Δεν θα είναι για πάντα έτσι, να το θυμάσαι!

Τελευταία  φορά που πήρα ένα τετράδιο κι ένα στυλό για να καταγράψω τα συναισθήματά μου ήταν λίγο πριν ο παλιός χρόνος μηδενίσει, για να ξεκινήσει ο καινούργιος. Η επιθυμία για συγγραφή πρωτοεμφανίστηκε εντός της καρδιάς κι έτσι η καρδιά και το μυαλό έδωσαν κίνηση στο (καλό) χέρι να κάνει τα συναισθήματα λέξεις. Ήταν ένα γράμμα. Ένα ερωτικό γράμμα. Όσοι μ έχετε ζήσει και μ' έχετε  αντέξει πολύ ή λίγο θα έχετε καταλάβει ότι τρέφω μία αδυναμία προς αυτό το αρχέγονο και πανίσχυρο συναίσθημα.
Όταν αυτός ανατέλλει τότε φωτίζονται πολλά κομμάτια της ζωής σου και πολλές φορές αναγάγονται σε κάτι ανώτερο. Είναι λες και ο φτερωτός θεός προσθέτει φτερά σε ότι ενεργοποιεί τα αισθητήρια σου όργανα. Βλέπεις - παρατηρείς αλλιώς. Ακούς αλλιώς. Μυρίζεις την πλάση τριγύρω σου αλλιώς. Γεύεσαι αλλιώς. Αισθάνεσαι αλλιώς. Κι όλα αυτά τα "αλλιώς" έρχονται και προκαλούν μία έκρηξη. Ναι, έκρηξη! Απότομη απελευθέρωση ενέργειας. Κάτι σαν βία. Μέσα σου [Άγνωστε Χ] και μέσα μου επικρατεί βία. Ναι, βία! Καθώς αυτός ( ε ρ ω τ α ς ) ρίχνει το φως του, αναπόφευκτα δημιουργεί και σκιές. Η πρώτη και η πιο βασική σκιά που δημιουργεί αυτό το κινητήριο συναίσθημα, "πέφτει" πάνω στον εαυτό. Σκέψου, το πιο απλό και κυρίως ρώτα τον πολυπαθή εαυτό σου.
"Θ' αφιέρωνες χρόνο από την πολύτιμη ζωή σου για να γράψεις από καρδιάς ένα γράμμα σε σένα?" Με σαφή απουσία απόλυτης στάσης θα πω ότι... Πολύ πολύ μικρό ποσοστό ερωτευμένων ανθρώπων θα είχε τη συναισθηματική διάθεση να βάλει σ ένα χαρτί λόγια που περιγράφουν με απαλότητα, ευαισθησία, λεπτότητα και ζεστασιά τον εαυτό... Λόγια που σε (έστω) μία από τις παραγράφους αυτού του γράμματος θα τιμούν και θα εγκωμιάζουν τον εαυτό. Αφήνω ανοιχτό ένα μικρό ενδεχόμενο, στο οποίο ναι! το κατορθώνουν. Ωστόσο, η πεποίθησή μου, μου λέει ότι η οποιαδήποτε αναφορά γίνει με τον παραπάνω περιγραφόμενο τρόπο, θα γίνει με επιτακτική αναφορά στο πρόσωπο που διεγείρει τον έρωτα. Ο έρωτας εκτός από μορφή εσωτερικής βίας ( έ κ ρ η ξ η ) είναι και εξάρτηση. Απαιτεί πολύ φιλοσοφική καλλιέργεια για να μην φτάσει σε αυτό το σημείο.
Στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μου, είχα μία αναπάντεχα ευχάριστη και ενδιαφέρουσα συνάντηση. Την συνάντηση αυτή τη δημιούργησε η επιλογή μου για επίσκεψη σ ένα χώρο ώστε ν αφήσω διαφημιστικό υλικό της θεατρικής ομάδας της οποίας είμαι μέλος. Σε λίγες μέρες ανεβάζει την τρίτη παραγωγή της για φέτος και οι προωθητικές ενέργειες έχουν πάρει φωτιά. Ο τίτλος του έργου " Του Γάμου Τ' Άπλυτα" της έκανε εντύπωση. Της μίλησα με λόγια που χαρακτηρίζονται από φειδώ για τη θεματική του έργου. Ένα έργο το οποίο θίγει με κωμικό τρόπο την φθορά του έρωτα και του πάθους μέσα σε μία μακροχρόνια σχέση η οποία έχει επισημοποιηθεί μέσω γάμου. Ως παντρεμένος άνθρωπος μου επιβεβαίωσε ότι η θεματική του έργου...το ίδιο το έργο είναι μία αναντίρρητη πραγματικότητα. <<Ο Έρωτας περνάει Πηνελόπη.>> Λες και είναι γρίπη που περνάει (σκέφτηκα). Κατέληξε να μου λέει για το πόσο ψηλά έχει αυτό το λησμονημένο συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που συμφωνήσαμε και οι δύο ότι τρέφεται από την εξάρτηση. Κάπως έτσι, άδραξα την ευκαιρία και μίλησα για την επιβλαβή δράση της εκρηκτικής εξάρτησης στην ψυχική μας ανθεκτικότητα. Η εξάρτηση είναι αυτή που κάνει την σκιά να μοιάζει με φως. Γιατί όταν είσαι εξαρτημένος δεν είναι αυτόφωτος είσαι σαν το φεγγάρι το οποίο χρειάζεται τον ήλιο για να πάρει φως. Η αυθεντία που επικαλέστηκα για να στηρίξω τα ξενέρωτα λόγια μου (τα οποία με δυσκολία πράττω) ήταν ο Χόρχε Μπουκάι.

