30 + Σε κάποιες ώρες ....
Δύο αριθμοί κοντά κοντά... Το Τρία και το Μηδέν. Τριάντα δηλαδή! Τα κλείνεις! Θα τα κλείσεις! Τα έκλεισες! Τρεις δεκαετίες σ' αυτόν τον κόσμο!! Θα γίνω τρεις φορές δέκα χρονών! Αν το σκεφτώ έτσι αμέσως καταλαβαίνω πόόσο μικρή τελικά είμαι! Οι εμπειρίες που έχουν συλλεχθεί μέχρι στιγμής ξεπερνάνε κατά πολύ αυτό το νούμερο που θα συμπληρωθεί σε λίίγες ημέρες. Τι κι αν δεν έχω παντρευτεί όπως θα "έπρεπε" κατά τα κοινωνικά στερεότυπα. Τι κι αν δεν έχω παιδιά. Τι κι αν δεν σκέφτομαι να παντρευτώ (ακόμη). Τι κι αν δεν έχω φτιάξει το δικό μου σπίτι. Τι κι αν δεν έχω το δικό μου αυτοκίνητο. Χωρίς αυτά αλλά με άλλα πολλά τα σκαρφαλώσαμε τα τριάντα. Μου φαίνεται κάπως περίεργο που λέω ότι τα "σκαρφαλώσαμε".. Αλλά ναι, αν ρίξουμε μία ματιά πίσω μας, θα καταλάβουμε ότι σε κάποιες περιπτώσεις κάναμε πραγματικό αγώνα για να φτάσουμε αυτό το νούμερο. Γιατί οι περίοδοι των μαύρων σκοταδιών συνοδεύτηκαν και από μαύρες σκέψεις. Που αν αυτές είχαν βγει έξω από την σφαίρα της σκέψης και είχαν γίνει πράξη, τότε το τριάντα δεν θα είχε έρθει ποτέ. Αλλά με πάνω απ' όλα δικιά μου θέληση, σιγά σιγά η προπαγάνδα της κατάθλιψης άρχισε να χάνει την δύναμή της.
Γιατί εστιάζω στην δικιά μου δύναμη... (ερώτηση)
Γιατί αν δεν ήθελα εγώ να κυνηγήσω αυτό που πίστευα και πιστεύω ότι μου αξίζει, τότε όόσο και να ήθελαν οι γύρω μου δεν θα ερχόταν ποτέ η αλλαγή. Κι αυτό φυσικά το απευθύνω και σε σένα αντίστοιχα μικρέ μου αναγνώστη. Η δικιά σου η ακλόνητη και άκαμπτη θέληση μπορεί να κουνήσει τα θεμέλια του ψυχικού σου "παγόβουνου". Αλλά απαιτεί από εσένα θυσίες. Ν αφήσεις πίσω κάποια εκδοχή σου από άλλη δεκαετία της ζωής σου και να οραματιστείς τις επόμενες που θα είναι πιο φωτεινές. Αφού έχουμε παγιώσει την θέληση τώρα χρειάζεται να ζητήσουμε βοήθεια. Βοήθεια ζητάνε οι θαρραλέοι. Μην πέσεις στην παγίδα και το μεταφράσεις ως αδυναμία. Τι βοήθεια πιστεύεις ότι είναι καλό να δεχτείς, έτσι ώστε να φτάσεις στην καλύτερή σου εκδοχή?!! (Σκέψου εσύ για τον εαυτό σου...κι όσο εσύ θα σκέφτεσαι, εγώ θα δώσω την απάντηση την δικιά μου)
Βοήθεια από ψυχολόγο. Βοήθεια που θα μου - σου δώσει να καταλά-βω-βεις γιατί αυτός ο ενήλικας που είμαι - είσαι σήμερα, φέρεται και σκέφτεται έτσι.
Έτσι έκανε πριν από κάποια χρόνια ο όχι ακόμα τρεις φορές δεκάχρονος εαυτός μου.
Αλλά σύμφωνα με έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας έπρεπε να μιλήσω με ψυχίατρο.
Δύσκολο ξεκλείδωμα πίστας αυτό. Γιατί ?!?
