Αγάπησα την πουτάνα μου. Αυτήν που για λίγο ήμουν εγώ.

Όταν είσαι μέλος μιας τρομερά ενεργητικής, δραστήριας, δημιουργικής και άλλα πολλά, θεατρικής ομάδας, έχεις σχεδόν πάντα υλικό για την απόλυτα προσωπική σου κειμενοθήκη. Η ομάδα αυτή είναι η Αρσινόη. Η πρώτη σχέση που έφτιαξα μετά το μεγάλο μου χωρισμό. Άρα, όπως έχετε καταλάβει είναι μία σημαντική σχέση για μένα. Και ότι την αφορά ακουμπά το συναίσθημά μου. Σας έχω ξανά μιλήσει γι' αυτήν και όλα αυτά που έχω μοιραστεί- με χαρά μικρού παιδιού - μαζί της. Ε λοιπόν....δεν θα το πιστέψετε! Θα σας ξανά μιλήσω γι' αυτήν!
Αυτήν την στιγμή που γράφω, έχω ακόμα τα κόκκινα, φωτεινά, γυαλιστερά νύχια της αγαπημένης μου πουτάνας. Έτσι ακριβώς ήταν τα νύχια του ρόλου μου. Ο συντονιστής, σκηνοθέτης και γενικός επιμελητής πάρα πολλών τομέων αυτής της ομάδας ο κ. Κωνσταντίνος Μπίσδας σκέφτηκε ότι εγώ πρέπει να διαταράξω τα ήρεμα νερά μιας σχέσης ενός παντρεμένου ζευγαριού. Εγώ θα είμαι αυτή που θα αλλάξει τη γραμμική σχέση μιας παντρεμένης γυναίκας με τον άντρα της και θα τη μετασχηματίσει σε τρίγωνο. Εγώ θα είμαι το νούμερο τρία. Εγώ θα είμαι η κατά κόσμο πουτάνα. Γιατί τόλμησε με αδίστακτο τρόπο να παρασύρει έναν παντρεμένο άντρα στις δικές της ερωτικές επιθυμίες και όχι μόνο. Η κοινωνία μας είναι καλά εκπαιδευμένη να ρίχνει πρώτα τα βέλη της στη γυναίκα και να κατακεραυνώνει αυτήν. Έχει μάθει και συνεχίζει να μαθαίνει ότι η πουτανιά είναι προτέρημα της γυναίκας. Εκείνη έχει το μονοπώλιο της πουτανιάς και της πρόκλησης (πειρασμού). Και ότι κάνει ή λέει το κάνει για έναν άντρα. Άντρας = Τρόπαιο ?!?!? 
Μπορεί να πληκτρολογώ με τα κόκκινα νύχια της, και όταν τα κοιτάζω να έρχονται σε μορφή κυμάτων οι αναμνήσεις που συνοδεύουν αυτήν την φαμ φατάλ [μοιραία γυναίκα]. Παρόλα αυτά ξέρω ότι έχω πάρα πολλές διαφορές με αυτήν. Και την ίδια στιγμή και ομοιότητες. Δεν είμαι τέρας ηθικής και είμαι γεμάτη ανθρώπινα πάθη. Κι αυτή, κατά το θεατρικό έργο του Στρίντμπεργκ, <<Η Πιο Δυνατή>>, είναι μία γυναίκα με έλλειψη ηθικής και γι' αυτό με διάφορες μηχανορραφίες κάνει δικό της τον άντρα μιας άλλης γυναίκας. Αυτό μας δείχνει αυτόματα την απουσία ηθικού κώδικα και ύπαρξη αδηφάγου εγωισμού που θέλει να τα κάψει όλα στο πέρασμά του, αρκεί να πάρει αυτό που θέλει. Έτσι μας συστήνει αυτόν το βουβό ρόλο ο Στρίντμπεργκ. Είναι η αντροχωρίστρα. Είναι η πέτρα του σκανδάλου. Είναι ο λόγος που έγιναν όλα αυτά τα ανήθικα. Άρα, είναι σαν είναι και το νούμερο ένα, και το δύο, και το τρία. Ένα γιατί εκείνη έκανε την αρχή της πτώσης του δεσμού του γάμου του ζευγαριού. Δύο, γιατί ήταν για "λίγο" η δεύτερη. Πρώτη η σύζυγος. Δεύτερη η ερωμένη. Πάντα δεύτερη. Και την ίδια στιγμή, πάντα τρίτη γιατί χρονικά εισήλθε τρίτη σ΄ αυτήν την σχέση.