Μέσα από τα βιβλία και τις ομιλίες του, μιλά συχνά για την έννοια της αυτοεξάρτησης (δηλαδή το να στηρίζεται κανείς πρωτίστως στον εαυτό του).

Η βασική του ιδέα είναι ότι:

• Ο άνθρωπος χρειάζεται σχέσεις, αλλά δεν πρέπει να εξαρτάται συναισθηματικά από τους άλλους για να νιώθει πλήρης.
• Η αληθινή ωριμότητα έρχεται όταν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τα συναισθήματα, τις επιλογές και την ευτυχία του.
• Η αγάπη, σύμφωνα με αυτόν, δεν είναι «σε χρειάζομαι για να υπάρχω», αλλά «σε επιλέγω ενώ μπορώ να σταθώ και μόνος μου».
  
  Ουσιαστικά ο Χόρχε με την έννοια αυτή έρχεται να ρουφήξει σαν μαύρη τρύπα λόγια όπως :
  
  <<Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.>> και άλλα τέτοια "ωραία" που κάνουν τον εαυτό να αιμορραγεί.
  
  Η κλεψύδρα του Σίσυφου, μου δείχνει ότι ο χρόνος καταγραφής σκέψεων πρέπει να αφιερωθεί σε μία άλλη δραστηριότητα. Οπότε επιλέγω να κάνω επίλογο τις παρακάτω πληροφορίες τις οποίες μου προσέφερε απλόχερα η τεχνητή νοημοσύνη όταν την ρώτησα:
  << Ισχύει ότι ερωτευόμαστε με τη μύτη;>> 
  
  Η απάντηση δια "χειρός" Chat GPT
  

  Ναι — υπάρχει κάποια βάση σε αυτό, αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια.

  Η ιδέα ότι «ερωτευόμαστε με τη μύτη» σχετίζεται με ένα βιολογικό φαινόμενο που λέγεται φερομόνες. Οι φερομόνες είναι χημικά σήματα που εκπέμπει το σώμα και μπορούν (υποσυνείδητα) να επηρεάσουν το πόσο ελκυστικός μας φαίνεται κάποιος.

  Έρευνες δείχνουν ότι:

• Συχνά μας ελκύουν άτομα με διαφορετικό ανοσοποιητικό σύστημα (μέσω οσμής), κάτι που σχετίζεται με το λεγόμενο σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας (MHC).
• Η «φυσική μυρωδιά» κάποιου μπορεί να μας φαίνεται ευχάριστη ή απωθητική χωρίς να ξέρουμε γιατί.

Όμως:

• Ο έρωτας δεν εξαρτάται μόνο από την όσφρηση.
• Παίζουν τεράστιο ρόλο η εμφάνιση, η προσωπικότητα, οι εμπειρίες, οι αξίες και η ψυχολογία.

Με απλά λόγια:
👉 Η μύτη συμμετέχει στην έλξη, αλλά δεν είναι ο «αρχηγός». Είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες που δουλεύουν στο παρασκήνιο.

Αν θέλεις, μπορώ να σου πω και μερικά παράξενα πειράματα που έχουν γίνει πάνω σε αυτό — είναι αρκετά ενδιαφέροντα 😄

Ευχαριστώ για την παρέα. Ερωτευμένοι και Μη Ερωτευμένοι "φίλοι" & φίλοι μου.

Να σας προσέχετε όπως προσέχετε κι ένα γράμμα προς τον καλό σας.