Γιατί αυτή η προτροπή ξύπνησε τον δύο φορές δεκάχρονο εαυτό που είχε ακούσει αυτή τη λέξη, αυτή την ειδικότητα, να συνοδεύεται και από μία υποβόσκουσα χροιά ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά για να "είμαι για τον ψυχίατρο"... Ήταν, και δυστυχώς, ίσως να είναι ακόμα σαν το όνομα του Βόλντεμορτ. Κάτι το οποίο δεν πρέπει να λέγεται. Προ-κα-τα-λη-ψη παρτ 1!
Γι' αυτό σήμερα ο εν δυνάμει τρεις φορές δεκάχρονος εαυτός μου είναι εδώ. Για να μιλήσουμε ανοιχτά γι' αυτό το θέμα και για να βάλουμε λίγο τα πράγματα στην θέση τους. Και όσοι δεν έχουν μπει στο γραφείο ενός ψυχιάτρου, να μην τους επιτρέπεται να μιλάνε με προσβλητικά λόγια. Δεν ξέρουν πόσο μπορεί να έτρεμαν τα δικά μας πόδια όταν βρεθήκαμε εκεί και περιμέναμε να πάρουμε την σωτήρια αγωγή που θα ξανά έφερνε ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα μας.
Κι εδώ έρχεται η προκατάληψη παρτ 2! Τίτλος : "Τα ψυχοφάρμακα" - Είσαι αυτός - αυτή που παίρνει ψυχοφάρμακα.
Στην αρχή το αντιμετωπίζεις με ενοχή. Και με άγχος. Δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα χρειαστεί να πάρεις αντικαταθλιπτική αγωγή, ηρεμιστικά και υπνωτικά. Ειδικά όταν είσαι ένας άνθρωπος με τόόσο καλλιεργημένο αυτοέλεγχο. Αλλά όχι! Η κατάθλιψη ήταν εκεί πρωταγωνίστρια, κι εσύ στο παρασκήνιο. Είχες απώλεια όρεξης.. συνεχώς αδυνάτιζες και ορισμένες φορές ο ύπνος ήταν πολυτέλεια και κατάσταση αναζήτησης, δεν ερχόταν φυσιολογικά όπως τότε που ήσουν μια φορά δέκα χρονών.
Δεν θέλεις να συνεχίσεις άλλο αυτόν το φαύλο κύκλο των ταμπού και πλέον μιλάς ανοιχτά γι' αυτό.
Ο πιο ώριμος και συνειδητοποιημένος εαυτός σου το αναγνωρίζει αυτό και η απάντηση στην ερώτηση "Γιατί δεν πίνεις?"(αλκοόλ)... είναι "Παίρνω αντικαταθλιπτικά". Τα ταμπού είναι για να σπάνε!! Αλλά επειδή τα άτιμα δεν σπάνε μόνα τους, χρειάζεται εμείς να πάρουμε την "βαριοπούλα" και να τους δώσουμε ένα γερό χτύπημα. Η βαριοπούλα είναι ο τρόπος αντιμετώπισης προς το ίδιο το θέμα. Αν το αντιμετωπίζεις με μισές πράξεις και μισόλογα τότε "θρέφεις" αυτό που αποκαλούμε θέμα ταμπού. "Ξεγύμνωσε" το και πες το με τ' όνομά του. Την δύναμη, του την δίνεις και του την αφαιρείς εσύ! Να μία φράση - πρόταση με τόόσο νόημα και τόόση ανακούφιση και απελευθέρωση που ο τότε δύο φορές δεκάχρονος εαυτός μου δεν είχε το μυαλό καν να την σκεφτεί. Αλλά η σταδιακή έλευση του τρεις φορές δεκάχρονου εαυτού πλέον έχει βαθιά επίγνωση αυτής της κατάστασης. Μα τι ωραία που είναι να μεγαλώνεις και να προσθέτεις χρόνια, εμπειρίες, λάθη, αγώνες, αγωνίες, επιγνώσεις, αλλαγές