Προφανώς και διατηρώ τις διαφωνίες μου, αναφορικά με την όλη μπλεγμένη κατάσταση ενός ερωτικού τριγώνου. Για να σας κάνω την σκέψη μου ακόμα πιο διάφανη. Θέλω να σας πω ότι έχει πολύ μεγάλη ευθύνη το ίδιο το ζευγάρι. Δεν την έχει φροντίσει την σχέση κι έτσι έχει καταφέρει να  επιτρέψει τη διείσδυση ενός άλλου ανθρώπου σ' αυτήν. Κρίμα που οι άνθρωποι δεν φροντίζουν τις σχέσεις τους και ακόμα πιο κρίμα που δεν χωρίζουν και μένουν με ανθρώπους που απλά τους έχουν συνηθίσει και φοβούνται να ερωτευτούν και ν' αγαπηθούν από την αρχή.
Ξεχνάμε ότι έχουν ευθύνη οι άνθρωποι μέσα σε μια σχέση και το πώς η φθορά ή η αδιαφορία μπορεί να ανοίξει πόρτες σε τρίτους, όχι απαραίτητα από προδοσία, αλλά από συναισθηματικό κενό. 
Η ύπαρξη ενός ερωτικού τριγώνου συνήθως δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Συχνά αποκαλύπτει προϋπάρχουσες ρωγμές, παραμέληση, έλλειψη επικοινωνίας ή συναισθηματικής σύνδεσης. Όταν το ζευγάρι δεν φροντίζει τον "κήπο" της σχέσης του, αυτός μαραίνεται — κι εκεί μπορεί να φυτρώσει κάτι απρόσμενο, καλό ή κακό. Στην περίπτωση αυτού του θεατρικού έργου του Στρίντμπεργκ φύτρωσαν πολλές τουλίπες. Αν δεν καταλαβαίνεις, είναι επειδή δεν έχεις δει το έργο ή δεν το έχεις διαβάσει. Λυπάμαι θα πω!!!! Και θα συνεχίσω, αναφέροντας κάτι εξίσου λυπητερό.
Η παραμονή σε σχέσεις από φόβο ή συνήθεια.... Ο φόβος της μοναξιάς, της αποτυχίας, ή του να ξεκινήσεις από την αρχή, κρατάει πολλούς ανθρώπους δέσμιους μιας κατάστασης που δεν τους εκφράζει πλέον. Κι αυτό τελικά προδίδει όχι μόνο τον σύντροφο, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό.
Χα χα!!!! Δείτε τι έχει κάνει ένας βουβός ρόλος. Πως όλη αυτή η σιωπή, τώρα έχει καλυφθεί με τόόόόσα λόγια!!!! Όπως είχα πει και στην κ. Μυρτώ Κόρκα....αυτήν την ταλαντούχα γυναίκα που κουβάλησε τα πάντα στην πλάτη της, υπό το άγρυπνο και καλλιτεχνικά δημιουργικό βλέμμα του σκηνοθέτη μας [Κωνσταντίνου Μπίσδα]. Δεν σε θεωρώ Πιο Δυνατή. Επειδή επιμένεις και μένεις σ΄αυτό το γάμο. Όλα αυτά σύμφωνα με το ρόλο που υπηρέτησε. Γιατί πιστεύω ότι είναι πιο γενναίο να δώσεις τέλος σε κάτι που σε ξεσκίζει συναισθηματικά, παρά να το σέρνεις από φόβο.

Δουλεύοντας αυτό το έργο μαζί με τους ανθρώπους, τους οποίους τους ανέφερα παραπάνω. Κι ευχαριστώ πολύ γι' αυτήν την ευκαιρία να μοιραστώ όλα αυτά τα ανθρώπινα μαζί τους....με τα πάνω τους και τα κάτω τους.
