Είμαι μία ερωτευμένη που αναζητά να ερωτευτεί (!)

Κάποτε άφησα εδώ ένα κείμενο, κι αυτό το κείμενο αποτέλεσαι την θρυαλλίδα να σταματήσει να μου μιλάει ένας άνθρωπος. Αυτόν τον άνθρωπο το γνώρισα στην πρώτη γυμνασίου. Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με πλησίασαν εκείνα τα μακρινά χρόνια για να με γνωρίσουν και να με γλιτώσουν από τη μοναξιά μου και τη σιωπή μου. Για μένα ήταν δύσκολο, το άρρηκτο γεγονός της μετάβασης από το ασφαλές δημοτικό στο καινούργιο περιβάλλον του γυμνασίου. Άφηνα το πολύχρωμο δημοτικό για να πάω στην αμέσως επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης κι εκεί δεν ήξερα τι "χρώματα" θα συναντήσω. Η εφηβεία είχε κάνει τις καταστάσεις να φαίνονται ακόμα πιο δύσκολες και τα χρώματα να είναι πιο μουντά. Έως ότου εκείνη την στιγμή που κάποιος θέλησε να με γνωρίσει και να κάνουμε τη λεγόμενη παρέα και αυτό σιγά σιγά να γίνει μία φιλία. Η ζωή κύλισε, όπως κάνει πάντα και ξανά συναντηθήκαμε. Αυτήν τη φορά όχι σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα...το σημείο συνάντησης λέγεται ενήλικη ζωή. Με βοήθησε με τις δυσκολίες μου σε ψυχικό επίπεδο. Η βοήθεια αυτή ήταν πολύ αποτελεσματική καθώς κι αυτός ο άνθρωπος βάλλεται ψυχικά. Και κάπως έτσι ξανά ήρθαμε κοντά και μια μέρα που δεν ήταν εκείν@ καλά, ξέσπασε σε κλάματα. Από το ακουστικό του κινητού μου ακουγόταν ένας άνθρωπος που είχε πληγωθεί. Θυμάμαι να του λέω κάποια βασικά πράγματα. Όπως το να προσπαθήσει να εστιάσει στην αναπνοή τ@ και από την άλλη να κάνω ερωτήσεις για να καταλάβω. Όταν κατάλαβα...σχημάτισα γνώμη και αποφάσισα να την αφήσω εδώ σε μορφή κειμένου δίχως να αποκαλύπτω τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Αρχίζω λοιπόν και γράφω το κείμενο με τίτλο <<Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που σε χώρισαν>> Ήταν επτά, δευτέρου του 2023. Εκείνη τη χρονιά άνοιξα και αυτό εδώ το μπλογκ για να λέω όσα πιστεύω και να κάνω τον εσωστρεφή προφορικά εαυτό πιο εξωστρεφή γραπτά. Ότι έγραψα πριν 1106 ημέρες το πιστεύω μέχρι και σήμερα που αυτός ο άνθρωπος... Ακούγοντας την αλήθεια μου το μεταξύ μας κοντά έγινε μακριά και αγαπημένοι. Παρόλα αυτά δεν με κράτησε σε απόσταση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορώ κι έχω πρόσβαση ακόμα στα στιγμιότυπα της ζωής τ@ τα οποία επιλέγει να τα μοιραστεί. Στις 28 Ιανουαρίου αυτού του χρόνου, διαβάζει ένα βιβλίο - δεν γνωστοποίησε τον τίτλο του - και με μολύβι υπογραμμίζει τα εξής : << Φαντάσου τώρα ότι έρχεται ένας παράξενος δημοσιογράφος για να σου πάρει συνέντευξη. Και είναι παράξενος γιατί σε ρωτάει "Ποιος είσαι;", αλλά σε προειδοποιεί ότι για να απαντήσεις δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις το όνομά σου ούτε τον τόπο όπου ζεις ή γεννήθηκες. Ούτε μπορείς να πεις τι δουλειά κάνεις ή τι σπουδάζεις. Πώς θα απαντούσες σ' αυτήν την ερώτηση; Ποιος είσαι; >>