τρόπου σκέψης και εν γένει τρόπου ζωής... Γιατί να θυμάσαι μια φορά, δύο και τρεις φορές δεκάχρονε εαυτέ μου ιτς οκει του τσέϊντζ γιορ μάϊντ (Είναι απόλυτα οκει να αλλάζεις την σκέψη σου και την γνώμη σου). Κι αυτή η αλλαγή μην πλανάσαι πως είναι ανώδυνη. Έχω κάάνει τόσες αλλαγές στην μέχρι τώρα ζωή μου, που η διαδικασία αυτή συνοδεύτηκε, αν όχι όλες τις φορές, τις περισσότερες, με κρίσεις πανικού και άγχους. Με τρομερά σωματικά συμπτώματα που μου έδειχναν ότι έχω ριζώσει σε λάθος καταστάσεις για μένα και την ψυχοσύνθεση μου. Τα οποία τα αγνόησα αλλά το σώμα άρχισε να "μιλάει" γιατί δεν "μίλαγε" - "χόρταινε" πλέον η ψυχή. Έως ότου να πάρω την αναγκαία απόφαση να ξεριζωθώ. Να αντιληφθώ ότι το περιβάλλον μου ήταν διαβρωτικό για το μέσα μου. Άρα αγαπητέ μου αναγνώστη να θυμάσαι κι εσύ να κάνεις έναν καλό έλεγχο του περιβάλλοντός σου... Κι από όπου νιώθεις ότι περισσεύεις να φεύγεις!! Με ή χωρίς "παπούτσια"!!
Επιλέγοντας να βγάλω τα παπούτσια μου(Είναι κάτι που απολαμβάνω πολύ να κάνω τους καλοκαιρινούς μήνες...) Είναι χαλαρωτική η επαφή με τη Γη!! Ταυτόχρονα επιλέγω ν' αλλάξω και παράγραφο και να πω ότι όλα τα παραπάνω δεν τα λέω ως η "κυρία Τέλεια". Αν έχουν διαβαστεί ή ακουστεί με την υπόκρουση της τελειότητας τότε ξεκάθαρα έχω αποτύχει σε όλο αυτό που έχω ανάγκη να πω. Τα αναφέρω και τα λέω γιατί έχω την επίγνωση ότι κάποιος μπορεί να σκάσει ένα χαμόγελο βλέποντας πόσο τελικά οι αγωνίες, οι καλές και οι κακές σκέψεις, οι φόβοι μας για την έλευση μιας αλλαγής ή ολόκληρης ζωής μοιάζουν. Θυμάμαι.. εκείνη τη περίοδο της καραντίνας (νομίζω την δεύτερη) έψαχνα στο ίντερνετ να βρω ιστορίες ατόμων που περνάνε καταθλιπτικά επεισόδια ή και κατάθλιψη. Πραγματικά με βοηθούσε ψυχολογικά που συνδεόμουν με έναν άγνωστο άνθρωπο σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του κόσμου. Τον ένιωθα(!) κι ας ήταν όλη η γνωριμία μας κάποιες γραμμές με λέξεις που περιγράφουν τις δύσκολες μέρες του. Το πρόσωπό του το έβλεπα πολύ καιρό στον καθρέφτη του σπιτιού μου. Πόσοι καθρέφτες σε πόσα σπίτια καθρεφτίζουν έναν άνθρωπο που νιώθει κενός??!! Ήξερα και τώρα ξέρω ότι δυστυχώς είναι πολλοί. Ειδικά εκείνη τη περίοδο, που η καθημερινότητα μας, είχε γίνει ένα πολύ κακό επεισόδιο του Black Mirror. Πόσο το κράτος είχε ανάγκη να δώσει μάχη για την σωματική μας υγεία αλλά την ψυχική την είχε- έχει τσαλακώσει όπως μία κόλλα Α4 και την είχε πετάξει μέσα σ' ένα βάλτο!! Πόσο παραμελημένη την έχουμε! Πόσο αδιαφορούμε γι' αυτή!! Κι αυτό φαίνεται από το τρόπο που μιλάμε ο ένας στον άλλον.