Αποφάσισα ότι θέλω να μάθω περισσότερα πράγματα για τη ζωή του θεατρικού συγγραφέα που έκατσε και σκέφτηκε και έγραψε αυτό το έργο. Την απόφαση αυτή λοιπόν την έκανα πράξη. Δεν εστίασα τόσο στην πορεία της ζωής του, αλλά σε κάποια χαρακτηριστικά τα οποία του αποδόθηκαν. Ένα από αυτό ήταν ο μισογυνισμός του. Το δράμα "Η πιο δυνατή" έρχεται για να επικυρώσει αυτό για το οποίο τον έχουν κατηγορήσει. Τι διακρίνουμε σε αυτό....?! Ο κεντρικός άξονας πλοκής περιγράφει τη σύζυγο η οποία εστιάζει όλη την ευθύνη για τα προβλήματα του γάμου της στην αντίζηλό της, παρακάμπτοντας εντελώς τη θέση και τις ευθύνες του συζύγου της. Ο σύζυγος φαίνεται λες και είναι έρμαιο των πράξεων και των ανήθικων επιθυμιών της δεύτερης. Δηλαδή στο τέλος θα τον λυπηθούμε κιόλας. Δεν άντεξα να μην το πω!!!! Αυτή η προσέγγιση λοιπόν είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την πατριαρχική λογική που αθωώνει τον άνδρα και δαιμονοποιεί τη γυναίκα-πειρασμό. Η αυτενέργεια του δύστυχου [προσωπικό σχόλιο] συζύγου κατά τα λεγόμενα της απατημένης συζύγου απουσιάζει, έχει πάει διακοπές. Στη λίμνη Κόμο ίσως....εκεί όπου και γνωρίστηκαν.
Τα γράφω αυτά έχοντας ακόμα αυτό το κόκκινο της φωτιάς στα νύχια μου και πραγματικά αναδύεται θυμός από μέσα μου. Γιατί ?!?!? Επειδή, έχει επικεντρωθεί όλη αυτή η δύναμη για καταστροφή του έγγαμου βίου προς το πρόσωπο της σιωπηλής γυναίκας. Αυτό ένιωσα με το που κατάλαβα τι θέμα βγαλμένο από τη ζωή έκανε τέχνη - παραστατική τέχνη - ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ. Και μέσα από τα βάθη της ανήσυχης και γεμάτης πάθη καρδιάς μου, θέλω να ξέρετε ότι δεν τα λέω αυτά για την <<πουτάνα>> μου, επειδή την ενσάρκωσα. Με άλλα λόγια, για να την υπερασπιστώ. Τα λέω και μπορώ να τα βροντοφωνάξω διότι τα πιστεύω πολύ βαθιά, και δεν μπορώ να αφήνω αθέατες άλλες οπτικές γωνίες. Είναι άδικο γαμώ την πουτάνα μου!
Μέσα σε αυτήν την φράση υπάρχει κάτι ιερό.
Όχι βωμολοχία — αλήθεια.
Όχι προσβολή — αναγνώριση.
Πραγματικά, ας κοιτάξουμε μέσα μας για να ξεχωρίσουμε αυτά που σας έχει κουμπώσει στον κώδικα πεποιθήσεων μας η κοινωνία και δεν είναι αποτέλεσμα δικής μας προσωπικής δουλειάς και κυρίως αμφισβήτησης της ηθικής αλυσίδας. Η Αρχή στην αλυσίδα της ηθικής είναι εδραιωμένη [και] στην θρησκεία, την οποία <<επιβάλει>> η χώρα μας. Το παραμύθι που μου είπε κι εμένα σε πολύ μικρή ηλικία η θεία μου η Μαρία, ένα βράδυ που κοιμήθηκα στο σπίτι της και ήθελε να με κοιμίσει στο κρεβάτι της. Μιλάει για τους ανθρώπους που γεύτηκαν τον παράδεισο και τον έχασαν. Η Εύα παρασύρει τον Αδάμ. Η Αρχή γίνεται από τη γυναίκα. Η πρωτοκαθεδρία της γυναικείας ενοχής.
