Έχω νεύρα!!! Χέστηκες! Χέστηκα!

Γίνεται πόλεμος και δεν κάνουμε τίποτα γι' αυτό.
Πώς γίνεται να βρισκόμαστε στο 2023 και να επιτρέπεται να γίνονται πόλεμοι?!! Συνεχίζω τη ζωή μου εδώ σ' αυτή τη γωνία του κόσμου που δεν γίνεται πόλεμος - ακόμη - και νιώθω κλόουν. Ενώ έχει χαραχτεί μέσα στο μυαλό μου εκείνο το βίντεο, που δείχνει ένα παιδάκι το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και τρέμει ολόκληρο από τον φόβο του. Τρέμει τόόόσο έντονα λες και το χτυπάει αλύπητα κάποιο τρομερό στοιχείο - φαινόμενο της φύσης. Δυσκολεύεται να μιλήσει, γιατί η πάνω και η κάτω γνάθος δεν μπορούν να ενωθούν με αρμονία, μιας και ο πανικός έχει προκαλέσει ένα τρομερό άτακτο τρεμούλιασμα που αντανακλά και στο στοματάκι του. Η αιτία που έχει δημιουργήσει αυτή την απίστευτα λυπηρή εικόνα είναι ο άνθρωπος! Αυτό το μικρό ανθρωπάκι τρέμει συθέμελα από τις πράξεις των ανθρώπων. Φοβάται απερίγραπτα πολύ, ώσπου πέφτει στην αγκαλιά του γιατρού που είναι κοντά του και προσπαθεί να το ηρεμίσει. Κλαίει με λυγμούς και μαζί του κλαίει και η ψυχή μου για τον κόσμο που του έχουμε παραδώσει. Λυπάμαι γι αυτό που σου κάνουμε μικρέ. Και ταυτόχρονα νευριάζω απίστευτα γιατί νιώθω ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να λυπάμαι. Κάποια δευτερόλεπτα μετά, εκείνο το κομμάτι της ψυχής, που έχει ανάγκη να πιστεύει στο καλό. Βλέπει αυτόν τον γιατρό που έχει αφήσει την άνεση του και την βολή του και βρίσκεται εκεί να παίρνει αγκαλιά παιδιά που το έχουν ανάγκη. Γιατί τα παιδιά κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στις αγκαλιές μας και όχι μέσα στον πανικό του πολέμου. Ευγνωμοσύνη γι' αυτόν τον άνθρωπο που ΕΊΝΑΙ Υπερ-Άνθρωπος! Από την βολή του γραφείου μου, θα σηκώσω το ποτήρι μου και θα πιώ μια γουλιά νερό σ' αυτόν τον Υπέρ-Άνθρωπο και όλους τους Υπέρ-Ανθρώπους που βρίσκονται πάνω σε αυτόν τον τεράστιο βράχο που λέγεται Γη. 

Δεν γνωρίζω και δεν έκατσα να ψάξω την καταγωγή αυτού του μικρού παιδιού. Δεν θα επηρέαζε το συναίσθημά μου, αν ήταν Παλαιστίνιος  (γιατί έτυχε να έχει γεννηθεί εκεί) ή Ισραηλινός (γιατί έτυχε να έχει γεννηθεί εκεί). Το κακό έχει γίνει!
Κάνοντας πολλές σκέψεις, καταλήγω να διατυπώνω διάφορες υποθέσεις. Αναπόδραστα έχω το προνόμιο αυτό, μιας και δεν βρίσκομαι στην δίνη του πολέμου. Παρακολουθώ από πολύ μακριά όλα αυτά τα απάνθρωπα γεγονότα. Προλαβαίνω να βάλω λογική σε κάτι που δύσκολα εκλογικεύεται. Δεν τρέχω να σώσω τη ζωή μου και να κρυφτώ από κάποια ορατή ή μη ορατή απειλή. Ξεκάθαρα και με παραδοχή χαζής ειλικρίνειας πιστεύω ότι έχω χρόνο για να ζήσω. Το αναφέρω έτσι γιατί αυταπόδεικτα κανείς μας δεν ξέρει πόσο χρόνο έχει. Απλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε πάρα πολύ χρόνο κι έτσι καταλήγουμε να γινόμαστε αχάριστοι. Βάζω ξανά σε τροχιά την σκέψη μου και σας λέω...             
Αν ένιωθα απειλή ή (ή και) καταπίεση δεν θα αποφάσιζα κάποια στιγμή να υπερασπιστώ τον εαυτό ή να εξεγερθώ??!! Όχι σαν μονάδα, αλλά ως μέρος ενός συνόλου που έχει κοινό σκοπό ζωής. Δεν είμαστε μόνο λογική είμαστε και ένστικτα. Και ίσως όλοι μας να έχουμε γεννηθεί εν δυνάμει δολοφόνοι. Και απέχουμε από αυτή τη κατάσταση γιατί νιώθουμε ασφαλείς. Γιατί δεν έχει βλάψει κάποιος  ολοκληρωτικά, κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο. Γιατί δεν είμαστε τρελοί. Γιατί ακόμα αυτή η λεπτή κλωστή δεν έχει κοπεί από κάποιο γεγονός που θα μας συνταράξει και θα μας μετατρέψει σε δολοφόνους.
Υποθετικά βρίσκομαι υπό την κυριαρχία ενός άλλου κράτους και αυτό το κράτος ολοένα και εισβάλει στα εδάφη μου και με αφήνει να ζω σε συνθήκες που κανονικά και ηθικά δεν θα έπρεπε να ζει άνθρωπος... Υποθετικά αλλά και ρεαλιστικά φτάνει ο κόμπος στο χτένι και παίρνω τα όπλα και μάχομαι γι' αυτά που μου ανήκουν. Όπως έκαναν πολλοί πρόγονοί μας απέναντι στους Τούρκους και τώρα ζούμε πάνω στη γη με ελευθερία. Θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. 
Αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν θα έπρεπε κανονικά τα κράτη να προσπαθούν να βρουν μία λύση που να συμφέρει όλες τις πλευρές αναίμακτα?!!! Γιατί να πρέπει να φτιάχνονται όπλα και σφαίρες την ίδια στιγμή που μπορούμε να φτιάξουμε συνθήκες (βλ. συνθήκη της Λωζάνης). Αντιλαμβάνομαι ότι ολόκληρες γενιές γαλουχούνται με ανυπαρξία ηθικών αρχών και με περίσσια καλλιέργεια μίσους απέναντι στον "εχθρό". Αντιλαμβάνομαι ότι αν ζούσα εκείνη την εποχή που οι Τούρκοι σούβλισαν τον Αθανάσιο Διάκο κατά πάσα πιθανότητα θα "έτρεφα" απίστευτο μίσος για τον Τούρκο εχθρό και θα ήθελα να τον βλάψω με τον ίδιο ή με χειρότερο τρόπο. Θα ήμουν κάτι που μοιάζει με άνθρωπο αλλά δεν θα ήμουν άνθρωπος... Η εντολή "Ου φονεύσεις" δεν θα υπήρχε σε καμία γωνία του εγκεφάλου.. 
Προσπαθώ να κάνω μία όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτική προσομοίωση του ψυχικού μου κόσμου εν καιρό πολέμου. Με σκοπό να δικαιολογήσω τις απάνθρωπες πράξεις των ανθρώπων.
Ο άνθρωπος που πληκτρολογεί αυτό το κείμενο έχει την επίγνωση ότι αν έκανε κάτι τέτοιο...δηλαδή αν αφαιρούσε την ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου - εν μέσω πολέμου, και όχι μόνο - τότε θα ξέχναγε για πάντα αυτό που ήταν πριν. Και το μετά θα την τρόμαζε τόσο πολύ μέχρι να φτάσει σε σημείο να χάσει τα λογικά της και να μεταβεί σε αυτό που ονομάζεται "τρέλα" για να μπορέσει να επιβιώσει.
Θα πιαστώ από την τελευταία λέξη της παραπάνω πρότασης και θα εξηγήσω τι κάνει ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να προστατευτεί απ όσα έχει ανάγκη να προφυλαχθεί και να συνεχίσει να επιβιώνει, παραμένοντας όσο το δυνατόν πιο πολύ λειτουργικός γίνεται.

