, από συμβιβασμό, από τον καινούργιο μας εαυτό, ενηλικιωμένο εαυτό. Γιατί αν δεν θυσιαστεί πως θα ξεκινήσει << η εκστρατεία κατά της Τροίας>>?!
Πρέπει να ακολουθήσουμε κάποια πρέπει, έτσι ώστε να τραφούν τα θέλω μας.
Κερδίζουμε και μαθαίνουμε αυτό που λέγεται υπευθυνότητα. Υπευθυνότητα που επιβραβεύτηκε με φάνσι αυτοκολλητάκια στο σχολείο, με χαρακτηρισμούς επίδοσης (Άριστα, Πολύ Καλά..),με γράμματα (Α,Β..), με αριθμούς, πτυχία, τίτλους σπουδών, μετάλλια, αγκαλιές, χαμόγελα, Μπράβο κλπ. Έτσι σιγά - σιγά θα σε προετοιμάσουν να γίνεις μία πολύ καλή μηχανή παραγωγής. Εκτός από καλή, θα είσαι και σοβαρή μηχανή παραγωγής, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να επιτελέσεις τους διάφορους κοινωνικούς σου ρόλους. Κι όταν δεν θα μπορείς να είσαι σοβαρός θα πρέπει να φαίνεσαι σοβαρός. Χωρίς να το καταλάβεις η συνειδητή θυσία του παιδιού που έχεις κάνει σ΄ έχει εγκλωβίσει σ΄ έναν καθωσπρεπισμό -και αυτό που απεχθάνομαι- και σε μία σοβαροφάνεια.
Αλλά ξέρεις τι λένε?!?
Όταν παλεύεις το <<τέρας>> κάποια στιγμή του μοιάζεις.
Σηκώνω το χέρι και παραδέχομαι ότι με λένε Πηνελόπη κι έχω υπάρξει σοβαροφανής ενήλικας.
Και τώρα που έπιασα ξανά το μολύβι μου. Μία η ώρα και τρία πρώτα λεπτά του μεσημεριού αυτής της τρίτης πλέον Πέμπτης αυτού του καινούργιου έτους...Σκέφτομαι ότι ίσως αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος, που μου άρεσε και αρέσει η ταινία <<Poor Things>>.
Γιατί μπροστά σ' αυτή τη γιγάντια οθόνη του σινεμά, βλέπεις έναν ανθρωπάκο να χαρακτηρίζεται από αυθορμητισμό, αφοπλιστική ειλικρίνεια. Αυτόματα έχουμε ισοπεδώσει αυτό που λέγεται σοβαροφάνεια. Καθώς επίσης ενθουσιασμό, αγνότητα, αθωότητα, αβίαστη χαρά και λαχτάρα να ανακαλύψει και να δοκιμάσει. Ξεχειλίζει από παιδικότητα, που υπήρχε ακόμα και στην ενήλικη ζωή.
Ήταν γειωμένος αυτός ο ανθρωπάκος στο εδώ και στο τώρα.
Θα συνεχίσω λέγοντας για τις υποχρεώσεις μας. Οι οποίες μας στερούν πολλές φορές αυτήν τη γείωση. Εμείς το επιτρέψαμε. Για τις ανάγκες της επιβίωσης. Σκεφτόμαστε το μέλλον, κι επειδή δεν έχουμε μία γυάλινη σφαίρα να μας λέει τα μελλούμενα. Σκεφτόμαστε επί της ουσίας το άγνωστο και και καταλήγουμε ν' αγχωνόμαστε. Άγνωστο =Μέλλον ... (& Θάνατος=Άγνωστο... Άρα Θάνατος=Μέλλον?!? ---> μ ό ν η μου)
Κάναμε <<φίλο>> μας το άγχος και ο ενηλικιωμένος εαυτός μας αντί να χαρεί τη ζωή του μεγάλου που προσδοκούσε και <<ζήλευε>> όταν ήταν μικρούλης. Επέτρεψε στις διαταραχές άγχους να <<παίζουν>> μαζί μας λες και είναι μικρά παιδία. Κρίσεις πανικού διαδέχονται η μία την άλλη. Κάτι προσπαθεί να πει το σώμα στον εσωτερικό παραμελημένο εαυτό μας. Κάτι ζητάει την προσοχή μας και το κάνει με αυτόν ομολογουμένως τον άσχημο, βίαιο τρόπο.
Το εδώ και τώρα είναι προτέρημα του παιδιού που ήμασταν κάποτε όλοι μας. Θυμάμαι πολύ έντονα την ευχή που είχα χαρίσει σ΄ έναν φίλο... <<εκεί που είναι το σώμα σου, να είναι ο νους σου, η καρδιά σου και κυρίως η ψυχή σου>>. Εγώ αυτό το θεωρώ ευτυχία. Επίσης, έχω παρατηρήσει ότι δεν συμβαίνει συχνά. Διότι το μυαλό φεύγει γι΄ άλλα μέρη και εγκαταλείπει το σώμα.