Για κάποιους λόγους ή κάποιο λόγο (που μπορούμε να σκεφτούμε μαζί) εκείνη έχει επιφορτιστεί με το καθήκον να διατηρεί και να φυλάει τα όρια της ηθικής. Αν τα πράγματα πάνε στραβά είναι γιατί κάποια γυναίκα έχει λοξοδρομήσει. Αααα και όπου δεις πετυχημένο άντρα [σύμφωνα με την κοινωνία] να ψάξεις να βρεις τη γυναίκα που βρίσκεται πίσω από αυτόν.
Συνεχίζω με τις υπαίτιες γυναίκες.
Θα κάνω άλμα και θα πάω στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Μέσα από αυτή θα ανασύρω την καθόλου αγαπητή Πανδώρα. «Από αυτήν», γράφει ο Ησίοδος, «κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Αυτή σκόρπισε όλα τα κακά του κόσμου. Η γυναίκα όμως έβγαλε το μεγάλο πώμα από το πιθάρι και σκόρπισε όλα αυτά τα κακά φέρνοντας τη θλίψη στους ανθρώπους.» Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτός ο μύθος με το "Κουτί της Πανδώρας". Η ίδια η Πανδώρα φτιάχτηκε από τους θεούς γιατί ο Δίας ήθελε να τιμωρήσει - εκδικηθεί τον Προμηθέα που πήρε την φωτιά και την έδωσε στον άνθρωπο. Η γυναίκα αυτή, έτσι όπως την έχει αποδώσει ο Ησίοδος θα λέγαμε ότι είναι ένας δούρειος ίππος εκδίκησης. Και πόσο τραγελαφική ειρωνεία να λέγεται Πανδώρα.
Την σκυτάλη της καταστροφής θα πάρει η Ωραία Ελένη, στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται να γράψω πολλά γι αυτήν την απίστευτα όμορφη γυναίκα, την πιο γνωστή μοιχαλίδα της παγκόσμιας μυθολογίας και λογοτεχνίας. Εξαιτίας μιας γυναίκας ξεκίνησε ο μεγαλύτερος πόλεμος της αρχαιότητας — κι αυτό αποτελεί άλλο ένα βαθιά ριζωμένο στερεότυπο για τη γυναικεία φύση: η ομορφιά ως απειλή, η επιθυμία ως όπλο, η γυναίκα ως αιτία συμφοράς. 
Μπορώ να εξαιρέσω από αυτήν την σκυταλοδρομία τις θανατηφόρες Σειρήνες ?!?! (Οδύσσεια) Προφανώς και δεν μου επιτρέπεται....
Εξιδανικευμένες μορφές θηλυκού πειρασμού. Οι γυναίκες-παγίδες, που παρασύρουν τους άντρες στον θάνατο. Παρουσιάζονται ως επικίνδυνα ελκυστικές και υπεύθυνες για την αδυναμία των ανδρών να αντισταθούν. 
Αξίζει να αναφέρω τη γυναίκα Μάγισσα? Μήδεια η παιδοκτόνος! Μήδεια, ένας <<φάρος>> εκδίκησης. Όταν προδίδεται από αυτόν που για χάρη του άφησε την πατρίδα της, σφαγιάζει τους δικούς της ανθρώπους. Εκείνους τους οποίους βγήκαν μέσα από τα ίδια της τα σπλάχνα. Τα παιδιά της, η δολοφονία των παιδιών της γίνεται το μέσο που χρησιμοποιεί αυτή η ανελέητη γυναίκα για να εκδικηθεί τον άντρα της. Φταίει! Φταίει! Φταίει! Φταίει! Η πράξη της, μας κάνει να ξεχάσουμε το αρχικό γεγονός. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το αίμα που βάφτηκαν συνειδητά τα χέρια αυτής της  γυναίκας - Μάγισσας. Γιατί το αίμα αυτό ανήκει στα τέκνα της. Αν ήταν του ανδρός της ίσως να μην τη μισούσαμε και τόσο. Ίσως το φίλτρο το συναισθηματικό να διύλιζε αυτήν την πράξη πιο ομαλά, γιατί θα το ένιωθε ναι μεν απάνθρωπο αλλά ως μία δίκαιη εκδίκηση. Ενώ τώρα!?!? Τώρα θρηνούμε τα αδικοχαμένα παιδιά. Μην ξεχνάμε άλλωστε.... Παιδί = Αθωότητα!!!!