Στο εδώ και τώρα μου, απαντώ με τον τρόπο που υπαγορεύει ο τίτλος αυτού του κειμένου, που αίρει την πηγαία εσωστρέφειά μου.
Απερίσκεπτα και με λαχτάρα ερωτοχτυπημένου δίνω προτεραιότητα στην ανάγκη που έχουμε όλοι μας να ερωτευτούμε. Κι έτσι καταλήγω να αυτοπροσδιορίζομαι ως μία ερωτευμένη που αναζητά το διάχυτο έρωτα. Ας υποθέσουμε ότι έρχεται ξανά αυτός ο παράξενος κύριος και σου λέει ότι ξέρει έναν άνθρωπο ο οποίος φροντίζει να καλημερίζει κάθε μέρα έναν άλλον άνθρωπο... και ενδιαφέρεται να μάθει αν έχει κοιμηθεί καλά... και του στέλνει φωτογραφίες με τρυφερές, ζεστές στιγμές και τον αποκαλεί πάντα όμορφο και αγάπη και έρωτα , δίχως να σταματάει το πρωί αυτήν την επικοινωνία αναγέννησης και ήσασταν εσείς ο παραλήπτης δεν θα δηλώνατε ερωτευμέν@? Εγώ αυτό θα δήλωνα! Ωστόσο όποιος αυτοπροσδιορίζεται ερωτευμένος έχει υποχρέωση να αποδεχτεί και την ευαλωτότητά του.
Αν θες το φως του έρωτα,
οφείλεις να δεχτείς και τη ρωγμή.
Πόσα δάκρυα ερωτευμένων έχουν σπάσει σε άπειρα μικρά σταγονίδια πάνω στα πατώματα! Διότι οι ερωτευμένοι έχουν την ανάγκη να είναι μαζί και όταν τους το στερεί "κάτι" νιώθουν ότι τους λείπει κάτι. Δυστυχώς υπάρχουν στιγμές που θα νιώσουν μισοί. Έχω επίγνωση ότι πριν από 1106 ημέρες μιλούσα για ολόκληρους ανθρώπους και τα έλεγα ιδανικά τα πράγματα. Ο έρωτας όμως δεν είναι ιδανικός. Αναγάγει την ολότητά σας σε μία υψηλή συναισθηματική θέση και όταν κάνει την εμφάνισή της η ματαίωση τότε η ψυχή νιώθει κατακερματισμένη.
Ο έρωτας αν και ποτισμένος από εγωισμό διευρύνει τους ορίζοντες του Ε Γ Ω. 
Όταν ερωτεύεσαι, ο άλλος δεν είναι απλώς κάποιος που σου αρέσει.
Γίνεται:

• σημείο αναφοράς,

• καθημερινή συνήθεια,

• καθρέφτης του εαυτού σου.
  
  

Και χωρίς να το καταλάβεις, ο άλλος έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική σου δομή...
Η καλημέρα τ@ ,τα γλύκα τ@ λόγια, οι πράξεις φροντίδας, η σωματική τ@ επαφή, η παρουσία τ@, η γεμάτη αγκαλιά τ@.... τα κάνουν όλα υποφερτα και πιο χρωματιστά. Ερωτεύεσαι τη ζωή γενικά και ειδικά όταν βρίσκεσαι κάτω από το μανδύα του έρωτα. Και όταν δεν μπορείς να "συναντήσεις" πλήρως τον άνθρωπο τον οποίο αγαπάς και είσαι ερωτευμέν@ καταλήγεις ένας μέγας τολμηρός αναζητητης του έρωτα γιατί έχεις (έχω) πολλή αγάπη να δώσεις (δώσω)
Θα τολμησω να πάω ενάντια στους όρους του παραξενου δημοσιογράφου και με δύο αρχικά γράμματα θα πω ποια είμαι ή και όχι.
Καληνύχτα πλάσματα της νύχτας. 
ΠΚ 
....Ίσως το συνεχίσω....