Πολλές φορές έχουμε φύγει από το χώρο εργασίας μας και αντί να αφήσουμε εκεί τη δουλειά. Τη μεταφέρουμε νοερά στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας, στη <<χαλάρωση>> μιας εξόδου και γενικά όπου βρεθούμε και επιλέξουμε να την φέρουμε στο μυαλό μας. Ή όταν θα μιλήσουμε γι' αυτή.
Και κάπως έτσι ακούς ανθρώπους που έχουν συμβιβαστεί με μία δουλειά να παραπονιούνται γι' αυτή και να αναφέρουν όλα τα κακώς κείμενα και μάλιστα σε μία έξοδο εκτός δουλειάς.
Μεγάλοι άνθρωποι - που έχουν κοιμίσει το παιδί μέσα τους- μιλάνε με τις ώρες γι ΄αυτό που τους μονοπωλεί το ενδιαφέρον και τους εξασφαλίζει την επιβίωση.
Σε λίγο θα μπουν και τα χρήματα - λεφτά στην κουβέντα.
Αριθμοί...αριθμοί κι αυτοί να έχουν ξεχάσει τι είναι αυτό που θα ήθελαν να κάνουν και θα πλημμύριζε το μέσα τους.
Για σκέψου τι διαφορά θα προκαλούσε στην ψυχολογία μία συζήτηση απαλλαγμένη από τα προβλήματα που <<λατρεύουν>> να αναφέρουν οι μεγάλοι.
Μία κουβέντα μεγάλων για το τι τους διασκεδάζει, τι αγαπάνε, πως μπορούν στο τ ώ ρ α να κάνουν καλύτερο αυτό τον κόσμο. Τι θ έ λ ο υ ν . Όχι τι πρέπει.
Να κατευθύνουν σκέψη και πράξη προς την επιθυμία και να ξυπνήσουν αυτό το τόσο κοντινά και μακρινά ξέγνοιαστο παιδί.
Να ξεκινήσουν ένα χόμπι και να δώσουν σε αυτό χώρο. Όχι στα προβλήματα... Τα οποία θα υπάρχουν π ά ν τ α . Όπως είπε κι ένας άνθρωπος που εκτιμώ π ο λ ύ, λίγο πριν κόψει τη βασιλόπιτα. Το θέμα είναι να ανατρέχουμε προς τη λύση. Όχι την αναπαραγωγή των προβλημάτων... Και αν δεν λύνονται να έχουμε τη δύναμη να τα ξεπερνάμε.
Κάποιος άλλος είχε πει ότι πολλές φορές το πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στο ίδιο το πρόβλημα. Αλλά στη διαχείρισή του. Οπότε επειδή τα προβλήματα πάντα θα είναι εκεί και θα τρίβουν τα χέρια τους κάθε φορά που θα ταραζόμαστε.
Ας ξεκινήσουμε να δίνουμε χώρο και στα θέλω μας, ούτως ώστε να έχουμε την ψυχική δύναμη να διαχειριζόμαστε αυτό που λέγεται ζ ω ή!
Αν πάλι γουστάρεις να μιλάς μ ό ν ο για θέματα επιβίωσης...Ποιά είμαι εγώ να σου χαλάσω το βίτσιο?!? Ως γνωστόν για κάποιους η ηδονή είναι συνυφασμένη με την οδύνη. Αν είσαι από αυτούς τους κάποιους... Δέσου με τα προβλήματά σου και άσε το μεγάλο εαυτό σου να σε <<δέρνει>>.
Ο καθ' ένας με τα βίτσια του!!
Και ναι με αυτό το περίεργο ή και όχι κείμενο που ξεκινάει με θρανία και τελειώνει με βίτσια, σας καλωσορίζω σε αυτό εδώ το μέρος... Εδώ που το όνομά μου διατηρεί την προσφώνηση " Πόπη". Έτσι με φώναζαν όλοι παιδί.
Αυτό λοιπόν το ξέγνοιαστο παιδί, η Πόπη θα προσπαθώ να μιλάει μέσω της Πηνελόπης.
Θα της δίνω φωνή!!
Μ' αυτή την προτροπή και ευχή σας καλωσορίζω ξανά Ε Δ Ώ
Δώστε φωνή στο παιδί που έχετε μέσα σας!
Υ.Γ.1 Ήσασταν όλοι σας παιδιά.
Υ.Γ.2. [...] Υπερασπίσου το π α ι δ ί
γιατί αν γλιτώσει το π α ι δ ί
υπάρχει Ελπίδα