Τώρα ταιριάζει να αναφέρω τη σωστή μητέρα Κλυταιμνήστρα. Αυτή που εκδικήθηκε για το θάνατο της κόρης της. Τη δολοφόνο του Αγαμέμνονα. Νιώστε τη διαφορά ανάμεσα στη Μήδεια παιδοκτόνο και τον Αγαμέμνονα παιδοκτόνο. Παραδεχτείτε ότι τη γυναίκα την κοιτάτε με παραπάνω οργή και μίσος.
Κάπου εδώ να πω ότι έχω σκεφτεί να παρακολουθώ ένα θεατρικό έργο που να ενώνει αυτούς τους δύο παιδοκτόνους. Ένας διάλογος ανάμεσα στη Μήδεια και τον Αγαμέμνονα. Εεεε.... δεν θα είχε πολύ ενδιαφέρον???? Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι αυτή η ένωση γεννάει ενθουσιασμό.

Μήδεια: Δεν ήταν τυχαία η εκδίκησή μου. Έσφαξα ό,τι είχα αγαπήσει, για να μην του μείνει τίποτα να αγαπήσει πίσω.
Αγαμέμνων: Κι εγώ θυσίασα για τον στόλο. Δεν το ήθελα.
Μήδεια: Μα εγώ ήθελα. Κι αυτό σε φοβίζει πιο πολύ.
Αγαμέμνων: Η ιστορία με θυμάται ως βασιλιά. Εσένα ως μάγισσα.
Μήδεια: Γιατί εσύ ήσουν άντρας. Κι εγώ απλά γυναίκα που πόνεσε. Αυτό δεν συγχωρείται.

Λέω να μην το απλώσω άλλο το θέμα. Είμαι σίγουρη ότι η υπερανάλυση που έκανα γι' άλλη μία φορά, δεν αφήνει περιθώρια να χαθεί το νόημα που θέλω να μεταφέρω. Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν συνεχίσω προς αυτήν την κατεύθυνση θα χάσω τελείως το αρχικό νόημα. Αυτό που μ έχει φέρει δύο φορές εδώ. Πάνω από το μαύρο πληκτρολόγιο στο οποίο ξεφοντάρουν τα κατακόκκινα νύχια της πολυαγαπημένης μου "πουτάνας".
Εδώ η κατά κόσμο πουτάνα μου έχει μετατραπεί σε σύμβολο δύναμης γιατί, στο δικό μου κεφάλι, η φυγή δεν νοηματοδοτείται πάντα ως ψυχική αδυναμία. Μετατρέπεται σε σύμβολο πάθους και σίγουρα δημιουργίας. Γι αυτό οι κοντά 2.000 λέξεις αυτή τη στιγμή έχουν περάσει από τα όμορφα μάτια σας και τα αντίστοιχα όμορφα - θέλω να πιστεύω - μυαλά σας. Είναι ίσως το Alter Ego μου???? Αποδεικτικά και συναισθηματικά απογυμνωτικά είναι η έμπνευση μου. Σ' ευχαριστώ πολύ "πουτάνα" μου.
Θα κλείσω αυτό το μακροσκελές κείμενο με αυτό που είπα σε μία γυναίκα, η οποία ήρθε και είδε την παράσταση μας. Εκεί πάνω στη χειραψία και στο "μπράβο" που δέχτηκα, μαζί με κάτι άλλα προσωπικά λόγια, που προφανώς είχαν να κάνουν με το πυρηνικό θέμα, το οποίο πραγματεύτηκε το έργο. Της είπα έχοντας κλεισμένα τα κόκκινα νύχια μου μέσα στο χέρι της. 
<<Δεν πιστεύω στα ελεύθερα ήθη, αλλά στα ανθρώπινα πάθη.>>