Για λόγους επιβίωσης, ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει μία τακτική αυτοπροστασίας που φέρει τον τίτλο "Απώθηση της πραγματικότητας". Η απώθηση μιας δυσάρεστης ή και αβάσταχτης πραγματικότητας αποτελεί θεμελιώδη μηχανισμό άμυνας, χωρίς τον οποίο θα ήταν σχεδόν αδύνατον να λειτουργήσουμε. Αν σκεφτόμασταν διαρκώς όλα τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά και την δική μας τρωτότητα και θνητότητα, θα παραλύαμε από τον φόβο και την απόγνωση. Άρα η απώθηση αποτελεί ένα καταρχήν υγιή και πολύτιμο αμυντικό μηχανισμό. <<Stefanie Stahl>> 

Η ζωή συνεχίζεται για όλους εμάς που έχουμε ακόμα το προνόμιο να μην ακούμε τις βόμβες του πολέμου, να μην βλέπουμε αυτό που αφήνουν πίσω τους όταν τεθούν σε λειτουργία.
Το σπίτι μας και τα υπάρχοντα μας είναι εκεί και μας περιμένουν. Δεν τ' απειλεί κάτι. Έξω από το παράθυρο του σπιτιού μας δεν βλέπουμε το πυροβόλο ενός άρματος μάχης(τανκ). Αντιθέτως, έξω από το παράθυρό μας, βλέπουμε τα αυτοκίνητα να κινούνται στον δρόμο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Δεν βλέπουμε τραυματισμένους ή ακόμα χειρότερα ανθρώπους που έχουν χάσει την ζωή τους. Ένα ακόμη βλέμμα έξω από το παράθυρό σου, θα σου επιτρέψει να δεις όλους εκείνους τους χαρούμενους, θυμωμένους, προβληματισμένους, βιαστικούς, μεγάλους, μικρούς ανθρώπους να διασχίζουν δρόμους και πεζοδρόμια συνεχίζοντας την καθημερινότητα τους. Συνεχίζεις να περπατάς, να πηγαίνεις στην εργασία σου, να προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο, να διασκεδάζεις, να διαβάζεις, ν ακούς μουσική, να πηγαίνεις θέατρο...συνεχίζεις να ζεις. Κι έτσι πρέπει να κάνεις. Αλλά σίγουρα θα ήταν πιο ουσιαστική αυτή η συνέχεια.. Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι που να έχει την δυνατότητα να αποτρέψει την συνέχεια των πολέμων. Να συνεχίσουμε να ζούμε και να συνεχίσουν κι αυτοί να ζουν με ειρήνη και ελευθερία!! Αν με ρωτήσεις τι θα μπορούσε να είναι αυτό το κάτι.. ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Κάτι που να βασίζεται στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα του ανθρώπου. Κάτι που να μην επιτρέπει αυτό που συμβαίνει Τ Ω Ρ Α σε κάποια μακρινή χώρα πάνω σ΄ αυτόν τον μεγάλο βράχο που λέγεται Γη. 
Ας νιώσουμε τουλάχιστον ευγνωμοσύνη που έχουμε την ελευθερία μας.