Όπως είχα ακούσει από έναν ψυχολόγο να λέει.. "... Αφού όλοι μας είμαστε πληγωμένοι...Γιατί συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον λες και είμαστε άτρωτοι?!?"
Η συνέχεια αυτού του "απολογισμού" γίνεται 24 μέρες μετά. Εδώ με βρίσκεις μετά από την ολοκλήρωση της εμπειρίας του ελεύθερου κάμπινγκ. Ουάου!! Πρώτη φορά στη ζωή μου, κάνω σπιτικό μου την φύση(!) Περισσότερα έχω σκοπό να πω σε ξεχωριστή ανάρτηση. Η αναφορά γίνεται γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα εξ' αιτίας αυτού, το ύφος να είναι τελείως διαφορετικό. Και για να κλείσω σιγά σιγά αυτό το κείμενο των τριάντα, θέλω να πω ότι όλα τα παραπάνω ήταν λόγοι για ν' αρχίσω να αναζητώ όλα εκείνα που αγαπώ και ταυτόχρονα φοβάμαι. Ο τρεις φορές δεκάχρονος εαυτός μου, αυτό το σκοτεινό και φωτεινό παιδάκι... Άνοιξε αυτό το blog! Αγάπη για την συγγραφή που μου έκανε παρέα τις πιο βαριές και ανυπόφορες μέρες και φόβος για την έκθεση που υπάρχει σ' αυτή τη μορφή έκφρασης. Συμμετέχει σε μια θεατρική ομάδα. Αγάπη και Φόβος πάλι μαζί! Κάνει πεζοπορίες μέσα σε δάση και μονοπάτια με ορειβατικούς συλλόγους. Όχι πολλές!! Όσες έχει ανάγκη! Πηγαίνει σε έπικ πειρατικά πάρτι μ ένα μπουκάλι νερό -και όχι ρούμι- ανά χείρας διότι η ουρολοίμωξη την ταλαιπωρεί. Μιλάει περισσότερο γιατί έχει υπάρξει περίοδος που άκουγε και πλέον ΠΡΈΠΕΙ να μιλήσει! Πηγαίνει και βλέπει θέατρο μόνη της. Τα πηγαίνει καλά με την μοναξιά της και απομακρύνει όποιον αντιλαμβάνεται ότι της λέει μαλακίες. Γιατί είναι άνθρωπος που πιστεύει άπειρα στη δύναμη της θέλησης! Όποιος ΘΈΛΕΙ θα βρει τρόπο να είναι στην ζωή σου. Οτιδήποτε άλλο είναι για τους κλόουν. Βαριέται τις μικρές και ανούσιες συζητήσεις. Και ψάχνει τον έρωτα. Θέλει να την βρει εκείνο το βέλος και να χαζέψει αν αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να "πληρώσει" για να ερωτευθεί. Είναι έτοιμη να το πάρει αυτό το ρίσκο. Και κάπως έτσι χωρίς όλα εκείνα που μας επιτάσσει η κοινωνία συνεχίζει να μεγαλώνει και να αλληλεπιδρά με αυτό που λέγεται ΖΩΉ!!
Γεμάτα ΤΡΙΆΝΤΑ βρε παιδιά!! Σκέφτηκα να πω χαρούμενα, αλλά δεν μπορούν να είναι καθολικά και επαναλαμβανόμενα έτσι. Οπότε η πιο ρεαλιστική ευχή που μου δίνω και την μοιράζομαι μαζί σας είναι "Γεμάτα Τριάντα!". Την άλλη θα την κρατήσω για μένα λίγο πριν σβήσω το κεράκι στην τούρτα μου. Τι και αν έχουν περάσει 17 ημέρες!?! Δεν θα ορίζει ο χρόνος τις επιθυμίες μου. Αλλά εγώ αυτές! Δεν θα πω ότι τα 50 χρόνια δεν έχουν χώρο για έρωτες... ή τα 60 δεν έχουν χώρο για μαθήματα αναρρίχησης. Θα πω κάνε Γεμάτη Ζωή και τα χρονοδιαγράμματα γάματα!!
Φιλιά! Να προσέχετε και να πίνετε νερό!